Gestresst

beste Otis, ik herken heel erg veel van mezelf in jouw verhaal. Het is heel vervelend. In het weekent ging ik samen met mijn broertje naar mijn vader, daar bleven we slapeloos op een kamer. Ik kon geen huiswerk maken of alleen zijn al ik dat wou. Ook zijn er geen andere kinderen in die buurt. Na een tijdje gingen we niet meer slapen en we waren al minder gestrest. Ik heb er voor gekozen om niet meer naar mijn vader te gaan, dat hoef jij natuurlijk niet te doen maar misschien voel je je beter als je niet meer blijft slapen. Ook kan je je vader vragen of er een plekje voor jou vrijgemaakt kan worden. Ik hoop dat je iets aan mijn advies hebt. Veel sterkte!! Groetjes Nanook

Lieve Otis, Dankjewel voor je berichtje op ons forum. Helaas heb ik geen ervaring hiermee, maar ik kan me wel heel goed voorstellen hoe vervelend dit moet zijn voor jou. Ik heb zelf ook moeite met veranderingen, dus ik snap je heel goed! Ik hoop ook dat je weet dat je zeker niet alleen bent! En dat heel veel kinderen van gescheiden ouders helaas dit gevoel hebben en zich soms alleen voelen. Ik denk dat dat heel normaal is, maar dat maakt het natuurlijk niet minder stom. Wat vervelend dat je geen eigen plekje hebt. Heb je het hier al een keer met je vader of moeder over gehad? Ik weet zeker dat ze wel naar je willen luisteren als je ze vertelt dat je er heel gestresst van wordt en het helemaal niet fijn vindt dat je geen eigen plekje hebt en slecht slaapt hierdoor. Praten helpt ook heel goed tegen alleen zijn! Ook met je vriendjes of met andere familieleden. Of misschien vind je het wel heel fijn om met een buddy te praten. Een buddy is een ander kind van gescheiden ouders waarmee je kan chatten. Ben je al bijna 10? Dan kan je even kijken op https://villapinedo.nl/buddy. Dan zul je merken dat je helemaal niet alleen bent! Zoals je ook al een beetje op onze site kunt lezen, hebben veel kinderen van gescheiden ouders soms last van deze gevoelens. Als mij iets dwars zit, helpt het me altijd heel erg om dat gewoon eerlijk te zeggen. Zou je dat durven? Anders kan je misschien eerst met een familielid praten, zoals je opa of oma of tante, die je dan kan helpen het aan je vader of moeder te vertellen. Dan kunnen jullie misschien samen een oplossing vinden! Of anders kan je een brief schrijven, dat is misschien ook wat minder eng. Of je zou ze zelfs dit berichtje kunnen laten zien! Ik wens je heel veel succes lieve Otis en hoop dat deze tips je misschien een beetje helpen. Je kan altijd nog een berichtje plaatsen als je vragen hebt of als je hulp wil bij het schrijven van een brief aan je ouders. Veel liefs, Julia

Lieve Otis, Bedankt voor je berichtje, fijn dat je je verhaal met ons wilt delen. Wat vervelend om te horen dat je je soms alleen voelt bij je vader en dat je je zo rot voelt na het weekend, maar wel begrijpelijk in deze situatie! Zelf heb ik iets vergelijkbaars meegemaakt, dus ik kan me denk ik goed voorstellen hoe je je voelt. Ik ging ook altijd om het weekend naar mijn vader. Mijn vader kreeg een nieuwe vriendin met twee zoons en ging bij hen in huis wonen. Dat was voor mij ook echt een hele grote verandering (daarvoor was ik enig kind). Het kostte erg veel tijd en moeite om hieraan te wennen. Dat je je soms alleen voelt herken ik echt heel erg en ook het missen van een eigen plekje. Ik hoefde mijn kamer niet te delen zoals jij, maar de logeerkamer werd 'mijn' slaapkamer. Daar stonden alleen echt super veel spullen die niet van mij waren, de kamer werd ook gewoon voor andere dingen gebruikt, waardoor het toch niet als mijn plekje voelde. Ik voelde me vaak te gast en niet zo op m'n gemak. Wat ik altijd heel fijn vond en waar ik veel aan probeerde te denken, was dat ik na het weekend weer naar mijn vertrouwde thuis ging met mijn fijne eigen plek! Dit hielp me wel om het gevoel van het weekend een beetje los te laten. Toch is het wel de bedoeling dat je je ook bij je vader goed voelt. Achteraf gezien heb ik er zelf best wel spijt van dat ik dit vroeger nooit met mijn vader heb besproken. Ik denk dat hij daardoor niet wist hoe het voor mij voelde. Als hij dat wel geweten had, had hij misschien wel samen met mij naar een oplossing gezocht en had ik me dus misschien niet zo rot hoeven voelen. Heb jij dit al eens met (één van) je ouders besproken? Ik denk dus dat dit goed is om (nog een keer) te doen, zodat jullie kunnen kijken hoe jij je snel weer wat beter kunt voelen. Ik snap dat dit misschien wat spannend kan zijn, maar ik geloof dat je dat kunt! Ik hoop dat je hier iets aan hebt en dat je je snel wat beter voelt! Stuur gerust nog eens een berichtje als je nog wat kwijt wilt of nog wat advies nodig hebt. Heel veel succes en heel veel liefs, Zoë