Geen zin om naar vader te gaan

Lieve Joëlle, wat goed dat je je vraag met ons deelt op het forum. En vervelend dat je al jaren niet meer graag naar je vader toe gaat vanwege zijn vrouw! Ik snap heel goed hoe ingewikkeld dat kan zijn. Mijn vader heeft heel lang een vriendin gehad waar ik het ook niet mee kon vinden. Ze had altijd kritiek op me en probeerde me een soort van op te voeden. Ze zei altijd dat ik socialer moest worden, zoals mijn vrienden die over de vloer kwamen. En ze jatte altijd spullen van mijn kamer. Een van de vervelendste dingen was dat ze zei dat ze haar vriendinnen ook wel eens over mij vertelde, en dat die mij ook maar een rare puber vonden. Kortom, ik mocht haar niet! Nu is het vervelende dat ik inderdaad net als jij niet heel graag meer bij mijn vader was (ik wisselde week om week van huis). Maar ik wou me ook niet weg laten jagen door haar. Het was ook mijn huis, met mijn kamer en mijn vader en ik vond dat ik daar recht op had. Dus ik besloot om daar gewoon heen te gaan wanneer het was afgesproken. Maar als ik daar was, durfde ik niet met mijn vader te praten over haar. Ik was bang dat ik mijn vader zou kwetsen of teleurstellen, of dat hij door mij minder gelukkig zou zijn. Ik heb heel erg spijt dat ik het er nooit met hem over heb gehad. Dat ik hem nooit heb verteld hoe vervelend ik het vond wat zij allemaal deed. Mijn advies is dus om er met je vader over proberen te praten! Probeer hem te vertellen hoe je je voelt. Ik weet dat dat een hele grote stap is, ik heb hem zelf nooit durven zetten toen zij nog bij mijn vader woonde. Maar ik ben er een aantal jaar geleden, nu ik op mezelf woon en mijn vader een andere vriendin heeft, toch nog eens over begonnen. Het was een heel fijn gesprek, dat uiteindelijk veel makkelijker ging dan ik eerst dacht! Hopelijk heb je wat aan mijn verhaal. Mocht je nog vragen hebben, schrijf gerust nog een berichtje! Liefs, Arne

Lieve Joëlle, Goed dat je hierheen komt met je vraag! Ik herken me helemaal in jouw situatie, mijn ouders zijn gescheiden toen ik 6 was en na ongeveer twee jaar leerde hij mijn (inmiddels) stiefmoeder kennen. Om het weekend ga ik naar mijn vader. In het begin vond ik dat wel prima, maar later gingen we steeds meer botsen. Ik heb nooit een goede band met haar gehad, en hoewel ze ook aardig kon zijn zag ik vooral alle negatieve dingen in haar. De week voor ik naar papa ging maakte ik me, net als jij, al zorgen over dat weekend. Ik durfde dat niet aan mijn vader te vertellen, en toen ze gingen trouwen deed ik alsof ik daar blij mee was. Later heeft hij opgemerkt dat er toch iets niet lekker liep en dat ik steeds stiller werd. Toen hebben we erover gepraat en heb ik dus verteld dat ik haar niet zo mag. Dat vond hij moeilijk want hij houdt natuurlijk van ons beiden. Maar ik vond dat gesprek wel heel fijn. Ik durfde er nooit over te beginnen, omdat het mij zinloos leek om hem dat te vertellen, en bovendien was ik bang om hem te kwetsen. Maar dat viel uiteindelijk heel erg mee, ik heb verteld waar ik me aan ergerde en sommige dingen heeft hij ook aan haar doorgegeven, en sindsdien doet ze haar best om bepaalde dingen te veranderen. Ook hebben we afgesproken om ook af en toe samen als vader en dochter iets te doen, net als vroeger. Dat vind ik heel fijn en sindsdien gaat het beter. Mijn stiefmoeder is nog steeds niet mijn beste vriendin maar ik begin haar beter te accepteren en probeer me te focussen op haar positieve zijden. Ik heb me voorafgaand aan dat gesprek heel slecht gevoeld, tot op het punt dat ik niet meer naar papa toe wilde. Uiteindelijk ben ik blijven gaan omdat ik mezelf bleef herinneren waar ik het voor doe: om een band met mijn vader te hebben. Ik heb toen besloten dat ik haar daar niet tussen zou laten komen en dat is ook niet gebeurd. Na dat gesprek ging alles beter, en nu vind ik het leuker om naar mijn vader te gaan. Ik hoop dus dat het ook jou lukt om je vader hierover te spreken, ik weet dat het heel lastig is om daarover te beginnen, maar ik heb geleerd dat het oké is om te zeggen waar je mee zit. Het is niet jouw schuld en je hoeft het niet op te kroppen uit angst je vader te kwetsen. Hij i je vader en hij geeft ook om jou! Heel veel succes, Liefs, Amélie

Hi Joëlle, Ik snap wat je bedoelt: mijn ouders zijn gescheiden sinds mijn 6e en uiteindelijk ging ik ook om de 14 dagen naar mijn vader. Hij had al snel een nieuwe vriendin en ik kon het niet zo goed met haar vinden. De sfeer was altijd gespannen en ik had het idee dat ik ervoor moest zorgen dat de sfeer zo goed mogelijk was - dat kostte me enorm veel energie! Misschien kan jij voor jezelf na gaan wat het precies is dat jou zoveel energie kost wanneer je naar je vader gaat. Je vindt het lastig om om te gaan met zijn nieuwe vriendin schrijf je. Mij heeft het heel erg geholpen om met mijn vader hierover te praten. Het heeft een tijd geduurd voordat ik wist wat ik wilde zeggen en ik heb dat voor mezelf ook opgeschreven voordat ik het gesprek met hem aanging. Uiteindelijk wil hij natuurlijk het liefst dat zijn nieuwe vriendin en jij met elkaar overweg kunnen - wees niet bang om je vader te vertellen hoe jij je voelt (desnoods in een brief), dat zal voor hem ook heel erg helpen. Voor mij was het fijn om het hem te vertellen op een moment dat het probleem niet speelde (dus niet tijdens een weekend dat ik bij hem was en zijn vriendin ook). We gingen dan wat leuks doen met z'n tweetjes en toen vertelde ik hem dat ik het lastig vond om om te gaan met zijn nieuwe vriendin. Zo creëer je een veilige omgeving waar alleen jij en je vader samen zijn en dat het enige is wat telt op dat moment. Vergeet niet dat je vader van je houdt en dat hij het ook belangrijk vindt om dit te weten! Heel veel succes en liefs, Roos