Eeuwige spanning

Hallo R, Wat goed van je dat je om hulp vraagt hier op dit forum. Wat jammer dat je niet meer bij je moeder wilt wonen, maar ook begrijpelijk als ze zo negatief doet. Ik kan mij voorstellen dat dit niet fijn is. Zelf heb ik dit ook wel een beetje met mijn vader gehad. Hij was er eigenlijk nooit voor mij. Als hij er was, dan was hij ook alleen aan het zeuren over mij of andere dingen. Hoe lang heb je hier al last van vraag ik mij af? Misschien dat je moeder alleen op moment wat stress heeft, waardoor ze wat ongeïnteresseerd over komt. Ik weet dat het moeilijk is om met je moeder hierover te praten. Maar als jij dit niet aan je moeder verteld, dan weet zij niet wat jij denkt en dan kan er ook geen verandering komen. Als je echt niet met haar durft te praten, zou je bijvoorbeeld al je gevoelens op papier kunnen zetten. Je moeder kan de brief dan lezen en dan is het misschien wat minder spannend/eng voor je. Ik heb zelf ook weleens brieven geschreven als ik ergens mee zat, dit heeft mij wel goed verder geholpen. Het is belangrijk dat het besproken wordt wat je denkt, zodat er ook iets aan gedaan kan worden. Ik hoop dat je de stap neemt om met je moeder te praten of een brief te schrijven. Ik wens je veel liefs, Anne

Hoi Anne, Dit is al best lang zo, meer dan 2 jaar, ik zou nog veel meer kunnen opschrijven, maar ik zal proberen mijn gevoelens op te schrijven/uit te typen op een blad en dat aan mijn moeder geven. Bedankt!

Lieve R, Wat een nare situatie lijkt dit me voor jou zeg... Het is natuurlijk al vervelend genoeg dat je dit voelt, maar het lijkt me extra erg dat je het er ook niet over durft te hebben met je moeder :'( Ik snap je wel heel goed, want je wilt natuurlijk ook niet dat ze gaat schreeuwen en huilen en dat jij de wind van voren zult krijgen. Ik vind trouwens dat je supermooi kan schrijven, zeker voor iemand van 13. Ik vind het heel knap hoe je je gevoelens zo precies op schrijft en in veel detail uitlegt wat je dwars zit. Ik vind het echt erg voor je, en hoop dat je een beetje iets aan onze adviezen zult hebben want hopelijk verandert er dan snel iets waardoor het wat fijner voor je wordt! Het gedeelte over dat niks ooit goed genoeg is voor je moeder herken ik wel heel erg, ik heb dat ook vaak thuis gehad. Ik ben wel wat ouder, 22 jaar, dus heb er nu wel veel minder last van. Maar een tijd lang vond ik het wel heel vervelend, omdat ik echt dacht: wanneer is iets dan een keer wel goed? Ik had ook het gevoel dat ik nooit iets goed kon doen, dus dan was ik altijd bang hoe ze zou reageren. Hoe jij het uitlegt over zweven kan ik me er wel iets bij voorstellen. Ik vind het heel erg om te horen dat je nog maar 13 bent en nu al het gevoel hebt dat je er helemaal alleen voor staat. Ik hoop dat je weet dat dat echt niet zo is! Sowieso zijn wij er altijd op het forum om je vragen te beantwoorden, maar je kunt ook chatten met je eigen 'buddy', dat is een ander kind van gescheiden ouders die wat meer ervaring heeft en je tips kan geven. Hier kun je kijken als dat je iets lijkt: http://www.villapinedo.nl/buddy. Wat ik zelf vooral fijn vind aan Villa Pinedo is dat je je als kind van gescheiden ouders soms heel alleen kunt voelen, maar dat je op deze website altijd merkt dat dat eigenlijk helemaal niet zo is en dat er zoveel andere kinderen zijn die hetzelfde meemaken. Dus het is ook helemaal niet gek dat je deze dingen voelt! Ik snap je gevoel wel een beetje, bedoel je dat het lijkt alsof je een beetje los raakt van je familie en daardoor een soort van overal tussen in zweeft? Ik zie dat je veel leuke vrienden nu hebt op school, dat is wel superfijn! Heb je ook goede vrienden waarmee je dit soort dingen kunt bespreken? Misschien kun je dan met hen erover praten en minder het gevoel hebben dat je zweeft. Ik vind het altijd superfijn om met mijn vrienden te praten over de scheiding van mijn ouders, want dat lucht op en ze kunnen me vaak goed advies geven. Ik vind het heel naar voor je om te horen dat de situatie nu al zo erg is verergerd dat je eigenlijk op elk moment al een soort van bang bent dat ze boos wordt om een klein dingetje. Dat zou natuurlijk niet zo moeten zijn. Ik denk dat het wel heel belangrijk is dat er iets verandert, want het is natuurlijk helemaal niet leuk als je je eenzaam voelt, en ik snap dat het veel fijner is om steun en liefde te krijgen. Misschien zou je dit bericht aan je moeder kunnen laten lezen? Of dat ze het misschien 'per ongeluk' ergens ziet. Of je zou inderdaad zoals Anne ook aanraadt, een brief kunnen schrijven. ik heb ook op een gegeven moment een brief geschreven voor mijn vader, en die hem laten lezen waar ik niet bij was zodat hij rustig na kon denken over wat hij terug wilde zeggen en niet de tijd had om eerst tegen me te schreeuwen of door me heen kon praten. Zo kon ik alles kwijt dat ik wilde. Weet je eigenlijk hoe het komt dat je bij je moeder woont? Hebben ze dat ooit samen besloten? Of ben je bijvoorbeeld de weekenden bij je vader alleen? Wat je ook voor zou kunnen stellen is om het iets rustiger aan te doen, en meer bij je vader te zijn en steeds wat minder bij je moeder. Misschien is in 1 keer volledig verhuizen een grote schok voor je moeder. Misschien kun je in je brief aangeven dat je gewoon heel graag je vader meer ziet? Dan kun je wel voorzichtig iets zeggen over je moeder's gedrag, want helaas kan ze het niet veranderen als jij het niet aangeeft. Maar dan heeft ze ook het gevoel dat het niet alleen aan haar ligt omdat het ook logisch is dat je je vader meer of evenveel wilt zien als je je moeder ziet. Ik hoop super erg dat je hier iets mee kan. Hopelijk kun je de moed vinden om iets te veranderen aan de situatie! Ik snap dat het supermoeilijk is en wens je heel veel succes! Ik weet zeker dat je het kan en dat het na afloop alleen maar oplucht. Sterkte! Je kan altijd hieronder reageren of een nieuwe vraag stellen op het forum! Veel liefs, Julia