Boos en kwaad

Hi lieve Stacy, Wat een moeilijke, maar ook herkenbare situatie zit jij in, zeg! En wat heb je het goed beschreven, je gevoel herkennen is al stap 1 van eraan werken . Dit wordt een lang antwoord, omdat ik het zo herkenbaar vind, en het voor mij zoveel heeft veranderd in hoe ik met mijn eigen grenzen omga. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 7 was, maar toen mijn vader nog een keer ging scheiden toen ik 19 was, kwam er van alles op tafel, ook van de eerste scheiding. Wat was ik tóén boos! Ik heb het contact met mijn vader nooit verbroken, maar het contact is wel veranderd sinds dat alles. Eerst gingen we nog wel eens een dagje wat leuks doen, of samen uit eten. Dat is er nu allemaal niet meer bij. Het is vooral dat we elkaar zien op verjaardagen en feestdagen, en onze gesprekken zijn dan heel oppervlakkig, over zijn werk, of over mijn studie bijvoorbeeld. Dat is gebeurd nadat ik mijn vader heb verteld hoeveel pijn hij mij had gedaan. Dat lijkt hij niet te kunnen verwerken of accepteren, dus dat gesprek is hij uit de weg gegaan, en kan hij nog steeds niet aangaan. Daarom vind ik het extra stoer dat je het contact met je vader weer hebt opgepakt na enige tijd! Omdat ik het gesprek met mijn vader niet aan kan gaan, heb ik via de huisarts contact gekregen met een therapeut. Zij leert mij hoe ik zelf met mijn verdriet en boosheid om kan gaan. Ze laat me dan terug denken aan het moment dat ik de boosheid of het verdriet het heftigste voelde, en dan na alles wat ik heb gezegd, moet ik zeggen "maar ik ben goed genoeg voor mezelf". Dat is kan soms heel heftig en vermoeiend zijn, maar het heeft me wel geleerd dat de fouten die mijn vader heeft gemaakt, niets met mij te maken hebben, en dat ik dat dus achter me kan laten, omdat hij daar zelf mee om moet gaan. Ik snap dat dat voor jou iets anders is, omdat jij je vader vaker ziet dan ik de mijne zie. Misschien kan je proberen om ook bij jezelf te proberen of je je gevoel en je boosheid zelf een plekje kan geven, denk je dat dat lukt? Bijvoorbeeld voor de spiegel, of door het op te schrijven in een dagboek. Misschien vind je het wel fijn om dit te proberen met een buddy bij Villa Pinedo. Hier is een linkje naar hoe je die kan aanvragen: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Je mag natuurlijk ook onder onze reacties nog vragen stellen als je die hebt! Ik hoop heel erg dat het je lukt om je emoties een plekje te geven, en kan kijken welke band je met je vader kan opbouwen. Het kost wel een beetje tijd, maar ik vind het al hartstikke stoer dat je hieraan wil werken. Heel veel liefs en sterkte! Anne

Het meid Ik begrijp hoe je je voelt ik heb ook al lang geen contact meer met mijn vader. Bij de gedachte van hem of als ik hem per ongeluk tegen kom is het precies alsof ik een ontploffende bom word. Het ligt echt niet aan jou.