Verdrietig over de scheiding

ik snap het maar gaan met je juf of meester praten en als je dat niet wil dan gaan je gewoon met je vrindinen of vrienden spelen of over andere dingen denken zoals leukedingen.vrij dijen groetjes van Jenna-Lynn.

Hii Daniëlle, 

Wat dapper dat je dit deelt! Het is heel begrijpelijk dat je je nog steeds verdrietig voelt over de scheiding van je ouders. Ook al is het al een tijdje geleden, zulke gevoelens kunnen zomaar weer opkomen, vooral als je even stil zit en naar buiten kijkt. 

Toen ik ongeveer even oud was als jij nu bent, vond ik het soms ook best lastig om op school niet verdrietig te zijn. Wat mij toen een beetje hielp, was om met iemand te praten die ik vertrouwde, bijvoorbeeld een juf, meester of een andere volwassene op school. Dan voelde ik me niet meer zo alleen met dat gevoel.

Wat ook soms kan helpen, is jezelf zachtjes af te leiden als je merkt dat de gedachten komen. Bijvoorbeeld door je te focussen op wat je aan het doen bent, met je klasgenoten wat leuks doen of door aan iets fijns te denken waar je blij van wordt. En als het toch te groot voelt: huilen mag ook. Dat laat zien dat je gevoel er mag zijn.

Hopelijk heb jij daar ook wat aan. Heel veel succes! En weet dat je dit niet alleen hoeft te doen. 

Liefs,
Anna

Hoi Daniëlle

Heb je in de klas misschien een vriend/vriendin in de buurt focus je dan’op hun alle leuke dingen dat je met hem/haar hebt gedaan en als het soms eventjes teveel word kan je aan de leerkracht vragen om eventjes naar het toilet of de gang te gaan en eventjes op adem komen.

Grottoes kira

Probeer er niet aan te denken! als dat niet lukt probeer bij de les te blijfen! ookal is school saaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaai