Emotioneel oververmoeid

Lieve Veerle, Allereerst wil ik je even laten weten dat ik het ontzettend dapper vind dat je je verhaal hier met ons durft te delen, dat zal vast niet makkelijk geweest zijn. Daarnaast wil ik je ook meteen van je gedachte af helpen dat je de enige zou zijn, want dat is zeker niet zo, ik herken enorm veel in je verhaal en ik weet zeker heel veel andere mensen ook! Je bent niet alleen ☺️ Of je last hebt van emotionele oververmoeidheid kan ik niet zeggen, ik ben geen psycholoog, maar ik zal wel proberen wat tips te geven vanuit mijn eigen ervaringen. Zoals ik al zei herken ik vrij veel uit je verhaal. Mijn ouders hadden/hebben ook een vechtscheiding, ze kunnen nu nog steeds niet echt met elkaar omgaan. Helaas kunnen wij het gedrag van onze ouders niet veranderen, hoe graag we dat ook zouden willen soms, maar we kunnen we zo goed mogelijk voor onszelf zorgen. Wat mij vroeger uiteindelijk goed heeft geholpen is praten. Dat klinkt misschien wat suf, maar pas toen ik meer over de scheiding ging praten, en mijn gedachten en gevoelens met mensen ging delen, kon ik dingen beter een plekje geven. Het hielp mij om dingen te accepteren en vooruit te leren kijken. Ik vond het fijn om met mijn opa en oma over de scheiding de praten, zij stonden er erg neutraal in en dat hielp mij wel. Ook had ik een goede vriendin aan wie ik echt alles kwijt kon. Heb jij mensen in je omgeving bij wie je je fijn voelt met wie je hierover kan praten? Ik denk dat dat je wel al kan helpen. Andere mensen kunnen je problemen vaak niet oplossen, maar ik vond het al fijn om te merken dat mensen naar me wilden luisteren, dat ze er voor me wilden zijn. En nog wat later, toen ik eindelijk de stap durfde te zetten om hulp te zoeken, heb ik ook echt heel veel met psychologen gepraat. Ik had namelijk ook door alle problemen met mijn ouders en door alle stress een eetprobleem ontiwkkeld. Daarmee wil ik je zeggen dat als jij het idee hebt dat hulp zoeken je zou kunnen helpen, dat je dat dan zeker moet doen. Ik heb het lange tijd niet gedaan omdat ik vond dat mijn problemen niet erg genoeg waren en dat toch niemand mij kon helpen, maar als je zelf last hebt van je problemen dan zijn ze sowieso erg genoeg. Hulp zoeken mag altijd. Dus als je echt wilt weten of je last hebt van emotionele oververmoeidheid dan zou ik je toch aanraden om er met iemand over te praten en misschien hulp te zoeken :) Mij heeft het in ieder geval heel veel vooruit geholpen. Het gaat in kleine stapjes allemaal, maar uiteindelijk wordt het allemaal beter :) Verder wil ik je nog even laten weten dat we ook een buddy project hebben hier bij Villa Pinedo. Als je zou willen kun je je daarvoor aanmelden, dan word je gekoppeld aan een jongere die net als jij en ik ook gescheiden ouders heeft en dan kun je via de MyBuddy app met elkaar praten. Je kunt dan altijd je verhaal kwijt, maar ook ervaringen uitwisselen of om tips vragen, net waar je behoefte aan hebt ☺️. Als je wilt heb ik hier meer informatie daarover: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Mocht je meer vragen hebben of nog eens je verhaal kwijt willen, dan ben je altijd welkom hier op het forum. Ik hoop dat je wat hebt aan mijn advies. Ik wens je veel liefs en sterkte, Samantha

