Even spuien

Lieve Anoniem, wat fijn om te zien dat ook jij je weg naar het forum hebt gevonden, ongeacht jouw lastige situatie. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 7 jaar oud was. Zelf dacht ik altijd dat het wel goed zou komen en was ik vooral bezig met het zorgen voor mijn moeder en mijn zusje. Voor mijn gevoel was ik ineens "de man" in het gezin. Hoe het met mij zelf ging, ach dat zag ik later wel. Afgelopen jaar, op mijn 22ste, was voor mij het moment "daar". Ik was er niet meer goed bij met mijn gedachtes tijdens mijn stage en ook op mijn werk ging het allemaal even wat lastiger. Toen besloot ik dat het nu voor mij tijd was om aan mezelf te denken en te gaan praten met een psycholoog. Dit was voor mij in eerste instantie wel een grote stap, want dit was het eerste moment sinds de scheiding dat ik iemand liet weten dat het niet goed/minder met mij ging. Ineens was ik voor mijn gevoel ook een beetje hulpeloos. Niet dat dit zo was natuurlijk, maar wel voelde ik mezelf ineens een stuk "kleiner" door aan de bel te trekken. Ik kan dus erg goed begrijpen dat jij, na 6 jaar, nog steeds hinder ervaart door de scheiding. Het brengt natuurlijk ontzettend veel dingen met zich mee, die op zijn zachts gezegd soms gewoon k*t zijn. Wel ben ik ontzettend blij voor jou dat je de stap hebt genomen om even lekker je zegje te doen op ons forum. Wist je dat we niet alleen een forum hebben, maar ook een Buddy programma? Hierbij chat je met een ervaringsdeskundige en kan je praten over de dingen die je dwars zitten met betrekking tot de scheiding, maar ook over alledaagse gebeurtenissen. Het maakt allemaal niet uit waar het over gaat, zolang jij je hier maar prettig bij voelt. Hierbij de link, https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ In mijn berichtje heb ik geen advies voor jou geschreven, maar weet wel dat je hier niet alleen voor staat. Samen staan we sterk. Liefs, Jesse

Lieve Anoniem, Wat dapper dat jij jouw verhaal op het Forum hebt durven stellen! Ik herken mij erg in jouw verhaal. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4 jaar oud was en ik heb hier nog een hele lange tijd (en zelfs tot op de dag van vandaag) last van gehad. Ik vond het moeilijk de scheiding een plek te geven en had erg veel verdriet. Mijn vader is vreemdgegaan tijdens de zwangerschap van mijn moeder en toen ik ouder was heb ik hier heel veel moeite mee gehad. Ik vertrouwde geen enkele man en wilde geen relatie aangaan uit angst gekwetst te worden. Hiervoor heb ik destijds hulp gezocht bij een psycholoog en zij heeft mij doen inzien dat niet alle mannen hetzelfde zijn en met mijn vader moeten worden vergeleken. Aangezien jij aangeeft het gevoel te hebben niet mee te kunnen draaien in de maatschappij en een slechte verhouding hebt met mannen is het voor jou mogelijk ook een idee om met iemand hierover te gaan praten? Zo kun je de scheiding misschien beter een plek geven en er minder last hebben van het feit dat je ouders uit elkaar zijn. Verder wil ik aangeven dat het niet gek is dat de scheiding je nog steeds raakt. Wat mij altijd erg heeft geholpen is om mijn gevoelens van mij af te schrijven. Hierdoor zaten alle gedachten niet meer in mijn hoofd en kon ik alle negativiteit die ik voelde beter van me afzetten. Zou dit voor jou ook een oplossing kunnen zijn? Ik hoop dat je iets aan mijn berichtje hebt gehad en voel je altijd vrij om nog een berichtje te plaatsen of op mijn bericht te reageren! Veel liefs, Romee