Halfzusje

Hallo, Wat fijn dat je ons een bericht stuurt. Ik heb hier zelf geen ervaring mee, maar ik kan mij goed voorstellen dat je het van de ene kant mooi, maar ook lastig vindt. Wat mij in vele situaties heeft geholpen, is om hierover ook gewoon open en eerlijk te praten. Dat lucht vaak al erg op en dan kun je ook beter met je gevoelens omgaan. Je mag gerust toegeven ook als je iets lastig vindt. Ik wens je veel liefs, Anne

Hey lieve anoniem, Ik snap helemaal dat je dat lastig vindt. Ik vind het wel goed dat je blij voor ze bent, en hopelijk betekent dat dat je er na een tijdje zelf misschien ook blij mee bent. Veel dingen hebben gewoon even tijd nodig. Toen mijn vader ging hertrouwen vond ik dat heel moeilijk maar ik drufde niks te zeggen. Toen heeft mijn vader dat wel gemerkt en toen hebben we erover gepraat. Dat was eigenlijk wel fijn, want toen hebben we over al mijn zorgen gepraat en toen bedacht ik me dat het helemaal niet zo erg was. Daarom denk ik dat het in jouw geval ook kan helpen om te praten over wat er in je omgaat. Dat is beter voor jezelf omdat je er dan niet mee zit en alles opkropt, en bovendien kan je vader je dan helpen de positieve kanten te zien. En nu je halfzusje er is kun je haar leren kennen en een band met haar opbouwen, dat is toch ook best leuk. Na een tijdje raak je er dan hopelijk aan gewend en krijft het een plekje. Als je het spannend vindt om erover te praten met je vader, dan zou je hem ook een brief kunnen schrijven. Of je praat met zijn vriendin als je dat makkelijker vindt. Succes! Amélie

Heey anoniem, goed dat je je berichtje plaatst op het forum. Ik snap heel goed hoe je je voelt want ik heb precies in dezelfde situatie gezeten. Overigens een moeilijke situatie waarvoor ik erg bewondering heb als je het meemaakt want mensen zoals ons die dit meemaken moeten weer heel veel verandering doorstaan wat erg moeilijk kan zijn. Mijn moeder hertrouwde en kreeg een zoontje met mijn stiefvader. Ik kon al niet goed omgaan met mijn stiefvader en dan kwam er ook nog eens een kind van hem bij. Hij trok zijn eigen kinderen altijd heel erg voor. Ik was ook erg blij voor mijn moeder omdat ze graag nog een kindje wilde. Ik heb vroeger veel gedaan met hem om toch een beetje een band te creëren zodat bij niet een 'vreemde' voor me bleef. Ik vond het ook erg moeilijk om te praten met mijn moeder over hem, juist omdat hij ook een kind was van mijn stiefvader en ik niet op mijn 11e nog een keer zus wilde worden. Ik heb gepraat met mijn moeder en oma omdat ik toen iemand erbij wilde en ik me dan prettiger voelde. Toen me moeder dat niet kon begrijpen heb ik een brief geschreven aan haar met mijn gevoel erover. Dit hielp mij allebei wel heel erg om het enigszins van mij af te kunnen zetten. Ik hoop dat het jou ook zal helpen! Veel liefs en sterkte, Felicia