Het voelt zo dubbel

Lieve Sarah, Wat goed dat je ons forum hebt gevonden om je verhaal te delen! Dat is dapper van je. Ik kan me voorstellen dat het een dubbel gevoel is dat je ouders gaan scheiden. Wat voel je eigenlijk? Toen mijn ouders gingen scheiden, vond ik dat erg moeilijk, maar wist ik eigenlijk ook dat dat het beste was voor de situatie. Ik voelde mij verdrietig en soms ook opgelucht. Heel gek vond ik dat. Hoe vind jij dat gevoel? Het lijkt me nog vervelender als 1 van de 2 het eigenlijk niet verwacht had, zoals jij verteld. Mijn moeder was ook erg verdrietig toen mijn vader het vertelde. Ik wist niet goed wat ik toen moest doen. Op school heb ik met mijn juffrouw kunnen praten, waardoor ik daar mijn hart heb kunnen luchten. Heb jij ook iemand met wie je kunt praten over de scheiding? En helpt dat? Als je graag met je ouders wil praten, heb je hier 10 tips over hoe je met je ouders zou kunnen praten. Zit daar iets bij wat je kunt gebruiken? https://www.villapinedo.nl/blog/10-tips-hoe-kunt-praten-ouders/ Als je graag met iemand wil praten over alles, kun je ook met een buddy praten. Dat is iemand die altijd naar jou kan luisteren en met jou mee kan denken. Hier vindt je meer informatie: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Ik hoop dat je er iets aan hebt! Liefs, Evelien

Lieve Sarah, Wat goed dat je het forum van Villa Pinedo hebt gevonden! Ik begrijp goed hoe je je voelt. Ik was ongeveer 9 toen mijn ouders gingen scheiden. Ik weet nog goed dat ik in de auto zat met mijn vader om 2 konijnen op te halen, dit hadden mijn ouders bedacht als 'goedmaker.' Voordat mijn vader en ik weggingen, hoorde ik ze nog discussiëren over wie 'het' gaat vertellen. Ik wist het toen dus eigenlijk ook al. Mijn vader wilde ook niet scheiden. Hij heeft het mij huilend verteld, en samen hebben we eigenlijk de hele weg gehuild. Het was een moeilijke dag. Ik wist ook dat het beter was voor mijn ouders, omdat ze veel ruzie maakte. Maar toch vond ik het ook heel lastig! Ik snap heel goed dat je het zielig vind voor je vader, dat vond ik ook. Helaas kunnen wij als kinderen daar niets aan veranderen, hoe moeilijk dat ook is! Ik zie dat Evelien ik haar reactie wat linkjes heeft gezet, die kunnen je misschien helpen! En daarnaast zou ik ook adviseren om er met iemand in je omgeving over te praten. En misschien vind je het prettig om er met iemand over te praten die in dezelfde situatie heeft gezeten als jij, een buddy via Villa Pinedo! Mocht je nog meer vragen hebben, ben je altijd welkom op het forum! Liefs, Laura