HELP

Dag Rosa!

Wat fijn dat je Villa Pinedo gevonden hebt om je vraag te stellen. Het is helemaal niet gek dat je deze verandering moeilijk vindt, ik kan mij dat erg goed voorstellen.

Toen ik 6 was gingen mijn ouders scheiden en tot mijn 15e was ik ook altijd samen met mijn broertje. Tot hij ook niet altijd meer naar mijn vader wilde. Ik heb dit toen besproken met mijn moeder en mijn broertje. Het hielp mij om te horen dat ik ook zelf mocht beslissen wat ik graag wilde. Ik kan me voorstellen dat het soms ineens best alleen voelt, omdat je normaal altijd samen was. Hoe oud is je broertje? Zou je bijvoorbeeld even met hem kunnen bellen als je je alleen voelt? Misschien helpt dat al een beetje. Ik deed dat soms wel met mijn broertje. Ik had ook een foto van mijn broertje en mij op mijn kamer, dat herinnerde mij aan de leuke momenten samen. Als je dat in een leuk lijstje doet staat het ook nog gezellig!

Ik weet natuurlijk niet zo goed hoe goed je hierover kan praten met je vader, is het een idee om dit met hem te bespreken? Misschien weet hij wel iets leuks of kunnen jullie bijvoorbeeld een spelletje doen op momenten dat je anders met je broertje was. Probeer vooral niet te streng voor jezelf te zijn. Als je het even heel stom vindt mag je dat er gewoon laten zijn. Dat deed ik wel, dan baalde ik even hee hard en dan lukte het daarna beter om toch een gezellige avond te hebben. Ik heb ook gekeken naar dingen die mijn vader en ik allebei wel leuk vonden, maar mijn broertje niet, zoals een film kijken. Dat ging ik op zulke momenten met hem doen. Dan werd het toch leuk samen! Mocht dat niet lukken, probeer het dan met een volwassene te bespreken die je verder zou kunnen helpen.

Ik wens je alle liefs toe voor deze moeilijke verandering, ik hoop dat je een manier kan vinden om je weer wat fijner te voelen. Hopelijk heb je wat aan mijn ervaring, en als je nog vragen hebt mag je altijd op dit bericht reageren!

Liefs, Robina