Geen communicatie

Lieve Anoniem, Wat heb je een aangrijpend verhaal, en wat een vervelende situatie! Vooral je laatste zin grijpt me heel erg, alsof je langzaam maar zeker steeds minder erbij hoort... Pfoe, ik word er ook gewoon een beetje verdrietig van :(. Ik heb zelf ook heel lang samen moeten wonen met de vriendin van mijn vader, waarmee ik het helaas ook niet goed kon vinden. Het was ook heel duidelijk dat zij mij niet mocht. Ze zei vaak tegen me dat als ze haar vriendinnen vertelde over mij dat die vriendinnen mij dan ook maar een rare puber vonden met gek gedrag. Ze vond dat ik meer zoals mijn vrienden moest worden die soms over de vloer kwamen (tegen wie ze ineens poeslief deed). Ik wist dat mijn vader dit ook zag, maar hij deed niks! Ik heb wel eens een gesprek afgeluisterd tussen mijn vader en zijn vriendin, terwijl ze het over mij hadden. Ze was me gewoon uit aan het schelden, en hij deed niks... Ik heb eigenlijk ook nooit met mijn vader hierover kunnen praten, aan de ene kant omdat mijn vader er ook niet aan wou beginnen. Aan de andere kant omdat ik daar ook niet door zijn muur durfde te breken. Ik zal heel eerlijk tegen je zijn... Ik ben nu 10 jaar verder, maar ik heb nog steeds wel eens moeite met de dingen die zij tegen me heeft gezegd, en het feit dat mijn vader het nooit voor me opnam. Ik denk dat je verhaal me daarom ook zo aangrijpt. Uit je verhaal begrijp ik dat simpelweg met hem erover praten ook heel lastig is, dus die tip zal ik je niet nog een keer geven. Wat mij heel erg goed deed in die tijd is dat ik soms dingen met mijn vader alleen ging doen, al was het maar even een wandeling. En dan niet per se met de bedoeling om over zijn vriendin te praten, maar gewoon om even met mijn vader samen iets te ondernemen. Een van mijn dierbaarste herinneringen samen met mijn vader is dat we in de avond wel eens naar een brug liepen aan de rand van de stad, en dat we samen heel hard gingen schreeuwen! Het loste natuurlijk helemaal niks op aan de situatie, maar het was wel fijn om even quality time te hebben, en even te voelen dat ik bij hem hoorde. Ik denk dat deze momenten het allemaal wat dragelijker maakte, en er heel erg aan hebben bijgedragen dat ik nu een goede band met mijn vader heb. Ik hoop dat je wat aan mijn verhaal hebt. En als je nog met vragen zit stuur dan vooral nog een berichtje! Misschien vind je het een fijn idee om hier vaker met iemand over te chatten die ook gescheiden ouders heeft, en dezelfde dingen heeft meegemaakt. In dat geval kun je je hier inschrijven voor een buddy: https://www.villapinedo.nl/zoek-een-buddy/ Liefs, Arne

Lieve anoniem, Goed dat je hierheen komt met je probleem! Ik herken me behoorlijk in jouw situatie: mijn ouders gingen ook scheiden toen ik 6 was, mijn vader had binnen 2 jaar een nieuwe vriendin en mijn moeder is nog altijd single. Mijn inmiddels stiefmoeder heb ik ook nog problemen mee. Wij botsen enorm qua karakter en ik heb daarom de neiging om alleen alle negatieve dingen van haar in te zien. Ze kan mijn vader behoorlijk manipuleren en het lijkt alsog hij geen mening meer heeft. Ik heb er gelukkig met mijn vader iver kunnen praten en we hebben afgesproken dat we meer dingen samen gaan doen. Zo hebben we quality time zonder dat mijn stiefmoeder erbij is. Dat vond zij gelukkig ook helemaal prima, ze doet soms wel haar best im aardig te zijn. Ik begrijp dat je dus niet met je vader kunt praten over zijn vriendin, maar misschien kun je wel aan hem vragen of hij af en toe ook tijd voor jou wil vrijmaken. Dat jullie ook een keertje samen eten, of als zijn vriendin naar bed is dat jullie samen een serie gaan kijken. Dat soort kleine momentjes kunnen het toch echt een stuk leuker maken. Ik ga bijvoorbeeld vaak een half uurtje hardlopen samen met mijn vader, of we koken samen iets lekkers of doen een spelletje. Hopelijk kun je op die manier kleine momentjes met je vader hebben waarop je even niet te maken hebt met zijn vriendin. Liefs, Amélie