Gedachtes

Lieve Myriam,

Wat een lastige situatie zeg!

Ik herken het ook best wel. Of mijn vader is vreemdgegaan weet ik niet. Hij zegt van niet, maar de vermoedens waren overal omdat hij wel steeds met een vrouw gezien werd.

Kort daarna gingen mijn ouders ook scheiden. Hun relatie heeft nooit lekker gelopen.

Mijn vader is toen ook depressief geworden en toen ik zelf ook zelfmoordgedachtes kreeg en er met mijn vader over in gesprek was, zei hij ook dat hij daar ook een groot deel van zijn leven last van heeft. Ik wist dat natuurlijk niet, maar als ik eerlijk ben was ik niet verbaasd. Een van je ouders depressief zien is heel erg zwaar en al helemaal wanneer je weet dat ze wel eens denken aan het eindigen van hun leven.

Mijn tip voor jou is. Blijf gewoon jezelf, blijf dingen doen die je leuk vind.

Ik werd vaak door mijn ouders in de psycholoog rol neergezet, maar weet dat je niet de psycholoog van je ouders bent, maar hun kind.

Als je je echt zorgen maakt kan je altijd om hulp vragen. Toen mijn moeder depressief was, ben ik naar de buurvrouw gegaan die een vriendin van haar was en laatst heb ik mijn tante opgebeld toen het niet goed met mijn moeder ging.

Je kan altijd om hulp vragen, maar probeer wel van je eigen dingen om je heen te genieten, anders word alles alleen nog maar zwaarder.

Misschien is het ook fijn om er met je moeder over te praten dat je je zorgen maakt, praten werkt altijd het allerbest :)

Lieve Myriam ik wens je alle liefde en geluk van de wereld toe,

Liefs,

Dolores

Lieve Myriam, wat goed dat je ons forum gevonden hebt en wat dapper dat je jouw verhaal met ons hebt gedeeld.

Wat verkeer je in een ontzettend lastige situatie zeg! Ik kan me goed voorstellen dat je hiermee worstelt en wat goed dat je met je moeder hebt gepraat over de scheiding.

Mijn ouders zijn al gescheiden sinds ik 7 ben, dat is nu zo'n 15 jaar geleden. In die periode kreeg ik weinig tot niets mee van de mentale gesteldheid van mijn ouders, maar ben ik er later achtergekomen dat ook zij met deze gedachtes hebben rondgelopen. Hier schrok ik toen wel even van, maar kon ik dit ook snel relativeren. Ze zitten natuurlijk ook in een lastige situatie waarbij je niet 1,2,3 een oplossing weet. Achteraf heb ik toen met mijn moeder een gesprek gehad hierover en samen gesproken over hoe het anders kon. Ik merkte dat duidelijkheid toen een belangrijke rol speelde. Op het moment dat je namelijk weet hoe het met iemand gaat kan je hiermee omgaan. Dit zorgt voor duidelijkheid en dat is vaak precies wat je hebben wilt.

Zoals je zei heb je al met je moeder gesproken over de scheiding en kwam ook zij met het verhaal dat de gedachte door haar hoofd heeft gespookt. Heb je na het gesprek een gevoel van opluchting gehad? Zo ja, zou je erover na kunnen denken om te kijken of je ook soort zelfde gesprek kunt voeren met je vader. Zo weet je niet alleen wat hij denkt, maar kan je ook jouw gedachtes naar hem duidelijk maken en vertellen dat je hiermee zit.

Zo kun je samen kijken naar een oplossing.

Mocht dit geen oplossing voor jou zijn kan je misschien opnieuw met je moeder in gesprek gaan. Misschien dat jullie samen tot een oplossing komen en kan je in ieder geval even je gedachtes kwijt.

Mocht je met iemand willen praten buiten je vertrouwde omgeving hebben wij bij Villa Pinedo ook het buddy programma. Hierbij chat je met iemand die in een soort gelijke situatie als jou heeft gestaan en kan je, maar hoef je niet per se, in gesprek over de dingen die jou dwars zitten of dingen bespreken die je juist wel leuk vindt!

Hierbij de link om je eventueel in te schrijven voor het buddy programma:

https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/

Liefs,

Jesse

Hee lieve Myr, 

Wat ontzettend moeilijk dat allebei je ouders zich zo hebben gevoeld en voelen. Wat een moeilijke situatie. Ik vind het ontzettend moedig dat je je verhaal hier doet en ben blij dat je je vraag durft te stellen. 

