Gevoelens dat het jouw schuld is

Lieve Eva,

Wat dapper dat je dit durft te vragen! Ik heb me dat vroeger ook weleens afgevraagd: “Ben ik de reden dat mijn ouders uit elkaar zijn gegaan?” En misschien voelde het niet alsof iemand het letterlijk zei, maar het idee zat tóch ergens in mijn hoofd.

Toen mijn ouders gingen scheiden, woonde ik bij mijn moeder en had ik bijna geen contact met mijn vader. Er waren zoveel dingen waar ik geen controle over had, maar toch voelde ik me schuldig over het feit dat ik op een gegeven moment geen contact meer kon zoeken met mijn vader. Ik had het gevoel alsof ik het had kunnen voorkomen of iets verkeerd had gedaan. Alsof ik de 'held' kon zijn om de problemen van mijn ouders proberen op te lossen. Maar weet je? Nu weet ik zeker dat het niet mijn schuld was en het is ook niet jouw schuld, Eva.

Ouders maken keuzes die met henzelf te maken hebben, niet met jou. Zelfs als er ruzies waren waar jij bij was, of als jij soms iets zei, dan nog ligt de beslissing bij hen. Jij bent kind in dit verhaal en jij verdient liefde en rust, niet schuldgevoel. We zijn niet verantwoordelijk voor de keuzes van onze ouders.

Wat mij hielp, was erover praten. Met iemand die echt luisterde, zonder oordeel. Bijvoorbeeld door te chatten met een buddy: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy En ook jezelf blijven herinneren: dit is niet mijn fout. Dat mag je elke dag opnieuw tegen jezelf zeggen.

Je bent niet alleen in dit gevoel, Eva. En ik ben blij dat je het hier deelt.

Liefs,

Noza

Meid.

Het is nooit jouw schuld. Ik voel mezelf soms ook rot omdat mijn vader mijn zus voortrekt. Maar... onthoud het is nooit de schuld van jou. Of van je broers of zussen. Het is een beslissing die je ouders hebben gemaakt

~xxx~

Ja zekers