Geforceerde gezelligheid

je moet er gewoon samen over praten mijn ouders zijn al 5 jaar uit mekaar maar ik ben er aan gewend en ze blijfen contact met elkaar houden!

Lieve Mel, Wat dapper dat je je verhaal hier met ons durft te delen zeg. En wat een ontzettend lastige situatie. Ik kan me heel goed voorstellen dat je niet goed weet wat je moet doen, omdat je het gevoel hebt je er niet mee te willen bemoeien. Aan de andere kant, ben jij degene die nu vooral last heeft van de situatie als ik het goed begrijp? Als ik je verhaal zo lees voel ik enorm veel dingen tussen jou en je moeder waar jij zelf erg mee zit, ongeacht hoe jouw broertje nu in de situatie staat. En om die reden zou ik je toch het advies willen geven om je wel uit te gaan spreken. Wat denk je dat er zal gebeuren als je je uitspreekt? En hoe staat je broertje hierin? Misschien zou je er eerst met hem eens over kunnen praten? Ik heb zelf jarenlang nooit iets uitgesproken naar andere mensen, om allerlei verschillende redenen. Ik herken je gevoel dus ook wel dat je het niet zou doen omdat je je er niet mee wilt bemoeien, maar tegelijk denk ik dat er altijd een reden is om er niet over te beginnen. Tenminste, dat herken ik van mezelf. Omdat ik het ergens denk ik gewoon niet goed durfde, vond ik altijd wel een goed 'excuus' om mezelf niet uit te spreken. Maar uiteindelijk had ik alleen mezelf hiermee, aangezien er doordat ik me niet uitsprak ook nooit iets ging veranderen en de spanningen alleen maar meer en meer werden, waardoor ik me alleen maar minder gelukkig ging voelen. Vandaar mijn advies aan jou om je wel uit te spreken. Al is het alleen maar om de dingen die jou dwars zitten, vanuit jouw perspectief, wat jouw ervaring is en waar jij mee zit. Ik heb ervaren dat alleen het uitspreken vaak al een enorme opluchting is, wat voor reactie er vervolgens ook op komt. Dus ik hoop dat jij die ervaring ook kunt krijgen! En mocht je het echt lastig vinden te praten, dan kun je ook altijd nog via een brief alles schrijven wat je denkt en je uitspreken. Dat deed ik vroeger, daardoor hoef je niet meteen de eerste reactie erop te zien, en je kan goed nadenken over hoe je dingen wilt verwoorden. Dus dat kan net wat makkelijker zijn. Ik hoop enorm dat je iets hebt aan mijn verhaal, en dat je eruit zult komen. Ik wens je veel liefs en fijne dagen alvast! Samantha

Lieve Mel, Wat goed dat je het forum hebt gevonden en je vraag durft te stellen. Ik kan me goed voorstellen hoe je je voelt. Je voelt je verantwoordelijk, ookal gaat het niet precies over jou. Je bent betrokken en de rust die de woorden van je moeder eerder hebben gegeven, voelen nu onecht. Toen mijn ouders gingen scheiden was ik al uit huis, maar mijn zusje woonde nog thuis. Zij heeft heel veel last gehad van de onrust in huis en wilde dat met niemand delen om de sfeer zo goed mogelijk te houden. Toen ik dat na maanden door kreeg, had ik daar ook erge buikpijn van. Het is en blijft een keus van mijn ouders, daar mogen wij niet de dupe van worden. Het heeft mij geholpen om met mijn zusje te praten over haar gevoelens en aan te geven dat ze het niet alleen hoeft te doen. Dat ik er ook voor haar ben. Echter merkte ik ook dat dit niet genoeg was en voor mij soms ook een te zware last. Dus heb ik hier ook met mijn moeder over gehad. Ik heb mijn zorgen over mijn zusje geuit bij haar. Dat ik graag wil helpen, maar voor mij ook te veel is. En ik heb aangegeven wat ik van haar nodig heb. Voor mij ging dat dan over samen delen van verdriet i.p.v. altijd maar stoer en sterk zijn voor elkaar. Dit is een heel fijn gesprek geweest. Omdat ik natuurlijk niet vaak thuis was met mijn moeder en zusje, heeft mijn moeder ook haar kant van het verhaal kunnen vertellen. Dat heeft mij geholpen om de situatie beter te begrijpen en te zien waar de verschillen in beleving zitten tussen mijn moeder en zusje. Dat heb ik hen terug gegeven, en daar hebben zij uiteindelijk met elkaar over gesproken. Dat was zeker niet altijd gezellig. Maar na wat ruzie en tranen heeft iedereen uitgesproken wat er speelde en wat ze graag anders zien. Sindsdien bespreken we sneller met elkaar wat we lastig vinden en van elkaar zouden willen. Hierdoor worden issues minder groot en vinden sneller een oplossing. Heb jij hier al eens met je broer over gesproken? Hoe staat hij hierin? Voelt hij hetzelfde als jij? Zou je dit samen kunnen bespreken met je moeder? Los van hoe je broer hierin staat, heb ik het idee dat je iets met je moeder zelf te bespreken hebt. De woorden van haar dat jullie altijd op één staan, komen niet overeen met het gedrag wat je van haar hebt gezien. In het kader van niet boos naar bed gaan, lijkt het me fijn om dit op korte termijn met haar te bespreken. Wat betekenen haar woorden voor jou? Wat doet het met je dat je dit anders terug ziet? Misschien is ze zich hier helemaal niet bewust van of heeft ze er een specifieke reden voor. Wat zou je van haar verlangen? En wat kan jij daar wellicht in betekenen? Ik kan me voorstellen dat het spannend is om dit te bespreken. Mij helpt het om op papier te zetten wat ik wil zeggen. Dan kan ik het voor de spiegel oefenen, voorlezen of als geheugensteuntje bij het gesprek houden. Lieve Mel, ik hoop dat je hier iets aan hebt om je verder te helpen. Ik gun je rust en vertrouwen. Heel veel succes! Liefs, Sasha