Ik ben liever bij moeder

Hi lieve Annefloor, wat fijn dat je je vraag hebt gesteld hier op het forum! Je vertelt dat als je thuiskomt van je studie, je liever bij je moeder bent dan bij je vader, omdat je je daar veel fijner voelt. Ook vertel je dat je bang bent om je vader te kwetsen. Ik herken me heel erg in je verhaal, vooral in het laatste stukje over het kwetsen van een van je ouders. Sinds mijn ouders zo'n vijftien jaar geleden gescheiden zijn heb ik altijd bij mijn moeder gewoond, maar ik heb verschillende periodes gehad waarin ik eigenlijk veel liever bij mijn vader was. Zeker toen ik jonger was heb ik dat alleen nooit echt durven aangeven, omdat ik heel bang was dat ik mijn moeder zou kwetsen. Ik voelde me heel erg verantwoordelijk voor de gevoelens van mijn ouders en om eerlijk te zijn heb ik dat nog steeds best wel vaak. Ik weet dat er heel veel kinderen en jongeren met gescheiden ouders zijn die zoveel mogelijk rekening proberen te houden met de gevoelens van hun ouders, terwijl dat helemaal niet onze taak is. Het zijn onze ouders die ervoor hebben gekozen om uit elkaar te gaan en niet wij. Mijn tip is dus om dit in gedachten te houden als je besluit bij wie je je vrije weekend liever wilt doorbrengen. Maar ik snap ook dat dat makkelijker gezegd dan gedaan is hoor, want hoewel andere mensen mij al 1000 keer hebben verteld dat het verdriet van mijn ouders niet mijn verantwoordelijkheid is, voelt dat toch nog zo. Wat voor mij het beste werkt is om daarom gewoon eerlijk te zijn tegenover mijn ouders. Zij weten niet wat jij denkt en jij weet niet wat zij denken, daar kom je alleen achter door het tegen elkaar uit te spreken. Uit mijn eigen ervaring heb ik geleerd dat, hoewel er veel verdriet of boosheid bij kan komen kijken, dit uiteindelijk wel het meeste oplevert. Ik heb bijvoorbeeld tegen mijn moeder gezegd dat ik het echt even niet meer trok bij haar thuis en dat dat de reden was dat ik vaak zo chagrijnig was en altijd op werk of bij vrienden zat. Door dit te vertellen begreep mijn moeder beter hoe ik me voelde en waarom ik me gedroeg zoals ik dat deed. Ze vond het vervelend om te horen dat ik het thuis niet naar mijn zin had, maar ze was wel blij dat ik eerlijk was. Ik kan me daarom voorstellen dat jouw vader er misschien ook zo in staat. Misschien heeft hij wel helemaal niet door hoe jij je voelt en denkt hij dat je graag bij hem bent. Het zou inderdaad kunnen dat je vader verdrietig is als je het hem vertelt, maar hij is een volwassen man en ik denk dat hij vooral wil dat jij gelukkig bent. Hopelijk heb je iets aan mijn verhaal en vind je het fijn om wat herkenning te vinden. Mocht je nog meer vragen hebben, dan mag je die natuurlijk altijd stellen. Heel veel liefs, Lotte

Hi lieve Annefloor, Wat fijn dat je je vraag hier op het forum hebt gesteld! Je vertelt dat je liever thuiskomt bij je moeder en dat je het moeilijk vindt hoe je dit tegen je vader moet zeggen. Ik herken mezelf enorm in jou verhaal! Ik heb altijd afwisselend bij mijn moeder en bij mijn vader gewoond, maar ik merkte aan mijzelf dat ik het niet zo fijn vond als ik naar mijn vader toe moest en dat ik er eigenlijk ook altijd met tegenzin heen ging. Naarmate de tijd vorderde werd dit gevoel bij mij steeds sterker. Ik vond het altijd erg moeilijk om te praten met mijn vader over gevoelens of wat ik ergens van vond. Ik wilde hem namelijk niet kwetsen over dat ik het eigenlijk helemaal niet fijn vond bij hem. Wat mij enorm heeft geholpen is, om eerst eerlijk te zijn tegen mijn moeder. Met haar kon ik heel erg makkelijk praten over dingen en zij snapte vaak hoe ik mij voelde. In mijn geval snapte mijn moeder helemaal hoe ik me voelde, wat voor mij al een enorme opluchting was. Wij hadden dan samen over hoe ik dit goed kon vertellen tegen mijn vader. We pakten een briefje en schreven dan een aantal dingen of zinnen op die ik graag wilde zeggen tegen hem. Als ik in het gesprek met mijn vader zat dan had ik het briefje erbij, wat voor mijn als een soort steun voelde. Ik had hier namelijk zinnen opgezet die ik goed had verwoord, waardoor ik minder het idee had dat het kwetsend over zou kunnen komen of dat ik het verkeerd zou verwoorden. Ook door het op te schrijven kon ik voor mijn gevoel alles benoemen en vergat ik niets van de zenuwen. Hopelijk heb je wat aan mijn verhaal en misschien wat aan de tips. Heel veel liefs, Shenna