Ertussen zitten

Hallo lieve Roos, Fijn en super goed dat je het forum hier hebt opgezocht en het al direct een kleine opluchting is voor je! Je geeft aan dat je na zes jaar nog steeds niet verder kan en vast zit in de scheiding van je ouders. Wat vervelend om te horen, je wil natuurlijk dat je verder kunt en je ouders niet meer vervelend tegen elkaar doen. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4 jaar was, erg lang geleden al. Ze konden bijna nooit op een normale manier met elkaar communiceren, elkaar begroeten kostte ze zichtbaar erg veel moeite. Ik vond dit helemaal niet leuk, ik wilde dat ze normaal tegen elkaar deden en op een fatsoenlijke manier met elkaar praten. Ik besefte op deze leeftijd niet dat ik hier als kind iets van kon zeggen, hierdoor is het altijd zo gebleven, tot een paar jaar terug, doordat mijn broertjes, zus en ik volwassen zijn, spreken ze elkaar niet meer. Je geeft aan dat je ouders weten dat jij het vervelend vind dat zij zo naar elkaar doen. Ik vind het erg knap dat je dit duidelijk gemaakt hebt maar ook vervelend voor jou dat het niet voor voldoende verandering heeft gezorgd. Zou je het fijn vinden om samen met je ouders naar onze open brief 'aan alle gescheiden ouders van Nederland' te kijken? In deze brief kunnen je ouders lezen hoe een scheiding voor kinderen voelt. Het kan jou helpen om uit te leggen dat je deze situatie echt niet fijn vindt! Via deze link kom je bij de brief: https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-gescheiden-ouders/ . Zou je het fijn vinden om vaker met iemand te praten over de scheiding van je ouders? Iemand die het zelf ook meegemaakt heeft, waar je alles bij kwijt kunt? Dat kan namelijk, daar hebben we een app voor, waarin je met een vaste 'buddy' kunt praten over wat jou dwars zit. Je kunt hier meer informatie over vinden via https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ . Ik hoop dat je hier iets aan hebt en de situatie snel fijner voor je wordt, veel succes Roos! Veel liefs, Nicole

Lieve Roos, Wat goed dat je hierheen bent gekomen en fijn dat het al een beetje oplucht. Het heeft mij ook altijd erg geholpen om mijn verhaal aan iemand kwijt te kunnen. Wat jij omschrijft herken ik erg goed, mijn ouders ruzieen al jaren en ze hebben helaas laast zelfs een rechtszaak gehad. Wat voor mij een hele tijd erg goed gewerkt heeft was om heel duidelijk mijn grenzen aan te geven. Ik lees dat jij al wel aangegeven hebt dat je hun gedrag vervelend vindt, en dat is heel dapper en goed van je. Je moet voor jezelf opkomen: meestal is het zo dat ouders zo bezig zijn met elkaar dat ze vergeten hoeveel jij er last van hebt. Voor mij werkte het helaas de eerste keer niet toen ik het zei: ze deden het 2 weken goed en toen ging het weer mis. Ik heb toen met beiden de afspraak gemaakt dat ik er dus echt niet bij betrokken wil worden en dat als ze er ook maar over begonnen dat ik ze mocht afkappen. Dat werkte: soms wilden ze dat net vertellen wat de ander wel niet gedaan had en dan herinnerde ik ze eraan dat we een afspraak hadden. Misschien helpt het voor jou ook om nog een keer duidelijk aan te geven dat je er niet tussen wil zitten en dat je de afspraak maakt dat je je ouders daaar ook aan mag herinneren. Helaas kun je de ruzies niet oplossen, vroeger probeerde ik er wel eens tussen te springen om scheidsrechtertje te spelen maar daar raakte ik alleen maar gestressed van. Het hielp voor mij om te accepteren dat het niet mijn taak is om ruzies op te lossen en dat ik het recht had om me daar ook niet mee te hoeven bemoeien. Ik wil dat je dat weet en dat je dat ook echt voelt: jij mag voor jezelf opkomen en het is niet jouw taak om ertussen te zitten! WAt voor mij erg hielp in tijden van stress was om mezelf af te leiden. Als ik merkte dat de spanningen weer hoog op liepen dan ging ik even een stukje hardlopen. Sporten helpt voor mij omdat je dan daaraan denkt en bezig bentn met je lichaam en verder met niks. Het maakt mijn hoofd leeg. Je zou ook een andere 'uitlaatklep' kunnen zoeken zoals schrijven, muziek of lezen. Gun jezelf af en toe die rust in je hoofd. Verder is het ook fijn, zoals je al zei, om het aan iemand kwijt te kunnnen. Je kunt op school met je mentor praten, met vriendinnen erover praten of een familielid opzoeken. Wij bij Villa Pinedo hebben ook Buddy's: jongeren tussen de 18 en 25 jaar die ook gescheiden ouders hebben aan wie je gekoppeld wordt. Je kunt dan met je Buddy praten via een app wanneer jij daar behoefte aan hebt. Ik heb er zelf ook een gehad toen mijn ouders een rechtzaak aangingen en het was heel fijn om er met iemand over te praten die dat ook heeft meegemaakt en dus begrijpt hoe jij je voelt, echt een aanrader! Hier is de link om een Buddy aan te vragen;https://www.villapinedo.nl/vind-een-buddy/ Heel veel sterkte, LIefs, Amélie

