Geschreeuw

Lieve Astrid, Wat goed dat je je vraag met ons deelt op het forum! Wat een ontzettend vervelende situatie, dat je steeds het doorgeef-luik bent van boze woorden. Ik herken het heel goed, want zo hebben mijn ouders ook een hele tijd met elkaar gecommuniceerd. Of liever gezegd: zo hebben mijn ouders ook een hele lange tijd vermeden om daadwerkelijk met elkaar te communiceren. Ondertussen kreeg ik als kind mee wie alimentatie aan wie verschuldigd was, hoe duur wiens advocaat was, wie mijn schoolboeken betaalde. En heel vaak klopte er geen snars van (als ik het goed heb berekend zijn mijn schoolboeken destijds 1,5 keer betaald, 1 keer door mijn moeder, maar toch ook zeker voor de helft door mijn vader). Kortom, als ik hun gezamenlijke boekhouding moest doen was het een grote rommel geworden, en moest ik heel veel beschuldigingen heen en weer brengen. En ik werd eigenlijk alleen maar heel verdrietig als ze slechte dingen over elkaar zeiden. En dit is precies wat ik ze heb verteld. Ik heb tegen allebei gezegd dat als zij tegen elkaar willen schreeuwen en boze dingen willen zeggen dat ze mij daar prima buiten kunnen laten, want ik vond het helemaal niet leuk om al die nare dingen aan te horen. Het is niet onze taak als kind om de communicatie tussen onze ouders te verzorgen (Voor andere dingen die niet onze taak zijn verwijs ik je graag naar dit filmpje: https://www.villapinedo.nl/blog/filmpjes/animatie-niet-jouw-taak/). Wat betreft geldzaken snap ik dat dit heel lastig is. Mijn ouders vertrouwden elkaar voor geen cent, dus als er dingen voor mij betaald moesten worden, bijvoorbeeld schoolboeken, was dit altijd een enorm gedoe. De oplossing die we hiervoor hebben gevonden is misschien een beetje gek, want het is helemaal geen oplossing van het echte probleem, maar er zijn nu al jaren geen conflicten meer over geld dus blijkbaar werkt het. Toen ik oud genoeg was hebben we besloten dat ik zelf voor schoolgerelateerde dingen ging betalen, en dat mijn ouders dan de helft naar mij zouden overmaken. Ik betaal nu al jaren zelf mijn boeken, mijn collegegeld etc. En van tevoren laat ik mijn ouders weten wat het kost, dan maken zij ieder een helft naar mij over. Zij hoeven niet meer met elkaar te communiceren, en mijn schoolspullen worden netjes betaald. Nu zou je kunnen zeggen dat het gek is dat ik er zo tussen zit, maar ik zie het liever zo: vanaf een bepaalde leeftijd moet je toch met geld omgaan, en het doorgeven van hoe duur iets is is voor mij minder werk en gedoe dan wanneer mijn ouders er samen uit moeten komen. Hopelijk heb je wat aan mijn verhaal. En mocht je nog vragen hebben plaats dan gerust nog een berichtje! Liefs, Arne

hooi, als ik jou was zou ik je ouders duidelijk maken dat je het heel naar vind dat jij de gene bent waar geschreeuwd naar wordt en dat het veel invloed heeft op je, dat het je erg naar laat voelen. misschien helpt het ook om te praten met een vriend(in) of ander familielid

Lieve Astrid, Wat een vervelende situatie zeg! Het lijkt mij heel lastig om als communicatie middel tussen je ouders in te staan. Ikzelf heb dit niet mee gemaakt, mijn ouders hebben alles altijd samen besproken en dit was voor mij heel fijn. Hierdoor heb ik mij nooit druk hoeven maken over de scheiding en heb ik hier ook geen last van gehad. Graag zou ik willen dat dit altijd zo kan en kinderen nooit tussen hun ouders in hoeven te staan. Helaas gebeurd dit maar al te vaak wel. Hierom heeft Villa Pinedo een brief opgesteld voor ouders vanuit alle jongeren van Villa Pinedo. In deze brief laten wij jongeren zien aan ouders hoe het nou voor ons is. Ik zou je dan ook willen aanraden om deze brief aan je ouders te laten lezen! Je kan hem vinden op: https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-gescheiden-ouders/ Ik hoop dat je hier wat aan hebt! Liefs, Misha

