Ik heb er meer last van

Lieve Anoniem, Wat vervelend om te horen dat het lijkt alsof je meer last hebt van de scheiding dan vroeger maar wat fijn dat je dit forum hebt gevonden! Ik herken dit gevoel ontzettend. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik nog geen 2 jaar oud was. Ik weet dan ook echt niet beter dan hoe het is om met gescheiden ouders te leven. En de scheiding van mijn ouders is een scheiding wat bijna zo goed als 'volgens het boekje' is gegaan. Ik vond ook altijd dat ik niet mocht mopperen, en inderdaad: anderen hebben het zo zo zo veel zwaarder. Maar ik merk, nu ik zelf 23 ben, ik er ook meer 'moeite' mee heb dan ik eigenlijk altijd dacht. Ik denk dat dit komt omdat we ons nu een stuk bewuster zijn van ons eigen leven, en onze eigen gedachtes. Ik weet natuurlijk niet hoe jouw situatie was, maar ik pendelde altijd een hoop heen en weer tussen m'n ouders (inclusief schoolboeken, kleren etc etc) en nu is alles op 1 plek en heb je rust. Er is niks mis met 'gevoelig' zijn. Ik vind dat gevoel hebben het mooiste is wat ons als mens maakt! Dapper van je dat je stap hebt ondernomen om in therapie te gaan en je hoeft je nergens voor te schamen. Liefs Sanne

Heey, ik herken precies wat je voelt! Mijn ouders zijn gescheiden toen ik al op mezelf woonde, ik begreep ook niet waarom ik er nog zoveel last van had ondanks dat ik voor mezelf een goed leven heb opgebouwd. En heb het ook nog steeds niet helemaal los kunnen laten . Maar het is oké wat je voelt en goed om hulp te zoeken!

Hi, Wat fijn dat je het forum gevonden hebt en wat goed dat je je vraag stelt, ondanks dat je je schaamt voor hoe je je voelt. Ik woon sinds een jaar ook op mijzelf en herken wat je zegt. Toen ik uit huis ging dacht ik dat ik geen last meer mocht hebben van de scheiding, want wanneer je thuis woont zit je er midden in en nu is dat niet meer zo. Niks is minder waar. Want, toen ik op mijzelf ging wonen kwamen er weer andere uitdagingen. Ik werd zelf verantwoordelijk gesteld door mijn ouders wanneer ik ze zou zien. Dus het was aan mij om logistiek te plannen, zodat ze bijvoorbeeld niet samen bij mij om de koffie kwamen op mijn verjaardag. Een scheiding van je ouders is iets wat je hele leven bij je blijft. Het zijn namelijk allebei je ouders en je houdt van hen. Je gevoel kun je niet onderdrukken. Vanaf het moment dat ik toegaf dat het wat minder ging en ik vervelende gevoelens had, werden deze voor mij minder zwaar. Probeer je situatie niet te vergelijken met de situatie van anderen. Iedereen maakt namelijk situaties op een eigen manier mee en je weet nooit precies wat er bij anderen speelt of hoe zij zich voelen. Wat ontzettend knap van je dat je je hebt aangemeld voor therapie. Dat is al stap één. Ik heb zelf ook therapie gehad en dat voelde voor mij als aanstellen. Ik kan mij daarom voorstellen dat dit voor jou ook een hele stap was. Uiteindelijk heeft therapie mij heel veel gebracht, onder andere zelfinzichten. Het is oké als het even wat minder gaat en dan is het alleen maar fijn dat er iemand is die je kan helpen. Ik hoop dat je hier iets mee kan. Weet dat je niet alleen bent. Voel je vrij om nog eens een vraag te stellen op het forum, of om een buddy aan te vragen. Het kan helpen om naast je therapie op een laagdrempelige manier te spreken met iemand over hoe je je voelt. Liefs, Meike

Hi lieve jij, Ik sluit me alleen maar aan bij wat de lieve mensen hieronder zeggen. Je bent juist stoer dat je kwetsbaar bent en dingen wilt aanpakken. Hoe 'zwaar' een probleem is heeft niets te maken met wie er hulp mag krijgen of niet. Je wilt er iets mee, en hoeft dat niet alleen te doen. Go jij! Je bent een mooier mens dat je van de lastige gevoelens af wilt. Ik heb ook twee maal therapie gehad en het is het meest cliché om te zeggen, maar het was het beste cadeau ooit aan mijzelf. Hoop dat het voor jou hetzelfde is. De reden, zwaarte of problematiek heeft daar geen bal mee te maken. Veel sterkte en liefs, Anne

Hey! Ik herken dit zelfs heel goed. Ik raad je toch aan om in therapie te gaan. Vooral als jij denkt dat dit beter voor je is. Het loslaten is altijd lastig. Ik denk dat het voor mij hielp toen ik tegen mezelf begon te zeggen dat het oke was om er verdrietig over te zijn. Het accepteren er van blijft altijd lastig, maar je hoeft je er zeker niet voor te schamen!