Ik ben doorgeefluik

Hey lieve Indi, Wat goed dat je ons hebt gevonden en wat knap dat je hier je vraag op het forum stelt. In je bericht lees ik dat je je een doorgeefluik voelt, omdat wanneer je ouders ruzie met elkaar hebben zij niet met elkaar communiceren met via jou. Ik kan me heel goed voorstellen hoe vervelend dat is. Mijn ouders deden dit vroeger ook bij mij wanneer ze ruzie met elkaar hadden. Dan ging mijn moeder ook dingen tegen mij zeggen die ik dan aan mijn vader moest vertellen of vragen. Ik werd hier vaak gek van, omdat ik vond dat ze het zelf tegen elkaar konden zeggen. Wat ik toen gedaan heb is wanneer mijn moeder weer aan mij vroeg om iets tegen mij vader te zeggen, toen heb ik tegen haar gezegd; mam waarom zeg je het zelf niet tegen papa en waarom moet ik dat doen? Hierdoor ging ze er wel over nadenken en heeft ze het uiteindelijk zelf mijn vader geappt met de dingen die zij hem wilde vertellen. Er viel toen echt een soort last van mijn schouders. Mijn tip voor jou is om ook een gesprek met je ouders aan te gaan en te zeggen dat je het vervelend vindt om dingen door te geven en dat je graag wilt dat je ouders dit gewoon met elkaar bespreken. Misschien is het voor je ouders fijn dat zij ook contact met elkaar kunnen hebben via whatsapp of de mail dan hoeven ze elkaar niet perse te zien of elkaars stem te horen zoals bij de telefoon. En wat ik je nog wil meegeven Indi is dat het echt niet jouw taak is om dit voor je ouders te doen!! hier is een filmpje waarin iets wordt vertelt over 'niet jouw taak' https://www.villapinedo.nl/blog/filmpjes/animatie-niet-jouw-taak/ , Hier is ook een van onze open brieven; hier staat ook tips in voor wat jij zou kunnen doen. https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-kinderen-van-gescheiden-ouders/ Misschien kun je het filmpje of de open brief ook aan je ouders laten zien, zodat zij misschien ook beter gaan begrijpen hoe het nou voor jou is. Ik hoop dat je hier iets aan hebt lieve Indi. Als je nog meer vragen hebt mag je altijd terug komen op het forum, we denken graag met je mee. Heel veel succes! Veel liefs, Melissa

Hey lieve Indi! Ik ben blij dat je ons platform hebt gevonden en wat een enorm goede vraag, ik weet namelijk zeker dat er een heleboel kinderen zijn die deze zelfde situatie herkennen. Allereerst is het natuurlijk alleen al super vervelend dat jouw ouders ondanks dat zij al een lange tijd gescheiden zijn nog steeds ruzie's hebben.. Het is nou juist de bedoeling om dat te voorkomen door te scheiden. Dit lijkt mij voor jouw heel lastig en al helemaal omdat je er zo tussen in gezet wordt. Mijn ouders zij gescheiden toen ik net zo oud was als dat jij nu bent, 15 jaar dus. De scheiding verliep vrijwel zonder ruzie's of problemen (althans zover ik mee gekregen heb) maar na een half jaar begonnen eigenlijk pas de ruzie's, discussie's en meningen over elkaar te komen. Misschien herken jij dit ook wel? Ik heb gelukkig nooit mee hoeven maken dat mijn vader/moeder mij opbelde om vervolgens iets aan mijn moeder/vader te vragen maar wel hadden mijn ouders een sterke mening over elkaar en die was niet positief, mijn vader sprak dit altijd duidelijk naar mij uit terwijl mijn moeder dat weer meer uitte in haar houding of blikken. Dat mijn vader mij altijd vertelde dat ik niet moest worden zoals mijn moeder of andere termen vond ik heel lastig. Ik durfde niet tegen hem in te gaan en dus nam ik alles maar in mij op en heb mij daardoor eigenlijk heel erg laten mee slepen door mijn vader. Dit leidde tot 'haat' naar mijn moeder, terwijl ik tegelijkertijd wist dat ik eigenlijk boos hoorde te zijn op mijn vader voor al de dingen die hij over mijn moeder tegen mij zei. Ik hoop dat jouw ouders dit jouw besparen, want geen een ouder heeft het recht om jouw vader of moeder naar beneden te halen. Zoals je misschien wel uit mijn verhaal kunt halen is dat zij na een jaar ongeveer ook geen contact meer met elkaar wilde hebben. Zij wilde elkaar zoveel mogelijk vermijden en geen telefonisch contact. Toch is het hen gelukt mij en mijn zusje niet als boodschapper te gebruiken. Waar ik enorm blij mee ben. Zij maakte gebruik van de mail, op die manier konden zij op hun eigen tijd op elkaar antwoorden en hadden zij alle tijd goed na te denken over hoe zij bepaalde berichten wilde verwoorden. Ik denk dat dat een hele goede manier is om het 'geen contact meer willen hebben maar niet het kind te gebruiken als boodschapper' op te lossen. Nu komt het moeilijkste gedeelte natuurlijk nog: vertellen tegen je ouders hoe je je nou echt voelt bij de situatie. Dit is iets heel erg lastigs. Je wilt niet je ouders kwetsen of misschien ben je bang dat ze je afwijzen door te zeggen dat je je aanstelt? Hier was ik wel altijd bang voor en nog steeds wel een beetje hoor. Het zijn natuurlijk je ouders en die zijn je heel erg dierbaar. Maar zo ook andersom, jouw ouders houden ook enorm veel van jouw en ik geloof niet dat zij jouw met opzet een rot gevoel geven door je als boodschapper te gebruiken. Waarschijnlijk hebben zij dit niet eens door omdat zij een klein beetje in hun eigen bubbel leven. Daarom is praten en communieren zo enorm belangrijk. Want wanneer zij niet weten waar jij mee zit gaan zij daar ook niets aan kunnen veranderen. Dus lieve Indi het advies dat ik je wil geven is er met je ouders over te praten. Je geeft in jouw berichtje aan niet te weten hoe je het dan moet brengen. Ik heb geleerd vooral bij jezelf te blijven, door dus bijvoorbeeld alleen maar over jouw eigen gevoel te spreken. Dus jij voelt je er niet fijn bij dat jij het gevoel hebt dat jij de boodschapper moet zijn omdat zij niet met elkaar willen spreken. Jij voelt je daar verdrietig door en jij hebt daardoor het gevoel dat je er tussen in staat, terwijl jij dat helemaal niet wilt. Vroeger deed ik het tegen over gestelde, dus ik begon mijn zinnen met "door jullie moet ik nu' of 'door jouw ben ik' of 'omdat jij dit hebt gedaan' hierdoor lokte ik eigenlijk een tegen aanval uit waardoor er dus een enorme ruzie ontstond, Wanneer jij gewoon volledig over je eigen gevoel blijft praten en bij jezelf blijft kunnen je ouders niet anders dan volle begrip te hebben. Misschien is het ook verstandig om tegen je ouders te vertellen dat het een oplossing zou kunnen zijn dat ze met elkaar mailen, dan hoeven zij elkaar niet te zien of telefonisch te spreken en hoef jij niet meer de boodschapper te zijn. Na dit bericht wil ik je graag nog even een filmpje laten zien omdat ik denk dat je daar wat aan kunt hebben. Als je op het linkje hieronder klikt kun je het filmpje bekijken. https://www.villapinedo.nl/blog/filmpjes/animatie-niet-jouw-taak/ Nou lieve Indi, ik hoop dat ik je een klein beetje heb kunnen helpen en dat je wat aan mijn advies hebt gehad. Ik weet in ieder geval zeker dat je dit kunt. I believe in you !!!! Heel veel liefs,

