Mijn vader zegt wat mijn moeder moet doen

Hey Logan, Wat vervelend om te lezen dat je zo tussen je ouders in staat en je hier gek van wordt :-( Ik kan me voorstellen dat het vervelend is om de (negatieve) dingen tussen je ouders te horen. Ondanks dat ik goed begrijp dat je wilt dat je vader stopt met het vertellen wat je moeder moet doen, is het natuurlijk niet aan jou om deze situatie tussen je ouders op te lossen. Dat kunnen je ouder samen. Heb je deze blog van Buddy Naomi al eens gelezen? https://www.villapinedo.nl/blog/naomi-niet-jouw-taak/ Ik denk dat je hier wel het een en ander van herkent. Verder hebben we ook een filmpje hierover gemaakt, ken je dit vilfmpje al? https://www.villapinedo.nl/filmpjes/animatie-niet-jouw-taak/ Je schrijft verder dat je het niet tegen je vader durft te zeggen. Hoe komt het dat je dit niet durft? Ik vond het vroeger ook spannend om dingen tegen mijn ouders te zeggen, ik was dan bang dat ze mijn gevoel niet snapte of dat ik moest huilen van de spanning. Ik heb daarom vaak mijn gevoelens opgeschreven en dit briefje aan mijn ouders gegeven. Dit vond ik een stuk minder spannend. Misschien helpt dit jou ook? Succes Logan! Liefs, Pleun

Hey Logan, Wat een vervelende situatie omschrijf jij! Na 3 jaar scheiding vertelt je vader nog steeds wat je moeder moet doen. Zegt hij dat tegen je moeder, of zegt hij dat ook tegen jou? Mijn vader kon dat ook altijd doen, dan zei hij het niet tegen mijn moeder, maar wel tegen mij en mijn broer. Of als ik iets over thuis vertelde, bemoeide hij zich ermee terwijl hij al jaren niet meer in dat huis woonde! Bijvoorbeeld als mijn moeder besloot iets aan te passen in het huis, en ik vertelde dat, gewoon omdat het onderdeel van mijn leven is, zei hij bijvoorbeeld: ja, dat had ik al jaren geleden voorgesteld, maar toen wilde je moeder het niet. Had al lang gebeurd kunnen zijn. Of: nou, lijkt me echt niet handig, dat kan veel beter zo of zo, waarom doet ze dat niet? Ik vond dat altijd heel vervelend, vooral omdat ik daardoor niet meer 'vrij' over dingen kon praten, zonder dat mijn vader er iets van vond, en ik het gevoel had dat ik mijn moeder wilde verdedigen. Herken je dat? Of is het bij jou juist heel anders? In elk geval vind ik het vervelend voor je dat je vader dit doet, en dat jij daar last van hebt. Je schrijft dat je er niks van durft te zeggen, hoe komt dat? Ben je bang voor zijn reactie of ben je bang dat je zelf ineens heel boos of verdrietig wordt als je er iets van zegt? Is er iemand in jouw omgeving met wie je het er wel over kunt hebben? Mijn tip zou zijn om tegen je vader te zeggen hoe vervelend je dit vindt, maar ik weet ook dat dat soms helemaal niet makkelijk is. Mijn vader zag dat soort dingen als een soort aanval, en werd dan boos. Als dat bij jou ook zo is, en je het daardoor moeilijk vindt, zou mijn tip zijn om het eventueel op te schrijven alsof je het tegen je vader zegt. Soms lucht dat ook al op, als je het niet kunt bespreken. Of helpt het als voorbereiding om het daarna juist wel te bespreken. Nou, wat een lange lap tekst is het geworden, haha! Ik hoop dat je je in elk geval een beetje gesteund voelt, want je bent niet alleen! En wie weet kun je wat met de tips. Weet dat je altijd je hart kunt luchten bij een buddy als je dat zou willen, of zoek gewoon dit forum weer eens op en stel je vraag/lucht je hart! Heel veel succes!