5 weken

Hoi Ilse, Ik heb veel berichten van kinderen gelezen op deze site. Het doet mij heel veel verdriet dat wij ouders jullie kinderen zoveel pijn doen. Ook jouw verhaal doet mij pijn, omdat ik er het verdriet van mijn dochters in herken. Ik ben Paul. Ik ben 52 jaar. Ik was 16 jaar getrouwd en al 22 jaar samen met mijn bijna ex-vrouw. Ik heb twee dochters van ongeveer jouw leeftijd. Mijn ex-vrouw heeft 6 maanden geleden besloten dat ze wilde scheiden. Voor de vorm heeft ze nog getracht om ons huwelijk te reden. Ze zegt dat er geen andere man in het spel is, maar mijn dochters en ik weten dat dat wel het geval is. Ook ik heb van alles geprobeerd. Het heeft niet geholpen. Ook ik ken mijn vrouw niet meer terug. Ze gedraagt zich ineens heel anders. We zeggen weleens voor de grap "liefde maakt blind". Dit is echt zo. Iemand die verliefd is, is ineens anders. En dan heeft hij/zij alleen maar oog voor de persoon waarop hij/zij verliefd is. Mijn dochters houden van hun mama, maar voelen ook wel dat ze niet over alles eerlijk is. Mijn dochters en ik zitten met heel veel vragen en zoeken ook naar antwoorden. Antwoorden krijgen we echter niet. Wat ik heel fijn vind, is dat mijn dochters er voor elkaar zijn, ze steunen elkaar heel erg goed in deze moeilijke tijden. Soms heb ik het gevoel dat mijn ex-vrouw geen verdriet heeft over de scheiding. Dan hoor ik van mijn dochters dat ze s ‘nachts in bed vaak moet huilen. Maar praten, wil ze niet. Ik voel me machteloos. Mijn dochters voelen zich machteloos. Natuurlijk willen ze dat dat mama en papa het weer goed maken. Dat zou ik ook graag willen. Maar ja, hun mama wil het niet. Nu nog niet. Misschien later wel. Als jou vader en moeder echt gaan scheiden, dan zullen ze een plan moet maken, waarin ze opschrijven en beloven hoe ze voor jullie gaan zorgen. Omdat jij 14 jaar bent moeten ze jou hierbij betrekken. Ik heb destijds over dit plan met mijn dochters gesproken. Ik heb ze gevraagd wat zij willen. Ik heb goed naar ze geluisterd. Gelukkig hebben we wel een afspraak gemaakt over de omgang met en over de opvoeding van de kinderen (co-ouderschap). En af en toe als ze willen praten we over dingen, waarover zij zich zorgen maken. Maar weet je Ilse, het ligt niet aan jou of aan jouw broertje. Dat weet ik zeker. Groet, Paul

Hallo Paul, bedankt voor deze reactie. ik herken het verdriet van uw dochters heel erg en ik hoop dat jullie alsnog een heel mooi leven krijgen! Groetjes, Ilse

Hoi Ilse, Ik weet zeker dat jij en mijn dochters een heel leuk leventje krijgen. Jullie (kinderen) zijn heel belangrijk voor zowel mama als papa. Dat zeg ik ook steeds tegen mijn meiden. Wij doen samen leuke dingen en praten veel over allerlei zaken die we leuk vinden: one direction, 5 seconds of summer, ... En dan vertel ik over 10CC en Pink Floyd. En soms huilen we samen om ons verdriet een plekje te geven. Gr. Paul

hoi Paul, dank u wel :) ik doe ook veel dingen met mijn moeder en broertje, en vaak huilen wij ook samen. ik luister zelf ook veel muziek, ik vind dat zelf erg fijn en het helpt me ook om weer wat positiever te worden. veel geluk! Groetjes, Ilse

Hoi Ilse, Dat lijkt me een hele lastige situatie, als alles zo snel gaat. Of in ieder geval dan voor je gevoel. Misschien is je vader al veel langer verliefd op deze vrouw, maar is het er nooit echt uitgekomen waardoor het nu allemaal zo snel lijkt te gaan. Maar ja, dat maakt het er voor jou en je broertje niet beter op. Ik zelf was 6 jaar toen mijn ouders gingen scheiden, dus ik weet niet echt hoe het voelt voor jou om op deze leeftijd een scheiding mee te maken. Maar het lijkt me heel lastig, zeker als alles zo snel gaat. Zowel jij als je broertje hebben het er moeilijk mee. Ik weet niet hoe oud je broertje is, maar praat er zoveel mogelijk met hem over. Dit kan voor jullie allebei een grote opluchting zijn keer op keer. Het gevoel dat je vader niet meer de vader is die je kent, ken ik dan weer wel. Hopelijk is dat iets bij je vader wat weer weg zal trekken, omdat dit voor hem ook een rare periode is. Misschien dat als hij echt het huis uit is dat hij ook wat helderder kan nadenken en dus weer normaal met jullie kan omgaan. Het hele gezin is natuurlijk uit balans en het kan echt lang duren voordat dat terug is. Maar als je vader zo blijft doen, kan je hem daar best wel eens mee confronteren een keer. Als je het durft kan je het hem in z'n gezicht zeggen, en anders misschien in de vorm van een brief schrijven. Maar dat is pas voor later, als je merkt dat je vader echt verandert. Als je ooit nog tips wil Ilse, dan kun je natuurlijk altijd een nieuw forumbericht plaatsen. Ik wens je in ieder geval veel sterkte en ik hoop dat er snel wat meer rust komt voor jullie.

Hoi Tessa, Bedankt voor je reactie :) Ik probeer wel te praten met mijn broertje. Hij is 11 jaar. Alleen hij is de laatste tijd erg agressief, dus meestal loopt het uit op ruzie en dan is hij de rest van de dag op zijn kamer te vinden en slaat hij tegen alles wat in zijn kamer staat. Vandaar dat ik me een beetje zorgen maak. Maar heel erg bedankt! Groetjes, Ilse