Hee Veerle, Wat mooi dat je ons forum hebt gevonden voor je verhaal. Heel knap dat je zo open bent over je situatie! Heel naar dat je zo'n heftige scheiding hebt meegemaakt en er zoveel last van hebt. In je verhaal herken ik ook wel iets van mijn ervaringen. Ook de scheiding van mijn ouders is niet soepel verlopen, verre van zacht verwoord. In het begin ben je zo erg bezig met overleven dat je niet door hebt hoe erg je je lichaam uitput, zowel geestelijk als fysiek. Op een bepaald moment gaf mijn lichaam aan wanneer het moe was en eigenlijk niet meer kon. Vaak zat ik kort daarna ook een week thuis, in die week sliep ik echt ontzettend veel. Mijn fout is toen geweest dat ik ook aan niemand de reden wou/kon vertellen. Dit deed mij nog teveel zeer en ik wilde me niet graag kwetsbaar opstellen. Nu achteraf denk ik toch, had ik maar wat verteld. Veel mensen wisten niet van mij hoe ik me voelde en konden mij dus ook niet helpen. En stress? Uuuh de hele periode tijdens en na de scheiding ontzettend veel last van gehad (en nu soms nog). Dit wordt vanzelf minder als bepaalde dingen een plek gaan krijgen, kost even tijd , dat dan wel. Neem ook je tijd ervoor, verwerk alles rustig en doe het op jouw eigen manier. Ga ook dingen doen waarvan jij vrolijk wordt en even kan ontsnappen aan de stress die je hebt. Praten helpt ook is mijn ervaring. Stress heb je pas door dat het er is als je het niet meer ervaart. De rust waarin je lichaam en geest komt is direct merkbaar. Probeer alles voor jezelf op een rij te krijgen en blijf positief! Hoe donker het ook is, het wordt vanzelf wel weer een keer licht. Veel liefs en het allerbeste, Gerjan

Hoi lieve Veerle, Ontzettend bedankt voor je bericht. Wat super dapper dat je dit met ons deelt, helemaal omdat je schrijft dat je het eigenlijk tegen niemand durft te zeggen. Hoe was het om er iets over op te schrijven en het hier te delen? Ik kan me voorstellen dat dat misschien spannend was om te doen, maar hopelijk luchtte het ook een beetje op. Wat super rot dat je zo'n heftige scheiding hebt moeten meemaken en eigenlijk nog steeds meemaakt. Of we dat nou willen of niet, dat heeft onvermijdelijk invloed op ons als kinderen. Je schrijft over emotionele oververmoeidheid, last hebben van dingen in het verleden, huilbuien en in ook eerder een begin van anorexia als reactie op stress. Wat naar allemaal zeg! Wat ik heel erg herken, is het niet durven zeggen. Een hele periode heb ik me ook helemaal niet fijn gevoeld. Momenten waarop ik me heel somber voelde, of juist heel vlak (niet verdrietig, maar ook niet blij) en dat was inderdaad vooral aanwezig als ik alleen was. Zelf was ik er dan heel veel mee bezig, met het gevoel, en ik dacht er veel over na. Ondanks dat ik probeerde dit niet te doen. Ik wilde het daarom ook niet aan anderen vertellen. Ik was bang dat het daardoor echter werd, of dat het daar dan nog groter van werd. Maar zo zat ik er juist steeds alleen mee... dat was best eenzaam. Weet jij waarom jij het niet durf te vertellen? Uiteindelijk heb ik de moed verzameld om het toch met mijn vriend te bespreken. En ondanks dat ik dat in eerste instantie heel spannend vond, luchtte het ook heeeel erg op. Hij luisterde naar me en dacht met me mee en dat haalde in ieder geval dat eenzame gevoel al een heel stuk weg. Maar we spraken ook af dat als het met een tijd niet beter zou worden ik erover zou gaan praten met de huisarts. We bleven erover praten en dat gaf me ook duidelijkheid. Ik heb nu ontdekt dat hoe mijn ouders deden, hoe ze omgingen met mij en met elkaar, van invloed is geweest op mij en hoe ik nu ben, hoe ik over mezelf nadenk en over anderen en de wereld. Ik kan nu beter snappen waarom ik soms bepaalde dingen denk, voel en doe en dat helpt om het soms anders te doen/denken/voelen. Wat ik je dus heel graag mee wil geven is: probeer er toch met iemand over te praten. Mij heeft het écht geholpen en dat gun ik jou ook. Je hoeft er niet alleen mee te blijven zitten, daar is het veel te moeilijk voor. Je mag hierbij geholpen worden door vrienden, familie en misschien ook wel iemand als een psycholoog. Ik hoop dat je hier iets aan hebt en wens je veel liefs en succes toe! Lotte