Lieve Astrid, dankjewel voor je berichtje op ons forum. Wat goed van je dat je deze vraag hier durft te stellen. Ik kan me goed voorstellen dat je je in een hele vervelende situatie bevindt. Ik lees in je berichtje terug dat er veel geschreeuwd wordt en dat de communicatie ook veel via jou verloopt. Wat ontzettend naar! Dan sta je dus letterlijk tussen je ouders in. Dat gebeurt heel veel na een scheiding, zelf heb ik dat ook meegemaakt. Wat dat betreft ben je dus zeker niet alleen. De communicatie tussen mijn ouders verliep na de scheiding ook via mij. Soms was ik dat zó zat, dat ik het liefst even wilde verdwijnen. Herken jij dat ook? Dan werd ik heel verdrietig en boos van binnen, en uiteindelijk gooide ik alles eruit maar dan schreeuwend en dan komt het altijd verkeerd over. En dan kwam daar ook nog eens bij dat mijn ouders ook verdrietig waren om de situatie en hun boosheid op elkaar op mij af reageerden, door slecht over de andere ouder te praten. Ook geld is vaak zo'n ding waar ruzie over komt, mijn ouders hadden daar jarenlang ruzie over en daar kreeg ik, net zoals jij volgens mij, ook heel veel van mee. Ik kan je wel de tip geven om er rustig met je ouders over te praten, maar ik weet dus ook uit eigen ervaring dat dat lastig is omdat zo kort na de scheiding bij iedereen de emoties nog hoog liggen en het dan ook heel lastig is om er op een rustige manier over te praten. Daarnaast hebben ouders vaak helemaal niet door dat ze hun kind er zo tussenin plaatsen. Mijn ouders vonden in ieder geval dat ze mij er helemaal niet bij betrokken, terwijl ik dat dus wel echt zo heb ervaren. Ik denk dat het goed is dat je ouders inzicht krijgen in dat wat ze nu doen, niet prettig is voor jou. Een soort "wake-up call" voor je ouders waardoor ze hopelijk jou er wat meer buiten laten. Villa Pinedo heeft samen met kinderen van gescheiden ouders een brief opgesteld voor gescheiden ouders. Je kunt de brief downloaden via deze link: https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-gescheiden-ouders/. Als je daar je e-mailadres invult, krijg je hem in je mailbox. Mijn advies is om deze aan jouw ouders te geven. Toen ik in een soortgelijke situatie zat als jij nu, had ik het super fijn gevonden als mijn ouders begrepen hoe dit voor mij allemaal was. Zonder dat ik zelf moest zoeken naar de woorden om dit uit te leggen. In deze brief staan tips voor hun zodat het voor jou wat prettiger kan worden thuis. Hopelijk helpt jou dat een beetje. Volgens mij lees ik uit jouw berichtje dat je best wel betrokken bent bij de zorgen van je ouders. Je wordt daar natuurlijk in meegetrokken, maar ik wil je echt meegeven dat dit niet jouw taak is. Jij mag lekker kind zijn en je bezig houden met dingen die voor jou leuk en belangrijk zijn. Ik heb me ook jarenlang bemoeid met de spanningen tussen mijn ouders, gewoon omdat ik zo graag wilde dat het zou stoppen. Achteraf baal ik daarvan, want daardoor had ik veel zorgen die sommige leeftijdsgenootjes niet hadden. Als je ouders je daarin opnieuw betrekken, door tegen je te schreeuwen over zaken als geld die niet jouw zaken zijn, mag je dat best aangeven. Uit ervaring weet ik dat schreeuwen niet helpt. Ik heb een keer met mijn moeder afgesproken dat ik mijn hand op zou steken als ze iets negatiefs over mijn vader zei. Op deze manier wist ze dat ze moest stoppen zonder dat ik het hoefde te zeggen. Of ik liep de kamer uit zodat ik niet hoefde te communiceren, en kwam er pas weer uit als ik merkte aan mezelf dat ik op een rustige manier tegen haar kon zeggen dat ik het echt niet fijn vond wat ze zei en dat ik niet wilde dat ze mij betrok in grote mensen dingen. Misschien dat zoiets voor jou ook wel werkt. Ik hoop in ieder geval dat het delen van mijn ervaring je een beetje heeft geholpen. Download de brief maar eens, dan kun je daarna besluiten of je hem aan je ouders wilt laten lezen. Ik weet hoe rot deze situatie kan zijn dus als je nog meer wilt delen, vragen hebt of even van je af wilt schrijven, mag dat hier altijd! Ik wens je veel liefs, Demi

Lieve Astrid, Super dat je je vraag hier stelt! Je zit in een lastige situatie als ik het zo hoor, want je bent eigenlijk een soort doorgeef luik waar je niet om hebt gevraagd. Ik vind het goed van je dat je je frustraties vertelt aan je moeder! Dit stukje herken ik zelf ook wel, dat deed ik ook altijd als ik bij mijn vader was geweest en weer bij mama was. Je wil graag iets aan dat geschreeuw doen als ik het zo lees. Het is alleen heel lastig om gedrag van anderen te veranderen. Heb je wel eens met je moeder erover gehad hoe jij je voelt als ze schreeuwt en ook met je vader, hoe jij je voelt als je vader schreeuwt tegen jou? Ik denk dat het misschien wel kan helpen als je je ouders ervan bewust maakt dat ze schreeuwen en dat jij dat niet fijn vindt. Als mijn vader dingen vertelde die ik niet wilde horen, dan ging ik vaak naar mijn kamer. Op die manier liet ik merken dat ik niet wilde praten, daarna vertelde ik dan waarom ik naar boven ging. Dit zou misschien ook bij jou wel kunnen werken. Je kan bijvoorbeeld als papa of mama tegen jou schreeuwt, naar boven gaan en vertellen dat je op die manier niet wil praten, maar alleen op een rustige manier. Dit kan later op de dag. Geld is altijd wel een probleem bij scheiding. Het mooiste zou zijn dat je ouders dit samen oplossen voor jou, maar dat is denk ik geen optie als ik het zo lees. Geldzaken tussen je vader en je moeder kan je het beste tussen hun laten. Maar als het geldzaken zijn van jou, dan kan je misschien met mama erover praten? Ik hoop dat je hier iets aan hebt en wens je veel succes! Liefs, Micha