Heel veel ruzie

Beste Miep, ik herken dit echt! Mijn ouders hadden vroeger ook altijd ruzie. Schreeuwen en elkaar dingen noemen... dit is uiteindelijk de rede geweest dat ze uit elkaar zijn gegaan. Mijn broer en ik waren toen 7 en 9 en wij begonnen die ruzies door te hebben. Heb je je ouders verteld dat je het vervelend vind? Liefs Melissa

Hey Miep, wat een ontzettende nare situatie. Dit herken ik helaas van vroeger toen mijn ouders nog samen waren. Voel je alsjeblieft niet schuldig, want het is nooit jouw schuld en ook niet van je broertje en zusje. Mijn tip is. probeer met ze te praten. Je kan helaas niet veel aan de ruzies doen, maar je kan ze wel duidelijk maken wat voor invloed dit op je heeft. Je wordt er verdrietig van en je voelt je schuldig. Laat je ouders weten wat je voelt. Ik weet dat praten ontzettend lastig kan zijn, maar het is het beste wat je kan doen. Ik wens je ontzettend veel wijsheid en sterkte toe en wat er ook gebeurd. Of ze gaan scheiden of niet. Ze houden ontzettend veel van je en jij en je broertje en zusje staan altijd op nummer 1. liefs, Dolores

Hoi Miep, bedankt voor je berichtje op het forum. Moeilijk he, als je ouders zoveel ruzie maken? Ik herken het (helaas) heel goed.. mijn ouders hebben zo'n 8 jaar ruzie gemaakt voordat ze uit elkaar gingen. Die ruzies gingen niet echt over mijn broertje en mij, maar het was wel duidelijk dat ze niet gelukkig met elkaar waren. Mijn moeder betrok mij vaak bij die ruzies door erna tegen mij negatief te praten over mijn vader. Ze zei dan ook elke keer dat ze bij hem weg zou gaan, maar deed dat nooit.. Na 8 jaar dus wel. Toen geloofde ik het eerst ook niet, want ze had inmiddels al zo vaak gezegd dat ze weg zou gaan dat het niet geloofwaardig meer was. Maar toen was het wel écht zo.. En natuurlijk deed het pijn en had ik veel verdriet maar dat kwam ook voornamelijk door dingen die gebeurd zijn en hoe mijn moeder dingen heeft aangepakt. Zo had ze al een nieuwe vriend toen ze nog niet eens bij mijn vader weg was en daarbij is ze meteen bij hem ingetrokken.. Natuurlijk had ik dat nooit gewild en wens je dat je ouders bij elkaar blijven (ook al maken ze ruzie, je hoopt dat het goedkomt...), maar ik zag wel al snel dat mijn moeder intens gelukkig was met haar nieuwe vriend (inmiddels man) en dat ik haar al jaren niet zo had gezien met mijn vader. Je typt in je berichtje dat je je afvraagt of het beter zou zijn voor jullie, als jullie ouders uit elkaar gaan. Daar kan ik geen pasklaar antwoord op geven, want ik ken je ouders niet en ook jou en je broertje en zusje niet. Maar in het geval van mijn ouders was het wel beter. Nogmaals: Het heeft veel verdriet en andere emoties teweeggebracht en de manier waarop dingen gegaan zijn, was niet leuk, maar toch ben ik blij dat mijn moeder nu wel het geluk gevonden heeft. Mijn vader is helaas nog wel alleen maar ook hij zal in de loop van de tijd wel iemand tegenkomen.. Ik gun je in ieder geval niet de situatie zoals die bij mij was: Dat je moeder of vader wél ineens weg is. Dus ik denk dat het miss voor jou helpend kan zijn om het gesprek met (een van je) ouders aan te gaan hierover. Hoe moeilijk dat ook zal zijn, jij hebt het recht om je mening te geven of vragen te stellen aan je ouders. Ik heb die kans nooit gehad, omdat het toen al zover was. Je kunt aangeven dat je de ruzies hoort en hoe je je daarbij voelt bijvoorbeeld, zodat je ouders de situatie vanuit jouw oogpunt kunnen zien en er misschien op een andere manier over gaan nadenken.. Ik hoop dat je hier wat aan hebt, Veel sterkte, Liefs, Nadine