Grootste voorbeeld

hoi Vincent! ik snap dat je bang bent om verliefd te worden, misschien ben je wel verliefd maar wil je je er niet aan toegeven. wat nou als je gewoon de situatie van je ouders aan de kant zet, want niet alle relaties eindigen. Denk gewoon heel diep na en vraag aan jezelf; 'Is dit nou verliefdheid? Of is ze gewoon heel belangrijk voor me als gewoon een vriendin?' ik hoop dat je er wat aan hebt. groetjes Sarah

Hoi Vincent, Wat goed dat je je vraag hier op het forum durft te stellen, dankjewel daarvoor! Je langst om verliefd te worden herken ik heel erg van vroeger. Mijn ouders waren gescheiden nog voordat ik me daar bewust van was, dus bij mij zijn ze nooit het voorbeeld van 'liefde tussen twee mensen' geweest, maar wel het voorbeeld van 'liefde die niet bestaat'. Ze waren voor mij het perfecte voorbeeld hoe relaties konden mislukken, en daardoor ben ik een hele lange tijd bang geweest om relaties aan te gaan. Ik was er altijd van overtuigd dat een relatie hoe dan ook fout zou lopen, waardoor ik me er bewust en misschien ook wel onbewust voor afsloot. Ik kan me daarom ook heel goed voorstellen dat jij het gevoel hebt bang te zijn om verliefd te worden. Helaas, of misschien juist wel gelukkig, hebben we zelf niet heel veel invloed op hoe en wanneer we verliefd worden op iemand. Verliefd worden gebeurt vanzelf, of we het nu willen of niet. Al kan het natuurlijk wel dat je door de scheiding, en misschien door onbewuste angst, dat je het gevoel onderdrukt of dat je het misschien niet goed herkent. Ik kan je natuurlijk niet vertellen of je nu wel of niet verliefd bent, maar ik zal je proberen te helpen door te vertellen wat mij geholpen heeft. Praten en geduld, dat zijn de twee dingen die mij het meest geholpen hebben hierin. Allereerst praten over de scheiding. Door met mensen die ik vertrouwde meer en meer te praten over de scheiding en vooral ook over mijn gevoelens daarbij, kon ik de scheiding langzaam maar zeker beter accepteren en beter een plekje geven. En doordat ik het beter kon accepteren, kon ik ook beter accepteren dat hun relatie 'mislukt' was. Hun relatie was dan misschien niet perfect, alles behalve uiteindelijk, toch zijn ze een hele tijd heel gelukkig samen geweest en daar ben ik uiteindelijk uit ontstaan. En ondanks dat hun relatie dan misschien niet meer is wat het is, zijn ze wel nog steeds heel gelukkig met mij. Door het op die manier te gaan bekijken, werd het voor mij al net een stapje makkelijker om relaties aan te durven gaan. Ik ging het minder zwart wit zien, ik ging inzien dat je niet van te voren hoeft te weten of een relatie perfect zal zijn, dat het er uiteindelijk om gaat dat je samen op dat moment een fijne tijd hebt en je goed en veilig voelt bij elkaar. Bij mij was vooral het niet weten of een relatie zal slagen, het niet weten of het ooit uit zal gaan (vooral omdat ik dus dacht dat dat sowieso wel zou gebeuren) een reden om er niet aan te beginnen. In het begin was ik me niet eens bewust van die gedachten. Pas toen ik in een situatie kwam waarin ik meer en meer met een bepaalde jongen omging, ging ik steeds meer twijfelen of dit dan verliefd zijn was, en of ik een relatie aan moest gaan. Pas op het moment toen hij vroeg naar mijn gevoelens, kwam ik daar achter en ging ik er meer en meer over nadenken. Ik heb toen mijn gedachten eerlijk gezegd, en dus ook gewoon tegen hem gezegd dat ik niet goed wist of ik inderdaad verliefd was of niet. Doordat ik hier zo mee bezig was, en zo over na dacht, blokkeerden mijn gedachten mijn gevoel ook. Ik was zo erg rationeel proberen te bedenken wat ik voelde, dat ik het niet kon voelen. Door er open over te zijn, erover te praten, en het tijd te geven, kon ik het meer loslaten en kwam er dus uiteindelijk meer ruimte voor mijn gevoelens. Ik kon voelen dat ik verliefd was, overal vlinders in mijn buik, het voelde fijn, maar ergens eng tegelijk. Gelukkig was die jongen heel geduldig, en kon hij mijn angst begrijpen. We hebben er veel over gepraat en hij heeft mij de tijd gegeven mijn gevoelens te ontdekken en gedachten op een rijtje te zetten. Uiteindelijk, hoe eng ik het ook vond, hebben we samen besloten een relatie aan te gaan. Ik had namelijk het gevoel dat mijn angst voor relaties niet weg zou gaan als ik het nooit zou proberen. En wat zou dan het ergste zijn, als de relatie uiteindelijk zou mislukken? Ja dat zou heel jammer zijn, maar als ik toen niet die stap had gezet dan had ik nu al bijna 5 gelukkige jaren van deze relatie gemist. Ik heb mezelf in het diepe gegooid en heb mijn angst geprobeerd los te laten en daar ben ik nu heel blij mee. Het is een beetje een lang verhaal geworden, sorry, maar wat ik je als advies mee probeer te geven is dat je het tijd moet geven, dat je je angst moet accepteren en moet proberen los te laten, en dat het kan helpen om te praten over de scheiding en over de gevoelens en gedachten waar je nu mee zit. Door open te zijn naar dit meisje, creëer je ook al een band en ik weet bijna zeker dat ze er begrip voor zal hebben, zo niet, dan komt er een ander meisje die dat wel heeft en daardoor zul je vanzelf ontdekken wanneer je wel of niet verliefd bent :) Ik hoop dat ik niet te ingewikkeld en langdradig heb geschreven, ik hoop dat je er wat aan hebt! Mocht je toch nog vragen hebben, stel ze gerust! Ik wens je het allerbeste, en gun je een fijne relatie :) Liefs, Samantha