Mijn ouders zijn al sinds mijn tweede uit elkaar en de reden was ook dat mijn vader vreemd ging. Mijn moeder heeft het er heel moeilijk mee gehad en een tijd na de scheiding gebeurde er nog iets waardoor ze haar vreugde helemaal kwijt raakte. In die tijd was ze echt niet zichzelf en was ze nooit echt meer vrolijk. Het is nooit vastgesteld als een depressie en ze heeft ook nooit zelfmoordgedachten gehad, maar ik had constant het gevoel dat ik haar niet kon bereiken. Ik vond het ook heel moeilijk om hiermee om te gaan. Ik wilde net zoals jij graag iets voor haar doen, dus ik probeerde gewoon er voor haar te zijn en met haar te praten. Ik had ook het gevoel dat ze het alleen bij mij echt kwijt kon. Maar dat is best een verantwoordelijkheid, ook voor jou. Om ermee om te gaan had ik sport als uitlaatklep, maar ik had graag gehad dat ik er ook met iemand anders over kon praten. 

Die situatie ging een tijdje door en ik kon het op zich wel volhouden, want ik had sport als een uitlaatklep. Toen ik ongeveer 17 was, viel sporten weg en gebeurden er nog een paar moeilijke dingen, waardoor ik al mijn gevoelens ging opkroppen en zelf in een depressie raakte en uiteindelijk zelfmoordgedachten kreeg. Waarom ik je dit wil vertellen is, dat ik je wil meegeven dat niks hiervan jouw schuld of verantwoordelijkheid is. Ik wil je graag laten weten dat hoe slecht ik me ook voelde tijdens mijn depressie en wat voor gedachten ik ook had, dat ik nooit het gevoel dat het de schuld was van de mensen om me heen. En dat jij je dus ook niet schuldig hoeft te voelen, dat jouw ouders zich zo voelen. Die depressieve gevoelens doen iets heel raars met je en dat komt niet door de mensen om je heen en dus niet door jou. Wat ik heel fijn vond dat mensen in die tijd voor me deden, was naar me luisteren zonder oordeel, dat de mensen om me heen er voor me waren en dat ik gewoon over mijn gevoelens kon praten en het niet verzwegen werd. Maar volgens mij doe je dat al voor je ouders.

Als je nog steeds denkt dat je vader die gedachten heeft, zou je ernaar kunnen vragen en er een gesprek over kunnen beginnen. Vertel hem hoe je je voelt, maar luister met een open mind ook naar hem en wees niet bang om zelfmoord te noemen, ik vond het bijvoorbeeld al fijn als iemand erover durfde te praten, zonder boos op me te worden en ik vond het ook fijn als zij dan met mij deelden hoe zij zich voelden. Op die manier weet je hoe hij erin staat en weet hij ook vooral wat jij voelt. 

Ik lees ook dat je niet meer 100% vertrouwt en dat je je afvraagt hoe je dat kan helen. Ik heb zelf niet zo’n goede band met mijn vader, maar ik heb hem uiteindelijk wel vergeven. Voor mij heeft dit gewoon tijd nodig gehad. Wat misschien voor jou kan helpen, is om dit ook te bespreken met je vader. Ik heb dat nooit gedaan omdat ik niet echt een relatie had met mijn vader waarin ik het gevoel had dat ik dat kon bespreken, maar dan duurt het dus misschien een tijd voordat je hem weer vertrouwt. Misschien dat als je het met hem bespreekt en hij weet hoe jij je voelt, dat hij dat als kans ziet om het recht te zetten en jullie er samen uit komen.

Ik vind jou ontzettend sterk dat jij hiermee om gaat en naar hulp zoekt. Maar vergeet vooral ook jezelf niet, jouw gevoelens zijn net zo belangrijk! Dus zorg goed voor jezelf, misschien door een uitlaatklep te vinden en iemand te vinden die je vertrouwd waar jij je gevoelens mee kan delen. Mocht je met iemand willen praten die helemaal onafhankelijk is, maar ook gescheiden ouders heeft kun je bij Villa Pinedo een buddy aanvragen waar je voor langere tijd mee kan praten: 

https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/

Ik hoop dat je wat aan mijn reactie hebt. 

Veel liefs en sterkte, 

Quinty