Verdriet

Lieve Fenna, wat dapper dat je jouw verhaal met ons deelt. Super knap! Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 8 jaar was. Ik was toen ook heel verdrietig en heb daar heel veel om gehuild. Mijn ouders hadden ook vaak ruzie met elkaar. Dat maakte mij nog verdrietiger. Ik herken dus heel goed hoe je je voelt. Je bent daarin zeker niet alleen! Ook al voelt het soms zo (zoals je zelf zo mooi zegt!). Weet dat het heel normaal is om je af en toe verdrietig te voelen. En het kan juist opluchten als je dan even al je tranen eruit kan laten, toch? Wat ik vroeger deed als ik verdrietig was, was mijn gevoelens in een boekje opschrijven. Dat voelde echt alsof ik mijn verdriet wegschreef en daardoor werd het meteen minder. ook probeerde ik afleiding te zoeken in een leuke hobby. Zo tekende en schilderde ik vroeger heel graag. Wat vind jij fijn om te doen voor afleiding? Hopelijk ook iets wat je heel leuk vindt! Ik hoop dat je iets hebt aan mijn ervaring. Maar gelukkig heb je zelf al door dat je hier niet alleen in bent en dat verdrietig zijn ook zeker mag. Dat vind ik heel knap! Dus ook tegen jou wil ik zeggen 'zorg goed voor jezelf'. Dan ga ik dat ook doen ;). Heel veel liefs en succes verder. Als je nog vragen hebt, beantwoord ik die graag! <3

Liefs Linde

Hoi Fenna. Wat ik meestal doe is niet boos op ze worden (al wil ik het soms wel). Dat helpt meestal niet. Ik zal je een voorbeeld geven: Ouders: Gedraag je niet zo. Dan zeg ik meestal: Je hebt gelijk, mijn gedrag was niet goed. het spijt me. Als je het vaker met ze eens bent dan is het soms ook dan makkelijker om iets aan te geven dat je niet leuk vindt (aan hun gedrag bijvoorbeeld) en dan zijn ze meer gemotiveerd om het te veranderen. Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Liefs Sara.