Familie kiest haar kant

Beste Anouk, Bedankt voor je vraag. Ik kan heel goed begrijpen dat dit een lastige situatie voor jou als persoon is. Ik heb sinds mijn 12e geen contact meer met mijn vader en heb daar ook vrede mee! Sindsdien is ook het contact met de familie van zijn kant verbroken. Dit vind ik verder ook prima en aangezien ik vanuit Oostenrijk naar Nederland ben verhuisd, is contact ook niet zo makkelijk. Als ik jou was zou ik na denken voor jezelf of je graag er iets mee wilt of niet. Ik denk dat je zelf het beste weet of je wel of geen contact wilt. Als je echt graag wel contact zou willen hebben of tenminste je mening over de situatie wilt uiten, zou ik als ik jou was een brief schrijven waarin je benoemt hoe je voelt en denkt. Dit is makkelijk, want deze brief kun je iedereen sturen en niemand hoeft naar je te luisteren of kan je onderbreken. Dan heb je toch je 'ei' kwijt kunnen. Echter kan het dus ook zo zijn dat je geen reactie krijgt op je brief en daar moet je ook rekening mee houden. Maar het zou wel als eye-opener kunnen werken. Ik heb in het verleden ook vaker mijn mening op papier gezet en ik vond dit voor mijzelf gewoon heel goed werken om bepaalde dingen een beetje meer los te kunnen laten. Ik hoop dat je hier iets aan hebt en wens je veel liefs. Anne

Lieve Anouk, Wat goed dat je het forum hebt gevonden om jouw verhaal te delen met ons en om naar tips te vragen. Fijn om te horen dat je er vrede mee hebt dat je je moeder sinds je 15e niet meer ziet. Je geeft aan dat de gehele familie van je moeder kant voor haar 'kiest', terwijl die keuze volgens jou helemaal niet gemaakt hoeft te worden. Super herkenbaar! Mijn situatie is niet geheel vergelijkbaar maar wel een klein beetje. Ik zie mijn vader nu bijna 2 jaar niet meer. In het begin zag mijn vader zijn familie nog wel, nu ziet hij alleen zijn moeder (mijn oma) nog. Mijn familie (ooms/tantes) kozen geen kant, mijn oma wel. Toen ik bij haar langs ging nadat ik het contact met mijn vader verbrak was ik niet welkom, ze zei letterlijk tegen me dat ik enkel welkom was als ik het goed maakte met mijn vader. Na bemoeienissen van mijn ooms was ik uiteindelijk toch welkom. Iedere keer dat ik daarna langs ging kreeg ik van haar te horen dat ik het gewoon goed moest maken. Ik vond dat heel erg vervelend omdat ik natuurlijk niets liever wil dan normaal contact met mijn vader, maar dat simpelweg niet meer als een optie zie. Anyway, toen ik niet welkom was bij mijn oma hielp het dus om het hierover te hebben met mijn oom, hij hielp me weer het contact te herstellen. Ik heb toevallig vorige week besloten dat ik niet meer langs mijn oma ga, ik ging enkel voor haar langs maar als ik continu te horen krijg dat ik contact op moet nemen met mijn vader doe ik dat niet meer. Ik heb er nu vrede mee dat de situatie is zoals die is, ik heb voor mezelf gekozen! Als ik naar jouw situatie kijk, neem ik aan dat je het contact met je familie van je moeders kant dus wel waardeert en daar ook behoefte aan hebt, klopt dat? Is er iemand in de familie specifiek waar je voorheen wel een goede band mee had? Ik heb bijvoorbeeld een hele fijne tante waarmee ik heel goed over de situatie rondom mijn vader kan praten. Is er iemand waar jij je fijn bij voelt? Je zou dan eens kunnen overwegen om hem of haar op te zoeken en te delen wat je dwarszit, je komt er dan direct achter hoe zij erin staan en of contactherstel mogelijk is. Dat is natuurlijk niet gemakkelijk maar het is wel iets wat, als het niet lukt, je kan helpen om je erbij neer te leggen. Je hebt dan gedaan wat je kon én misschien loopt het wel goed af! Ik heb zelf ook vrienden achter moeten laten na de ruzie met mijn vader die ook kant kozen (in dit geval kozen ze de kant van mijn stiefzus, ingewikkeld verhaal ;)), ik vond dat enorm jammer maar het hielp mij om te bedenken dat ik beter verdiende dan mensen die niet achter me stonden. Ze leverde me alleen maar stress op en ik wil een omgeving van mensen waar ik op kan vertrouwen! Kun je hier iets mee? Ik hoop dat je een fijne oplossing vindt en het je rust geeft! Veel liefs, Nicole