Hulp nodig

Lieve Anoniem, Wat ontzettend rot om te horen dat je zo met jezelf in de knoop zit, en dat je ook vaak over zelfmoord nadenkt. Dit moet je echt heel serieus nemen! Ik vind het al super knap en dapper dat je hier een berichtje plaatst. Wat jammer dat je onzeker bent over je uiterlijk. Iedereen mag er zijn zoals hij of zij is, ook jij! Soms als je stress hebt of je slecht voelt, kun je alleen nog maar dingen aan jezelf zien die je niet mooi vind. Een goeie oefening is om iedere dag in de spiegel te kijken en iets aan jezelf te benoemen dat je mooi vind. Ook al vind je het moeilijk, probeer toch steeds iets (nieuws) te noemen. Het is echt heel heftig dat je je zo naar voelt dat je over zelfmoord nadenkt. Ik heb ook na de scheiding van mijn ouders (op mijn 18e) een periode gehad waarin mijn ouders er niet voor me waren en m'n vriend toen het had uitgemaakt. Ik had ook problemen met hoe ik eruit zag en dat maakte dat ik me ongelofelijk eenzaam en ongelukkig voelde. Ik dacht toen ook vaak na over de dood. Achteraf zie ik in dat je door enorm slechte periode heen kan gaan maar dat het goedkomt. Ook al denk je op dat moment dat het niet goed komt of dat je altijd ongelukkig blijft. Dit is echt niet zo, blijf strijden voor een goed en gelukkig leven. Het kan soms enorm moeilijk te zijn om positief te blijven, en vaak heb je daar ook andere mensen voor nodig. Ik hoop dat je iemand in je omgeving hebt waar je mee kan praten. Probeer gauw hulp te zoeken bij mensen in je omgeving die je vertrouwt. Bij Villa Pinedo werken ook jongeren die jou persoonlijk kunnen helpen. Kijk maar eens op deze pagina: http://www.villapinedo.nl/buddy Geef niet op en probeer hulp te zoeken in je omgeving, het komt goed. Veel liefs, Pascalle

Lieve anoniem, Ik wil beginnen met dit: ik vind jou mooi. Ook al ken ik je niet. Ieder mens is mooi, jij dus ook. Zelf kijk je ook altijd anders naar jezelf dan anderen. Iedereen ziet dingen aan zichzelf die anderen niet zien of die in jouw ogen veel meer opvallen dan in werkelijkheid. Dus: jij bent mooi. Knoop dat in je oren:-) Ik herken verder heel erg wat je zegt. Toen mijn ouders gingen scheiden, was ik al een puber (18). Ik was boos op mijn vader en verloor mezelf. Ik ging veel drinken, roken, ruzie zoeken. Soms kon ik de hele dag huilen zonder dat ik snapte waarom. Dat is precies wat jij ook zegt. Maar onbewust, in je hoofd, is er altijd een reden dat je verdrietig bent. Na een scheiding heeft dat vaak te maken met boosheid en onbegrip. Dingen die je niet begrijpt, die je dwarszitten. Vaak zijn het opgestapelde emoties die je nooit goed eruit hebt gegooid. Je moet van alles verwerken na een scheiding omdat er zoveel verandert. Dat heeft tijd nodig. Soms denk je: het gaat wel over. Maar hoe erg je ook probeert je gevoel weg te stoppen, hoe harder het terugkomt. Geloof me, ik heb het zelf meegemaakt. Ik wilde ook niet meer die vervelende gevoelens hebben. Ik wilde die periode ook liever niets voelen. Totdat ik ging praten met mensen, totdat ik mijn gevoelens uitte. Dat heeft zo erg geholpen. Ik schrijf enorm graag, dus toen ik gedachtes en gevoelens ging opschrijven voelde ik me langzaam beter. Ook ging ik praten met een psycholoog. Heel spannend en even wennen, maat het heeft wel geholpen. Praten met mensen die je goed kent, maar juist ook met iemand die geen mening over de situatie heeft en er verder van af staat. Je bent niet alleen. Vergeet dat niet. Er zijn helaas heel veel kinderen die hetzelfde meemaken, en soms ook geen uitweg weten. Maar die is er altijd. Ik voel me beter dan ooit en ben juist sterker uit die periode gekomen;-) Wat Pascalle ook al schrijft; ik denk dat jij veel aan een buddy zou hebben. Misschien iets om te proberen. Er zijn altijd mensen die jou willen helpen. Veel liefs, Yannick

Lieve Anoniem, Wat goed dat je dit met ons deelt en dat je er niet helemaal alleen mee blijft zitten. Ik vind het super goed van je, dat je aangeeft dat je hulp nodig hebt! Ondanks dat ik je niet ken en niet weet hoe je eruit ziet, durf ik met zekerheid te zeggen dat het absoluut niet nodig is om onzeker te zijn over je uiterlijk. Ten eerste is iedereen inderdaad mooi zoals hij of zij is. Maar vooral denk ik dat hoe je je nu voelt, zorgt dat het moeilijk is om positieve dingen aan jezelf, maar ook aan het leven, te zien terwijl die er wel degelijk zijn. Je geeft aan dat je zelf geen idee hebt waarom je dit doet en daar kan ik me heel goed in vinden. Ook ik heb momenten gehad waarop ik het allemaal gewoon even niet meer zag. Ik vond niets leuk, niets mooi, ik zag niets positiefs meer. Ik kon de hele dag huilen en wist niet waarom. Het heeft mij enorm geholpen om mijn gevoelens met iemand te bespreken. Zo kon ik alles op een rijtje zetten en kon iemand mij wijzen op de positieve dingen die er wel degelijk waren, maar die ik zelf gewoon even niet kon zien. Net als Pascalle en Yannick, denk ik daarom ook dat het goed is om je gevoel te delen met iemand die je vertrouwt. Iemand uit je omgeving of 'één van de jongeren van Villa Pinedo. Blijf altijd onthouden dat jou nog zo veel mooie en leuke dingen te wachten staan, ondanks dat dat soms helemaal niet zo voelt. Verder wil ik je meegeven dat wat je nu voelt echt niet iets is om je voor te schamen. Zoals je ziet hebben Pascalle, Yannick en ik alle drie iets vergelijkbaars meegemaakt. En, belangrijker nog, we zijn er allemaal bovenop gekomen en ik weet zeker dat jou dat ook gaat lukken! Heel veel liefs, Romie

hallo ik heb zelf ook gescheiden ouders en ik heb heel vaak dikke shit met mijn stiefvader en ook ik denk vaan aan een zelfmoord of wegloop naar mijn vader en stiefmoeder en mijn 2 broertjes en zusje (en er komt ook nog een tweeling aan) maar ik ga vaak naar bijten en maak een wandeling of ga naar mijn kamer dat helpt vaak wel

beste anoniem, je moet echt niet zelfmoord plegen. je doet niet allen jezelf er mijn mee maar ook de mensen die van je houden. je moet niet denken aan de min punten maar aan de pluspunten van je lichaam. iedere persoon is uniek.