Hoe moet ik het vertellen?

Hoi Emily, Wat goed dat je ons hebt weten te vinden en dat je hier je gevoelens komt delen! Allereerst, wat fijn om te horen dat de scheiding toen je 7 was, zo vredig is vergaan. Tegelijkertijd maakt dat het misschien extra lastig wanneer er - zoals nu bij jou - opeens wél veel ruzie bij komt kijken. Wat vervelend om te lezen dat er sinds een paar jaar ontzettende ruzie is tussen jouw ouders. Ik kan me zo goed voorstellen hoe lastig dat moet zijn! Wat knap van je dat je bij jezelf hebt opgemerkt dat je hier emotioneel echt last van hebt gekregen en daarom hulp bent gaan zoeken, heel dapper van je! Fijn ook om te horen dat je moeder het goed opvatte toen je het haar vertelde. Je zegt dat je het graag aan je vader wil vertellen, maar bang bent dat hij zich schuldig zal voelen over hoe het nu met jou gaat. Hoe komt het dat deze angst naar boven komt? Komt dat doordat je vader zich vaker schuldig voelt, of is dat eerder door je eigen angst? Ik heb na de scheiding van mijn ouders ook hulp gehad van een psycholoog om mijn verdriet te kunnen verwerken die ik had doordat mijn ouders met veel ruzie uit elkaar zijn gegaan. Ik weet nog dat ik zelf ook heel bang was om ze te vertellen dat ik deze hulp nodig had en had daarom van te voren met een paar vriendinnen geoefend hoe ik het zou vertellen en hoe ik zou kunnen reageren op antwoorden van mijn ouders. Hoe zou je het vinden om dat te doen? Ook had ik als een soort geheugensteuntje wat punten opgeschreven die ik destijds mee had genomen naar het gesprek, zodat ik deze erbij kon pakken als ik even niet meer wist wat ik moest zeggen. Misschien dat dat ook kan helpen! Wat je eigenlijk, onbewust, ook al achter de hand hebt is dat je gesprek met je moeder heel goed en fijn was. Kan je je nog herinneren waardoor dat komt? Wat heb je in het gesprek gezegd en wat maakte je moeders reactie zo fijn? Wist je trouwens ook dat we bij Villa Pinedo een buddyproject hebben? Dan wordt je gekoppeld aan een jongere die net zoals jij en ik, ook gescheiden ouders heeft en daardoor heel goed weet wat je doormaakt. Met deze jongere kan je van alles bespreken, ervaringen, dingen waar je moeite mee hebt, of gewoon even kletsen. Wie weet dat dat ook iets kan zijn wat je kan helpen! Succes en heel veel liefs, Lisa

Lieve Emily, Dankjewel voor je berichtje! Wat jij schrijft herken ik heel goed. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 10 was en merkte veel later pas wat de (emotionele) gevolgen waren. Ik wil je graag zeggen dat ik het ontzettend knap van je vind dat je hiervoor naar je huisarts bent gegaan en hulp hebt gezocht. Dit is best wel een grote stap en mag je best heel trots op zijn. Zoiets is natuurlijk lastig om met je ouders te delen, maar gelukkig vatte je moeder het goed op! Ik snap dat je het lastig vindt om een goede manier te vinden om het aan je vader te vertellen. Zelf vond ik het altijd lastig om dit soort dingen met mijn ouders te delen (ik vind het nog steeds wel eens lastig). Als ik zoiets met mijn ouders wil delen zoek ik altijd een rustig moment. Ik ben ook vaak bang dat ik een schuldgevoel veroorzaak, dus zeg er dan maar gewoon heel direct bij dat ik geen verwijten maak, niet boos ben en geen schuldgevoel probeer aan te praten, maar alleen graag wil praten over hoe ik me voel. Het is misschien wat direct, maar ik merk vaak dat mijn ouders het waarderen als ik het op deze manier breng. Hopelijk helpt mijn berichtje een beetje. Je bent altijd welkom op het forum. Ik wens je heel veel succes en liefs, Anique