Beseffen

Lieve anoniem, Ouders kunnen inderdaad heel slecht zijn met luisteren, en zeker slecht dat jullie vader jullie zo opzadelt met alles. Ik heb de scheiding tussen mijn ouders niet meegemaakt, maar wel de aftershock die waarschijnlijk nog de rest van mijn leven zal duren. Ik weet dus niet of ik specifieke tips voor je heb, maar het klinkt in elk geval dat een 50-50 omgangsregeling geen goed idee is. Kan je hierover met je moeder praten? Het is wel belangrijk dat zij jullie situatie snapt zodat ze jullie kan helpen en steun kan bieden. Mijn moeder heeft ook weleens zulk onredelijk gedrag vertoont als je beschrijft van je vader, jammer genoeg is er niet zoveel aan te doen. Wel is het belangrijk dat je weet dat het niet jouw verantwoordelijkheid is om hem blij te houden of op die manier voor hem te zorgen. En steun bij andere familie, of vrienden, helpt enorm. Zorg vooral dat je iemand hebt om mee te praten die onpartijdig is, die liefst jouw ouders niet eens kent maar er alleen voor jou is. Dat heeft mij enorm geholpen. Als er een rechtszaak gaande is over de omgangsregeling kan jij hier ook invloed op uitoefenen. Je kan een brief naar de rechter sturen, je kan op kindgesprek gaan bij de rechter, en je kan vragen of de rechter jou een bijzonder curator aan wilt stellen. Een bijzonder curator is een soort kinderadvocaat die jou kan vertegenwoordigen in de rechtszaal en er dus voor zorgt dat jouw standpunt gehoord wordt en jouw belang wordt meegenomen in de beslissing. Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Veel succes en veel sterkte.

hii dara dankjewel voor deze tips ik kan ze goed gebruiken. ik kan gelukkig goed met mijn moeder praten alleen ik zou niet weten met wie ik moet praten want ik ga in maart met mijn moeder en mijn broertjes tijdelijk in een ander huisje wonen want mijn vader wil niet uit het huis ik wil wel met iemand praten maar ik weet echt niet wie ik zou wel met vriendinnen willen praten maar ik heb geen zin in medelijden snapje mijn hele oud en nieuw is helemaal verknalt door mijn vader hij zat te huilen bij iedereen en mijn vriendinnen zagen dat en vroegen aan mij waarom mijn vader huilt maar ik he=ad echt nog geen zin om dit te zeggen tegen ze ik moest dus smoesjes voor hem gaan verzinnen wat mij geen fijn gevoel gaf ze ginnen namelijk ook roddelen en dingen ver zinnen die niet waar zijn ik wist niet wat ik moest zeggen dit jaar is wel zijn broer overleden dus ik heb dat als smoes gebruit en mijn vader zelf ook wat hij was bijna de hele tijd aan het huilen en toen we thuis waren weer de hele tijd ruizie en hij zij dat het door zijn broer kwam terwijl het natuurlijk over de scheidig ging hij vraagt ook de heletijd mijn aandacht met knuffels enzo maar ik kon wel huilen hij wil ook de hond houden terwijl mijn moeder die helemaal heeft opgevoed ik hoop dat je dit nog leest dara groetjes anoniempjex ps: heel heel erg dankjewel voor deze goede tips pps: ik hoop dat je dit nog leestx

Hoi anoniem, Wat vervelend van oud en nieuw. Ook dat je vriendinnen er zo mee om gingen. Ik snap wel dat je misschien niet alles aan hen wilt vertellen, dan ben je opeens anders en zielig. Maar als het goede vriendinnen zijn kan je vast wel iets kwijt. In elk geval een klein beetje uitleg, misschien wordt alles vertellen wat te veel, maar als je rond blijft lopen in een groep mensen die geen idee hebben hoe jouw leven eruitziet voel je je zo alleen. Op jouw leeftijd had ik zelf één vriendin met wie ik altijd praatte, misschien is dat ook makkelijker dan iedereen. Verder heeft het mij echt geholpen om met de vertrouwenspersoon op school te praten. Dit heeft meerdere voordelen, deze persoon is er namelijk alleen voor jou, maar mag zonder jouw toestemming niks doorvertellen. Ook handig is dat er dus iemand op school weet wat er aan de hand is, zo kan je daar steun krijgen en meer begrip als het een keertje niet lukt om huiswerk te maken door al het gedoe thuis. Ook stom van de hond. Vooral dat je vader zich dat zo toe-eigent. Maar misschien wilt hij niet helemaal alleen zijn en is hij daar wel bang voor? In elk geval is het niet jouw verantwoordelijkheid. Jouw vader lijkt zich zo te gedragen alsof hij verwacht dat jij op een emotioneel niveau voor hem gaat zorgen, maar dat hoort natuurlijk helemaal niet. Ik denk dat ik het toch wel kan begrijpen, want hij houd gewoon van jullie allemaal en wilt jullie niet kwijt. Jammer dat hij niet doorheeft dat hij met deze reactie jullie alleen nog meer kwijt raakt. Jij hebt geen verantwoordelijkheid voor zijn geluk, en ook niet voor dat van je moeder, blijf dat alsjeblieft realiseren. Anders verlies je jezelf nog terwijl je je eigen ouders blij probeert te houden, dat is mij bijna gebeurt. Ik ben zeker blij dat je moeder voor jullie geluk uitkijkt, fijn dat je met haar kan praten. Het is zo belangrijk dat je weet dat je er niet alleen voor staat. Ik ben blij dat ik heb kunnen helpen en ik hoop dat dit ook een beetje helpt. Veel sterkte en blijf bij jezelf! ps. Gelukkig nieuwjaar, ik hoop dat je in dit jaar rust zult kunnen vinden

