Hoe zijn jullie er mee omgegaan?

Dit bericht is van mij. Nou om eerlijk te zijn..... Ik was boos, accepteerde mijn stiefmoeder niet en was heel erg verdrietig. Nu dacht ik ohhhh het gaat weer goed maar nee hoor mijn stiefmoeder en vader maken veel ruzie dusja dat dus Sterkte groetjes Sanne

Lieve Ilke, bedankt voor je berichtje op het forum. Ik herken veel dingen die je zegt, vooral de boosheid en het verdriet. En hee: Die gevoelens zijn echt heel erg normaal! Een scheiding is niet niks en iedereen gaat er op zijn of haar eigen manier mee om, maar dat je met veel emoties te maken krijgt is een ding wat zeker is. En die emoties mogen er zijn. Dat is juist geen onzin. Mijn ouders maakten jarenlang ruzie voordat ze gingen scheiden. Na zo'n ruzie zei mijn moeder altijd dat ze bij mijn vader zou weggaan, maar dat deed ze niet. Totdat het moment kwam dat ze wél echt wegging en dat aan mijn broertje en mij vertelde (mijn vader was er ook bij, maar die had het natuurlijk al eerder te horen gekregen). Ondanks dat ik het aan had kunnen zien komen, was het alsnog een harde klap. Ik had heel veel verdriet, ons gezin viel uit elkaar. Natuurlijk hoopt iedereen (of in ieder geval heel veel mensen) dat hun ouders voor altijd samen zullen blijven, maar helaas is dat niet de realiteit. Zoals jij het schrijft: Dan is er iets gebroken. Een week nadat wij te horen hadden gekregen dat mijn moeder bij mijn vader zou weggaan, kwam er nog een schepje bovenop: Mijn moeder had al een tijdje een andere man leren kennen. Toen wij dachten dat ze bij mijn oma logeerde, was ze al bij die man. Dat bericht heeft mijn wereld helemaal op z'n kop gezet. Ik was zo boos, verdrietig en teleurgesteld. Ik had het gevoel alsof ik in GTST was beland! Maar het was de werkelijkheid. Je vraagt hoe ik met de scheiding ben omgegaan. Ik heb er vooral veel tijd voor nodig gehad om alles te kunnen verwerken en een plekje te kunnen geven. Ik vond het zo heftig wat er allemaal gebeurde.. Ik heb er erg veel over gepraat met mijn vader, oma en vriendinnen. Dat vond ik heel fijn, omdat dat me opluchtte. Mijn moeder is meteen bij haar nieuwe vriend (inmiddels man) ingetrokken en zij bleef maar vragen wanneer ik bij hen zou langskomen. Dat heeft wel een tijdje geduurd (Paar maanden), omdat dat voor mij veel te snel ging. Mijn moeder was al aan haar nieuwe leven begonnen met een nieuwe man, een nieuw huis in een nieuwe woonplaats, terwijl ik alles nog moest beseffen wat er allemaal gebeurd was. Mijn tip voor jou is dan ook: Neem alle tijd die je nodig hebt. Als je het fijn vindt om het er met mensen over te hebben, praat er dan over. Als je dat niet fijn vindt, hoeft dat niet. Doe waar jij je goed bij voelt en kijk wat jij nodig hebt om dit een plaatsje te kunnen geven. Je kunt eens een kijkje nemen op deze site: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/. Een buddy is iemand die ook gescheiden ouders heeft en daar met jou over kan praten, als je dat fijn zou vinden. Ik hoop dat je hier iets aan hebt en ik wens je veel sterkte, Liefs, Nadine

Lieve Ilke, Wat goed dat je je vraag hier aan ons durft te stellen! En wat een lastige situatie zeg, ik kan me heel goed voorstellen dat je je heel verdrietig voelt, en boos, of misschien helemaal niet echt weet hoe je je eigenlijk voelt. Ik herken mezelf wel een beetje in je verhaal. Mijn situatie is wel anders dan die van jou, maar ik merk aan hoe je schrijft dat je heel erg bezig bent met hoe je je zou moeten voelen, en dat herken ik heel erg. Ik had door de scheiding van mijn ouders enorm veel emoties. Sommige was ik me bewust van, andere niet. Soms voelde ik me ineens heel verdrietig, dan weer boos, dan weer wat vrolijker. Het leek wel een achtbaan, alle emoties kwamen voorbij. Net als jij, was ik ook heel erg bezig met hoe ik me zou moeten voelen. Ik vroeg me heel vaak af wat normaal was. Ik dacht vaak dat het raar was dat ik verdrietig was, of dat ik verdrietig reageerde. En dan ging ik die gevoelens maar een beetje wegdrukken of verstoppen, omdat ik vond dat ik 'normaal' moest doen en reageren. Maar weet je, het is eigenlijk heel logisch dat er zoveel emoties ineens zijn. Het is helemaal niet raar dat je soms verdrietig bent en dan weer boos, en ook niet dat je je verdriet afreageert op andere mensen. En wat mij hier uiteindelijk het meest in heeft geholpen, is het accepteren van mijn emoties. Het accepteren van het feit dat die emoties er zijn. Het klinkt een beetje gek misschien, maar ik wil het je wel als tip geven omdat ik denk dat het jou ook kan helpen. Laat je emoties er zijn. Soms ben je even verdrietig, dat is oke, laat het verdriet er dan maar gewoon zijn. Hetzelfde voor boosheid. Of voor het afreageren van je emoties op andere mensen. Natuurlijk is het niet fijn voor andere mensen wanneer jij je verdriet op hen afreageert, maar zij zullen daar heus wel begrip voor hebben, zeker wanneer je uitlegt hoe het komt. Wat me verder daarbij heeft geholpen, is praten. Heeeeeeel veel praten. In het begin was dat moeilijk en ongemakkelijk, maar na een tijdje gaf het wel echt een opgelucht gevoel. Door gevoelens en gedachten met andere mensen te delen (of met een dagboek als je het liever niet met andere mensen deelt) wordt je hoofd wat leger. Je hoeft je gevoelens niet alleen mee te dragen, als je het deelt met mensen wordt het minder zwaar. Mensen kunnen je problemen niet oplossen, maar een luisterend oor kunnen ze je wel bieden, en dat helpt vaak al enorm. We hebben hier bij Villa Pinedo ook een buddyproject, heb je daar weleens van gehoord? Je kunt je aanmelden voor een buddy, dat is een jongere die net als jij en ik ook gescheiden ouders heeft. Via een speciale app kunnen jullie dan met elkaar praten en ervaringen delen. Je kunt dan altijd je verhaal kwijt, of vragen stellen. Gewoon het delen van ervaringen kan al heel fijn zijn. Hier via deze link kun je er meer informatie over vinden: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Het hoeft natuurlijk niet, maar ik denk dat het je wel kan helpen :) Ik hoop heel erg dat je iets hebt aan mijn advies. En als je meer vragen hebt, of je verhaal kwijt wilt, dan mag dat natuurlijk altijd hier op het forum. Veel liefs en sterkte, Samantha