Hoi Indi! Ik begrijp dat dit erg vervelend voor je is en dat je dit graag wilt aangeven. Mijn ouders deden dit ook dus ik begrijp je heel erg goed. Wat ik altijd deed, was dat ik op het moment dat mijn ouders zoiets deden ik meteen zei “ik wil niet dat je dit aan mij verteld of vraagt. Kan je het zelf tegen mama/papa zeggen?” Misschien vind je dit ook iets? Of dat je bijvoorbeeld alleen aangeeft dat je het vervelend vindt? Ik ben benieuwd wat je ervan vindt! Liefs Maaike

Lieve Indi, Wat onwijs goed dat jij deze vraag stelt op het forum! Ik vind het heel erg dapper van je :). Zelf herken ik jou verhaal ook en ik ben er zeker van dat ik niet de enige ben. Bij mij ging het namelijk zo: mijn ouders praten sinds de scheiding ook niet meer met elkaar. Ze konden beide niets goeds over elkaar zeggen. Ik voelde me ook vaak de boodschapper of het doorgeefluik. Ik wist op de duur ook niet meer wie zijn verhaal dat ik kon geloven en dat vond ik heel vervelend. Ze vertelde me altijd wat hun frustraties waren over de andere ouder en daar werd ik zelf heel droevig van want ik hield van mijn beide ouders en wou niet beinvloed worden en wou zeker geen kant kiezen. Ik had wel schrik om tegen mijn ouders te zeggen hoe ik mij over de situatie voelde. Ik dacht dat ze boos gingen worden en het gingen ontkennen. Wat mij toen heeft geholpen is dat ik mijn gevoelens op papier heb gezet. Ik heb opgeschreven hoe ik de situatie meemaakte en welke gevoelens ik daarbij had. Als laatste schreef ik op wat ik graag zou willen veranderen of wat ik van mijn ouders verlangde en wat ik daar bij nodig heb. Ik heb via villa pinedo ook geleerd dat de booschapper zijn niet mijn taak is en dat mijn ouders zelf een manier moeten zoeken hoe ze het beste met elkaar kunnen communiceren zonder dat het via ons gaat. hier vind je het fimpje : https://www.villapinedo.nl/blog/filmpjes/animatie-niet-jouw-taak/ Misschien zou je dit ook kunnen proberen. Daarnaast kun je altijd gratis en anoniem met een buddy appen. Hij zij is er helemaal alleen voor jou wanneer je iets wilt delen. Ook heeft een buddy zelf ook gescheiden ouders waardoor hij/ zij jou erg begrijpt:) Hopelijk heb je iets aan mijn advies, als je meer vragen hebt kun je die altijd hier stellen. Heel veel liefs Elien