Geldzaken

Hey B, Bedankt voor jouw berichtje op het forum ! Ik begrijp je probleem heel erg goed. Ik heb ook hetzelfde dilemma gehad. Je wilt natuurlijk je moeder helpen en niet zien struggelen met geldproblemen. Wat ik uiteindelijk heb geleerd is dat het een probleem is tussen jouw ouders en je je dat niet tot jezelf hoeft aan te trekken, hoe lief en goed bedoelt dat ook van jou is ! Wat je zou kunnen doen, is er over praten met je moeder. Vertel haar dat je er mee zit. En misschien zou je dit ook aan je vader kunnen vertellen? Wat ik destijds deed is met mijn vader over mijn gevoel praten. Als mijn vader aan mij vroeg hoe het gaat thuis, vertelde ik hem wat mij dwars zat. Ik vertelde hem dat ik het moeilijk vind om mijn moeder te zien stressen over geld, en ook dat mijn moeder hier geen problemen met mijn vader over wilde maken en dat het daadwerkelijk wel een probleem voor mijn moeder was. Ik heb mijn vader vertelt wat mijn moeder zoal betaalt voor ons en gevraagd of hij zijn steentje bij kon dragen. Mijn vader en moeder hebben destijds nog een gesprek met zijn tweetjes gevoerd en regels opgesteld over betalingen. Alles wat mijn moeder betaalde had ze opgeschreven en aan het einde van de maand vraagt ze de helft van het geld terug aan mijn vader. Misschien zou jij dat ook zo kunnen vertellen aan je vader als je bij hem op bezoek komt of bij hem gaat eten? Ik wens je veel succes B ! Liefs

Lieve B, Bedankt voor jouw vraag! Wat een vervelende situatie. Ik snap heel goed hoe jij je voelt. Toen mijn ouders gingen scheiden waren de omgangsregelingen ook goed, maar op een gegeven moment stopte mijn vader met het betalen van alimentatie (hij kon dit op dat moment niet betalen). Ik zag dat mijn moeder het ook erg moeilijk had. Ik werd erg boos op mijn vader. Heel belangrijk om te onthouden, is dat jij dit niet op kan lossen voor jouw ouders. . Ik vind het heel mooi om te zien dat jij jouw moeder wil helpen, dit is echter heel lastig, want dit is iets tussen jouw moeder en jouw vader. Ik weet hoe moeilijk het is om niet te kunnen helpen, maar probeer altijd te onthouden dat jij het kind bent en jij dit niet hoeft op te lossen! Je zegt dat je ergens weet dat je vader niet naar jou gaat luisteren, heb je dit ook ooit geprobeerd? Misschien dat een gesprek erover goed is, niet omdat jouw vader dan misschien wel gaat betalen, maar zodat jij je gevoel kwijt kan. Leg hem uit hoe het voor jou voelt om dit allemaal mee te krijgen. Je kan jouw vader eventueel ook de open brief ‘Aan alle gescheiden ouders’ laten lezen. Deze kan je vinden op: https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-gescheiden-ouders/ . En als je behoefte hebt aan iemand waar jij je ei bij kwijt kan, kan je je ook aanmelden voor ons Buddy-Project! Bij dit project wordt je gekoppeld aan een buddy die jou een luisterend oor en herkenning kan bieden. De buddy heeft namelijk zelf ook gescheiden ouders! Meer informatie over het Buddy-Project kan je vinden op: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ . Lieve B, ik hoop dat je wat aan mijn advies hebt. Als je nog vragen hebt, stel ze op het forum! Ik snap dat deze situatie heel moeilijk voor jou is en ik hoop dat jouw ouders en snel samen uitkomen. Heel veel liefs, Veronique

Lieve B., bedankt voor je berichtje op het forum. Wat een lastige situatie, maar wat ontzettend lief dat jij je moeder zo graag wilt helpen. Toch denk ik dat dit iets is wat zij echt met z'n tweeen op moeten lossen. Ik wilde tijdens ruzies van mijn ouders (toen ze nog niet gescheiden waren) ook altijd zorgen voor iedereen en dat iedereen het goed en leuk had (mijn vader, moeder en broertje). Op een gegeven moment zag ik wel in dat dat niet lukt en dat er dingen waren die mijn ouders samen aan moesten pakken. Ook al wilde ik zo graag dat het voor iedereen fijn was, dat kan nu eenmaal niet altijd. Het kost ook ontzettend veel energie om altijd maar voor iedereen op te willen komen en te willen zorgen. Ik denk dat je het dus het beste kunt loslaten en het je ouders zelf moet laten regelen..Zij zijn tenslotte de ouders en de volwassenen en jij als hun kind hoeft hun probleem niet op te lossen, ook al klinkt het misschien hard. Je kunt als je wilt wel tegen allebei je ouders vertellen hoe je erover denkt en hoe je je erbij voelt. Zo kunnen ze zich proberen in jou te verplaatsen en lukt het hen misschien ook beter om samen afspraken te maken en na te komen, omdat ze weten hoe belangrijk dat voor jou is. Als je hier open en eerlijk over bent, zullen ze dat denk ik wel waarderen. Ik hoop dat je hier iets mee kunt! Succes en liefs, Nadine

Beste B, Dankjewel voor je berichtje op ons forum. Ik snap heel goed dat je hier boos om bent en voor mij is het ook nog eens herkenbaar. Ik had ook jouw leeftijd toen mijn ouders uit elkaar gingen. Ik had niet de meeste moeite met en verdriet om de scheiding zelf, maar juist met de strijd daarna. De strijd tussen mijn ouders, en inderdaad: ook bij hun ging het over geldzaken. Ik vond het heel lastig om hier tussenin te staan. Ik wilde dit niet, maar je wil het ook oplossen zodat je ouders geen ruzie hebben. Dus ik snap jou heel goed;) Maar ik kan je uit eigen ervaring vertellen dat je er als kind niet tussenin hoort te staan. En dat je dit ook niet volhoudt. Uiteindelijk is het iets tussen je ouders, zij moeten eruit zien te komen. Het is ook niet jouw verantwoordelijkheid om thuis voor genoeg geld te zorgen. Natuurlijk is het jouw keuze en heel lief dat je hieraan denkt, maar jij staat los van de scheiding van je ouders. Zij moeten het samen oplossen. Ik vond het bij mijn ouders ook erg moeilijk en wilde me er ook mee bemoeien, maar ze hadden allebei een nieuwe situatie na de scheiding, ook financieel, en allebei hun eigen redenen om iets wel of niet te willen betalen. Net als jouw ouders. Hoe vaak ik het ook besprak met mijn ouders en vooral mijn vader; hij maakt ook zijn eigen keuzes en heeft zijn kant van het verhaal. Je zou altijd een brief kunnen schrijven aan je vader waarin je je jouw mening geeft en vertelt waar je zo mee zit. Maar ik heb zelf geleerd om juist aan te geven bij mijn ouders dat ik ergens niet tussenin wil staan, en dat ik mijn eigen leven heb waar ik al druk genoeg mee ben. Je bent nu namelijk (net als ik toen, 18) op een leeftijd dat je zelf richting wil geven aan je leven met school/studie, vrienden en vriendinnen, werk, noem maar op. Dan kun je niet ook nog eens continu bezig zijn met de scheiding van je ouders en de strijd daarbij. Ik heb geleerd om mijn ouders allebei te 'beoordelen' als hoe ze zijn als vader en moeder, en niet meer als partners van elkaar en wat ze daarin wel of niet goed doen. Ik wens je toch heel veel sterkte, hopelijk verbetert de situatie snel:-) Liefs, Yannick