hoi dara ik erg blij dat je me hierbij een beetje kan helpen ik voel me veel opgeluchter dat ik hier met jou over kan praten heel erg bedankt hier voor het gaat nu iets beter tussen mijn ouders mijn vader begint het een beetje door te krijgen gister hebben ze voor het eerst een goed gesprek gehad het was voor het eerst een beetje rustig in huis het gaat nu beter met hem daar ben ik wel blij om maar hij huilt nog wel heel veel vooral omdat hij het nu echt door heeft en daar is hij heel verdrietig om mijn kleinste broertje die heeft zijn hele leven al ruzie mee gemaakt :( de vriendinnen die er bij oud en nieuw bij waren zijn niet mijn beste vriendinnen ik ben dit jaar na de middelbarenschool gegaan waar ik wel een paar leuke vriendinnen heb gevonden k heb ook nog mijn beste vriendin van de basisschool zij zit ook op de zelfde school als mij en haar ouders zijn ook gescheiden ik zou het wel tegen haar willen vertellen omdat zij het zelf ook mee gemaakt maar ik zou niet weten hoe ik er over moet beginnen bijvoor beeld met logeren ofzo maar dan denk ik dat het hele logeren weer om mij gaat en dat ik het dan verpest en we fietsen elke ochtend wel samen maar dan zijn er weer anderen vriendinnen bij maar heel echt heel heel erg bedankt dat je me zo help x xx lobke

Hoi Lobke, Sorry voor de enorm late reactie hierop. Hoe gaat het nu met jou? Ik ben heel blij voor je dat het wel een beetje rustiger begint te worden. Ik hoop dat dat zo mag blijven. Wat betreft die vriendin denk ik dat je gewoon even bij haar kan aangeven dat je het fijn zou vinden om met haar te praten hierover. Dan kunnen jullie samen bedenken hoe jullie dat het beste kunnen doen. Ik had dus een vriendin op de middelbare waarmee ik vaak in de pauzes alleen ging zitten en dan gingen we praten over alles. Bovendien is het niet erg als het even alleen over jou gaat. Zeker als je het even nodig hebt. Ik weet hoe je je voelt hierin, ik heb hetzelfde, dat ik mensen niet wil lastig vallen met mijn problemen. Maar de realiteit is dat mensen het fijn vinden om je te kunnen helpen (we zijn nu eenmaal groepsdieren). Dus als je aangeeft dat je dat fijn zou vinden zou het geen probleem moeten zijn. Sinds die vriendin hier ook ervaring mee heeft wordt het waarschijnlijk ook vooral een uitwisseling van verhalen. Het zou voor haar ook fijn kunnen zijn omdat jullie dan alletwee weten dat jullie bij elkaar terecht kunnen voor dit soort dingen. Zorg misschien ook dat je een soortgelijke band maakt met je broertje. Jullie kunnen elkaar veel steun bieden, vergeet dat niet. Je bent de oudste, dat geeft je wat verantwoordelijkheid, maar je bent niet alleen. Wat betreft je vader hoop ik gewoon dat hij zijn vedriet niet meer bij jullie neerlegt. Vergeet niet dat jij geen verantwoordelijkheid hebt voor zijn geluk. Blijf bij jezelf lieve Lobke, en weet dat je niet alleen bent.

Lieve dara Ik heb het vorige week tegen mijn beste vriendin vertelt dit heeft mij erg op gelucht. Het voelt of er een hele last van mij. Schouders af is over een maand gaan we naar het nieuwe huis:) ik weet niet of het raar is dat ik blij ben dat mijn ouders uit elkaar gaan maar dat komt om dat ik super blij ben dat het gewoon even geen ruzie is :) ik heb het nieuwe huisje gezien en het bevalt me heel erg goed! Ik heb een leuke kamer het is wel kleiner dan dat het nu is maar dat maakt me helemaal niet uit. Klein is toch fijn ☺️ Met mijn vader gaat het niet veel beter

Hoi Lobke, Wat fijn dat je zoveel steun hebt gehad aan Dara's berichtjes! :) En ook goed om te lezen dat jullie bijna verhuizen naar jullie nieuwe huis. Klinkt goed. Toch zou ik je wel adviseren om te blijven communiceren met je vader. Ik denk namelijk dat je vader echt super in paniek is en een beetje radeloos over wat er aan het gebeuren is. Natuurlijk is het goed dat je aangeeft dat je bij je moeder wilt wonen, maar je vader houdt van jullie en het is niet meer dan logisch dat hij graag wilt dat jullie zoveel mogelijk bij hem zijn. De hoogste insteek is dat jullie dan 50-50 bij je ouders zijn. Ook wat betreft het huilen waar jullie bij zijn: natuurlijk is het niet goed dat je broertje niets anders dan ruzie kent, maar dat is niet alleen de schuld van je vader. Ruzie maak je met z'n tweeën, dus je moeder is er ook schuldig aan. Je kunt ze misschien allebei aanraden om eens op deze website te kijken of zelfs om de online workshop te doen. Zo helpen ze jullie heel erg, want dan worden ze zich allebei bewust van waar ze mee bezig zijn. Dus mijn tip: ben eerlijk tegen je vader en je hoeft hem niet te pleasen, maar overleg op z'n minst op een rustige en eerlijke manier. Sluit hem niet buiten, hij blijft je vader en wil er graag voor je zijn (ook al uit hij dat misschien niet op de juiste manier). Veel succes de komende tijd! liefs, Femke