Hij wordt niet rustig

Lieve Marie, Wat vervelend voor jou en je broer en zus. Natuurlijk is het niet leuk dat papa de sloten vervangt omdat hij binnen wil komen. Dan voel je angst en dat hoor je niet te voelen, zeker niet thuis. Het lijkt me goed als je dit eerlijk tegen papa zegt. Dat je hem ook wel een beetje begrijpt, maar dat je bang bent en niet wil dat het mis gaat. Dit kan je ook opschrijven in een brief, als je dit makkelijker vindt;-) Succes en liefs, Yannick

Hee lieve Marie, wat een vervelende situatie zit je nu in! Ik herken je eerste stukje heel goed, mijn moeder was ook niet gelukkig, ging een soort van vreemd en wilde niet meer bij mijn vader blijven. Mijn vader was ook heel boos en verdrietig en dit bleef lang doorgaan. Mijn moeder is toen al snel uit huis gegaan, omdat ze niet samen in een ruimte konden zijn. Maar wat ik allemaal heb gedaan toen dat gebeurde, was vooral weinig erop in gaan en kijken hoe het allemaal ging lopen. Ik deed wat ik dacht dat goed was, en dat was met mijn moeder mee verhuizen, omdat ik daar meer rust had dan bij papa, want die was nog steeds erg boos. Ik bedacht me toen wel dat het heel normaal was dat mijn papa boos was, dus ik liet hem boos zijn, daarom ging ik naar mama. Mijn ideeën over wat jij kan doen zijn dat je zo min mogelijk hoort of ziet over de scheiding en dat je door blijft gaan met je eigen leven, met de dingen die allemaal leuk en goed gaan! Probeer daar vooral mee bezig te zijn. Papa en mama die moeten het zelf oplossen, dat kunnen ze. Als je je niet fijn voelt als papa boos is waar je bij bent, loop naar je kamer en ga wat leuks doen, of ga naar een vriendinnetje. En heel belangrijk wat je ook nog kan doen is de dingen die je soms dwars zitten (wat heel normaal is!), is tegen iemand zeggen, of opschrijven, of met je broer of zus erover hebben. Maar het allerbelangrijkste is dat je lekker de leuke dingen blijft doen en je ouders het maar zelf laat uitpraten wat ze willen of hoe ze zich voelen tegenover elkaar. Ik wens je heel veel succes, je bent een sterke meid Marie! Liefs, Micha