Mijn moeder is niet goed bezig

Lieve Sarosh, Allereerst wat dapper dat je hier gekomen bent om jouw verhaal te delen, daar moet je een hoop lef voor hebben, goed gedaan. Het verhaal dat ik van je lees geeft me een verdrietig gevoel. Het moet lastig voor je zijn zo tussen je ouders in en dan met name het vervelende gevoel dat je hebt bij je moeder is niet leuk! Daarnaast ben je ook nog een beetje voor je zusje aan het zorgen, dat is erg lief van jou, het zou fijn zijn als een volwassen iemand jullie daarbij zou helpen! Is er iemand in je omgeving die je in vertrouwen kunt nemen om dit te vertellen? misschien een opa of oma? Of iemand anders van de familie? Heb je er al eens met je vader over gepraat en vertelt hoe je je voelt bij mama? Het is niet leuk en verdrietig als er niet naar je wordt geluisterd, ik hoop dat het lukt om er met iemand die dichtbij jou staat om er over te praten. Veel liefs van Rianne (25)

Hallo Sarosh, Wat een verdrietig verhaal! Ik vind het dan ook echt dapper dat je, je verhaal hier durft te doen. Echt stom dat je zo tussen je ouders in staat! ik zou dan ook uitleggen dat jij heel veel van beide ouders houd en absoluut nooit wilt of kan kiezen tussen hun! Probeer dat ook aan je moeder uit te leggen, en dat je wel liever bij je vader woont omdat jij je daar fijner voelt. Hopelijk heeft ze hier begrip voor. leg ook uit dat je het niet fijn vind dat je, je vader maar zo weinig mag zien! misschien kun je dit doen met iemand die je vertrouwd zoals bijvoorbeeld een familielid, vriendje, juf of meester. Of schrijf een brief aan je mama, dit kan je ook helpen om je hoofd wat leger te maken. ik hoop dat ik je hier een beetje me heb geholpen! sterkte en veel succes ermee Anouk

Hey gozer, Goed van je dat je hier je verhaal doet in jouw situatie! Volgens mij is dit heel moeilijk voor je, vooral op jouw leeftijd heeft dit veel impact. Volgens mij moet je even met je moeder praten over hoe je je voelt, en als dat niet werkt probeer dan eerst met haar ouders erover te praten en dan met z'n drieën even een goed gesprek met haar te hebben. Als dat om een of andere reden ook al niet werkt is het denk ik het beste om met je vader hierover te praten, en aangezien je bij hem wilt wonen kan je je vader dan ook vragen om volledige voogdij aan te vragen. Maar zorg er voor dat je tot dat moment voor je zusje blijft zorgen! Ze is pas jong dus ze snapt er waarschijnlijk niet heel veel van bescherm haar en wees daar voor haar als ze je nodig heeft, maar vergeet op dat soort momenten ook jezelf niet.

Hoi Sarosh, Ik las jouw verhaal en het sprak mij zo erg aan, vooral omdat ik bijna hetzelfde heb meegemaakt. Ik ben ook zwaar verwaarloosd geweest door mijn moeder (geen eten, geen contact, altijd maar schreeuwen, klappen) en met mijn vader mocht ik al helemaal geen contact hebben, waarbij ze constant ook verhalen liep te vertellen die niet klopten en zo ons (broer en zus) om probeerde te praten. Hoe ik ermee omgegaan ben: praten met mijn broer/zus en familie, vroeger werd je ook niet de hulp geboden die je nu hebt dus ik had ook niet echt veel keus. Ik heb mijn moeder vaak genoeg verteld hoe ik mij voelde, maar ze luisterde niet en haar wil was wet en ze had altijd gelijk. Uiteindelijk had ik een brief geschreven waarin mijn gevoelens duidelijk werd en die heb ik eerst laten lezen door mijn zus en mijn vader voordat ik het aan mijn moeder gaf. Op deze manier kwam het voor haar toch wel een beetje aan maar het verwaarlozen bleef helaas. Ik heb daarna voor mezelf gekozen door bij mijn vader te wonen, ik vertelde de keuze en hij heeft mij hierbij uit alle macht geholpen dit voor elkaar te krijgen, ik voelde de zorgen weer van mij afglijden. Door het praten met andere personen heeft het uiteindelijk wel goed geholpen maar het is voor altijd een wond dat voor mij niet te genezen is. Het is voor ieder persoon weer anders hoe hiermee om te gaan, maar het uiten van mijn gevoelens door middel van een brief, heeft mij het beste geholpen. Het heeft mij doen inzien dat ik uiteindelijk voor mezelf moet kiezen, en wat betreft je zusje? Haar niet uit het oog verliezen, vraag eventueel hulp van een familielid om jouw hierin te ondersteunen! Juist in deze tijd is het belangrijk dat ze een grote broer heeft waar ze zelf ook mee kan praten en op kan bouwen, maar vergeet niet dat je het niet alleen hoeft te doen! Hopelijk heb ik je hiermee een beetje geholpen! Liefs van Sherry