Lieve Roos, Wat fijn dat je ons forum hebt weten te vinden en je vraag hier durft te stellen, dankjewel daarvoor. Ik vind het in ieder geval al heel fijn om te lezen dat het schrijven van je verhaal hier op het forum, al voor wat opluchting heeft gezorgd. Je schrijft dat je ouders 6 jaar geleden gescheiden zijn en je er vanaf toen eigenlijk altijd tussenin hebt gestaan. Helaas herken ik die situatie maar al te goed. Mijn ouders zijn vlak na mijn geboorte uit elkaar gegaan, en hebben nooit op een normale manier met elkaar kunnen communiceren. Ik heb er nooit iets van durven zeggen, ik dacht dat het normaal was. Gelukkig zie jij wel in dat het niet normaal is, en heb je zelfs al eens aan je ouders aangegeven dat dit voor jou niet fijn is. Daar wil ik je echt een groot compliment voor geven, want dat vind ik echt heel knap van je, dat je dat hebt durven aangeven. Blijkbaar helaas (nog) niet met succes. Ouders die gescheiden zijn kunnen soms zo koppig en eigenwijs zijn, het kost dan ook veel moeite om tot ze door te dringen. Toch denk ik wel dat je uitspreken en er met ze over in gesprek gaan, de sleutel is in dit probleem. Ik heb heel veel spijt dat ik dat nooit heb gedurfd, aangezien er nooit wat is veranderd aan mijn situatie tot ik uit huis ben gegaan. Het is nu nog steeds niet goed, maar ze hoeven nu eigenlijk nooit meer met elkaar te praten dus ik heb geen last meer van de situatie. Maar het is natuurlijk niet echt een goed idee voor jou om te wachten tot dat moment, aangezien je dan er nog lange tijd last van zult hebben. En aangezien praten mij in andere situaties en met andere problemen altijd goed geholpen heeft, denk ik dat dat jou hier ook zou helpen. Zoals andere ook al in een reactie hebben geschreven, zou de 'open brief aan gescheiden ouders' je kunnen helpen om je gedachten en gevoelens beter uit te leggen aan je ouders. Misschien dat ze je dan beter begrijpen. Verder hebben we ook nog een blog met tips over hoe te praten met je ouders, misschien dat je daar ook nog wat aan hebt. Die vind je hier: https://www.villapinedo.nl/blog/10-tips-hoe-kunt-praten-ouders En wat mij verder vroeger nog veel geholpen heeft, is praten met mensen in mijn omgeving. Zo kon ik bijvoorbeeld heel goed praten met mijn opa en oma, dat luchtte dan vaak wel al op. Misschien heb jij ook iemand in je omgeving die je vertrouwt met wie je hierover kan praten? Bijvoorbeeld een goede vriend of vriendin? Of familie? Of buren? Het maakt niet uit wie, als jij er maar een goed gevoel bij hebt. Zoals andere ook al schreven zou dat eventueel ook kunnen met een buddy van villapinedo. Aangezien diegene zelf ook gescheiden ouders heeft, zal hij of zij veel van je gevoelens herkennen, waardoor het fijn kan zijn om ervaringen met elkaar te delen. Via deze link vind je daar meer informatie over: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy Dan moet je zelf maar even kijken of dat je fijn lijkt :) Ik hoop heel erg dat ik je zo een beetje heb geholpen. Weet in ieder geval dat je er niet alleen voor staat, je bent altijd welkom hier op het forum! Heel veel liefs en sterkte, Samantha