Gemene opmerkingen over moeder

Lieve Sofie, Waarom ouders gemene dingen over elkaar blijven delen met hun kinderen, daar zou ik bijna een onderzoek naar willen starten... Als ze dat zo nodig kwijt moeten praat dan met een vriend of vriendin/vader of moeder, niet met ons?? Soms heb ik het idee dat ze denken dat de andere ouder dit over hen doet en dat ze het dan weer recht willen trekken door ook lullig te doen. Meestal als ik tegen beide zeg 'hey de ander praat gewoon aardig over je heb je dat wel door?' dan wordt het soms wel minder, hoeft niet eens de waarheid te zijn! Echter als ik het goed begrijp is het alleen je vader die zo praat? Ik ben benieuwd, kan je wel met je moeder over hem praten en dat je moeder er dan voor jou is, dus dat het echt over jou gaat en niet over haar. Ik snap goed hoor dat je het als moeder niet fijn vindt dat je ex zulke dingen zegt, maar lukt het haar dan er voor jou te zijn? Dat lijkt me wel heel fijn voor je als dat in elk geval kan. De situatie waar in jij zit vind ik lastig te beoordelen maar ik kan je in ieder geval mijn hersenspinsels er over geven. Wat ik misschien ook zou proberen, maar jou vaders reactie kan ik niet goed inschatten jij vast wel, is misschien gewoon weg gaan als hij over je moeder begint. Dat zou je in ieder geval kunnen proberen voor dat je het contact verbreekt. Dat je dat ook tegen hem zegt, je komt hier niet om over je moeder te praten dus als hij dit wel doet dan ga je gewoon. Hebben jullie ook een gemeenschappelijke passie? Van voetbal kijken tot wandelen. Misschien fijn om als je met je vader afspreekt echt iets te doen. Dat jullie beide bezig zijn met iets wat je leukt vindt. Misschien is dan de drempel voor hem om negatief te denken ook hoger. Verder wil ik nog zeggen dat ik het moeilijk vind voor je dat je zoiets meemaakt. Ouders horen er gewoon voor jou te zijn en voor jou te zorgen en niet andersom. Toch leert ouder worden en het hebben van gescheiden ouders soms vaak vervroegd dat je ouders ook maar mensen zijn met beschadigingen en gebreken. Dat je nu praat over het 'volwassen leven' spreekt mij meteen erg aan. Zelf ben ik 2 jaar geleden gaan studeren en op mezelf gaan wonen. Dit brengt je van je eigen keuze in de supermarkt naar je eigen keuze of je je vader of moeder wel wilt zien. Een intens en nieuw perspectief. Mij heeft dit naast ook zorgen, iets moois gebracht. Dat ik nu zelfstandig ben en thuis kan zijn wanneer ik wil heeft mijn band met mijn ouders ook versterkt. Als ik er klaar mee ben dan ga ik gewoon weg. 2 weken bij de 1, 2 weken bij de ander heeft zich vervangen met eten bij de 1 en onbijt bij de ander. Heb jij dit ook met je moeder/?broersenofzussen? of andere fijne dingen ontdekt aan het zelfstandige leven? Liefs, Berber

Hé Sofie. Pfoe. Ik lees zoveel overeenkomsten met de situatie hier dat het me raakt wat je schrijft. Hier thuis zijn we inmiddels ook ruim 15 jaar verder. Ik woon inmiddels niet meer thuis, en er is er nog steeds een intense haat van mijn moeder tegenover mijn vader. Ik herken de vragen waar je mee worstelt. Je schrijft hoe belachelijk je het vindt dat een volwassen man niet omwille van zijn kinderen op een normale manier met zijn ex kan omgaan en het na 20 jaar niet kan laten rusten. Daarmee sla je wat mij betreft, ook voor mijn eigen gevoel in mijn situatie, echt de spijker op zijn kop. En het antwoord op die vraag is een hele lastige. Het heeft er waarschijnlijk mee te maken dat er iets in die situatie van vroeger is geweest wat hem intens veel pijn gedaan heeft en hem heeft geraakt en beschadigd. Dat wil niet zeggen dat het de schuld van je moeder is. De mate waarin iets je raakt of beschadigt heeft ook te maken met de dingen die je zelf al eerder hebt meegemaakt in het leven. In ieder geval is het niet iets waar wij als kinderen de dupe van zouden moeten zijn, en toch gebeurt dat wel. Ik voel me daar zelf vooral ontzettend boos over, omdat ik het idee heb dat ze nog kinderachtiger doen dan we als 'kinderen' zelf inmiddels zijn. Hoe moeilijk is het om als volwassene gewoon even normaal tegen een ander te doen? Ik verwacht echt niet dat ze weer goed met elkaar om kunnen gaan, maar ergens heb ik tot op de dag van vandaag de hoop dat er een dag komt dat alle haat stopt. Dat het gewoon neutraal wordt. En misschien hoop ik daarmee op iets wat totaal onhaalbaar is, ik heb geen idee. Ik had hierover laatst een gesprek (inclusief veel tranen en verdriet) met mijn broertje en het was heel erg fijn om te merken dat we er allebei hetzelfde instaan en dat het ons allebei veel pijn deed. We hebben het erover gehad dat er niks verkeerd aan is om op te komen voor je andere ouder. Je bent qua DNA 50% je moeder en 50% je vader. Opkomen voor je moeder is opkomen voor een deel van jezelf, want die gemene opmerkingen gaan óók over iets wat een heel essentieel deel van jou is. Het is goed om voor je andere ouder, en daarmee voor jezelf op te komen. Het is begrijpelijk dat het je pijn doet. We hebben het er ook over gehad om bij onze moeder aan te geven hoe het voor ons is als ze gemene opmerkingen maakt over onze vader. Ik heb toen bedacht om een brief te gaan schrijven aan onze moeder, om te zeggen wat het met ons doet en voor ons betekent als ze zo'n gemene opmerkingen maakt. Hoewel ik heel graag schrijf, is het me tot op de dag van vandaag niet gelukt om dat op papier te zetten. Ik ben eigenlijk super bang voor alles wat ik ga voelen tijdens het schrijven aan haar en voor alle emoties bij haar als ik het aan haar zou geven. Misschien ben jij daarin wat verder en is het iets wat je zou kunnen proberen, al begrijp ik als geen ander dat het heel moeilijk en pijnlijk is om dat te doen. Maar in principe mag je vader best weten hoe het voor jou is, én dat hij impliciet ook een deel van jou afkeurt door je moeder af te keuren. Je kunt het in ieder geval hartstikke goed verwoorden. Ik vraag me af wat hij zou denken als hij het bericht wat je hierboven hebt geschreven zou lezen. Het is zo eerlijk en oprecht. Ik heb zelf nooit overwogen om het contact te verbreken, maar probeer wel erg op mijn grenzen te letten en het aan te geven als opmerkingen me te ver gaan. Dat mag ook. Het is je recht om voor jezelf op te komen. Heel erg bedankt voor het delen van dit bericht. Voor mij was het ook fijn om herkenning in jouw verhaal te lezen. Dankjewel! Liefs, Anne