Eerlijk zijn

Hallo Leah, Bedankt voor je bericht. Lastig he, soms wil je eerlijk zijn, maar tegelijkertijd durf je dat ook niet altijd. Ik herken dit zelf ook wel en het kan erg vervelend zijn. Maar het is wel belangrijk om te zeggen wat je denkt, want ik merk dat als ik dat zelf niet doe, ik veel stress opbouw en bijvoorbeeld ziek daardoor kan worden. Wat mij tijdens zulke situaties heeft geholpen was het hardop praten met mij zelf, voor de spiegel. Dit heeft mij veel zelfvertrouwen gegeven en vaak ben ik daardoor ook naar de persoon toegestapt om mijn mening te zeggen. Wat je bijvoorbeeld ook kunt doen, is het schrijven van een brief aan je vader, dit is vaak iets minder spannend. Het is belangrijk om erin te zetten wat je denkt en voelt en dat dit geen aangreep is, maar je eigen mening en gevoelens. Jij hebt ook recht om je te uiten, ook al ben je zelf nog geen ouder. Ik hoop dat het je lukt, ik wens je veel succes en veel liefs. Anne

Lieve Leah, Wat goed dat je hier met je probleem komt. Ik zie dat je heel goed hebt bedacht wat je wil, dat vind ik heel knap. Het is inderdaad lastig als je familie jouw mening/gevoelens niet lijkt te respecteren. Ik heb ook dat probleem wel eens. Vaak doen familieleden dit omdat ze denken te weten wat het beste voor je is, en hebben ze niet door dat dit helemaal niet is wat je wilt. Ik heb ook moeite mijn mijn stieffamilie, ik mag mijn stiefmoeder niet zo maar gelukkig heb ik hele leuke stiefbroers. Ik voelde me slecjt door mijn stiefmoeder en wilde daarover praten met mijn vader. Zoals je al zegt vond ik dat ook lastig. Ik had al jaren in m’n hoofd wat ik tege hem wilde zeggen, schreeuwen. Maar ik durfde niet. Uiteindelijk hebben we dan toch dat gesprek gehad. Ik had er van te voren goed over nagedacht, zodat ik goed wist wat ik wilde zeggen, en zo mijn gevoelens dan toch eindelijk duidelijk kon maken. Ik had de dag voordat ik naar mijn vader ging hem een appje gestuurd dat ik dit weekend iegs belangrijks met hem wilde bespreken. Zo dwong ik mezelf een beetje om dat gesprek aan te gaan, omdat ik wist dst hij erover zou beginnen. Day deed hij ook, en dat was fijn omdat ik dan niet de moed hoefde te verzamelen om hem aan te spreken. Uiteindelijk hebben we en goed gesprek gehad en kom hij meer rekening houden met mijn mening. Het was de moeitr waard en het luchtte heel erg op. Hopelijk kun je zo misschien toch je vader aanspreken. Als je het echt te spannend vind zou ke hem ook een brief kunnen schrijven, en die aan hem geven. Dan komt er vanzelf wel een gesprek lijkt me. Heel veel succes,ik geloof in je! Ke hebt al het recht om je mening te uitrn en voor jezelf op te komen, en de eerste stap is al gezet! Liefs, Amélie