Eenzaam en bang

Hey Annemieke!   Wat fijn dat je door iemand getipt bent naar ons forum. Wat vervelend om te lezen dat je momenteel in een burn-out zit en last hebt van paniekaanvallen.   Ik herken mij best wel in jouw verhaal. Mijn broer had ook foute vrienden in de periode dat mijn ouders gingen scheiden. Hij zat in deze periode veel aan de drugs en stopte met school. Ook vertoonde hij heel veel vluchtgedrag waardoor ik net als jou het gevoel kreeg dat ik er alleen voor stond. In ons gezin werd er ook niet of nauwelijks gecommuniceerd over gevoelens. Mijn moeder kan dit nog steeds niet dus ik ben blij om te lezen dat je ouders er om dit moment wel voor je zijn.   Ik lees dat je het gevoel hebt dat je gevoel nu verband houdt met het verleden. Wat ik je kan aanraden is schrijf erover. Het lijkt namelijk alsof je nog niet alles verwerkt hebt uit die tijd. Ik kwam er recent ook achter dat er nog steeds dingen zijn waarover ik niet tevreden ben en wat ik bespreekbaar wil maken. Ik ben dus begonnen met het schrijven van een brief aan mijn moeder. Ik deed dit in de periode van de scheiding tussen mijn ouders ook en dit was altijd een mooie ingang voor een goed gesprek. Zijn er dingen waarvan jij denkt dat ze nog niet uitgesproken zijn en die je toch bespreekbaar wil maken? Ik vond het vaak lastig om het gesprek hierover te beginnen vandaar dat schrijven voor mij een betere uitkomst was. Zo kon ik nadenken over mijn gevoel en nadenken over hoe ik dit wilde verwoorden zonder dat het als een verwijt overkwam.   Ik heb zelf na de scheiding last gekregen van verlatingsangst en kon hierdoor ook een periode heel slecht alleen zijn. Ik heb dit opgelost door mezelf uit te dagen en mezelf bezig te houden. Ik leerde hierdoor steeds langer alleen te zijn. Ik zorgde er dus voor dat ik in stapjes steeds langer alleen bleef en steeds iets te doen had wat ik leuk vond. Zodra ik mij verveelde voelde ik mij namelijk eenzaam. Klinkt dit als iets dat jij ook zou kunnen toepassen? Ik leerde in deze periode ook dat ik hierdoor tijd kreeg om aan mezelf te werken. Ik heb dus geleerd om naar de positieve kant te kijken. Het heeft bij wel even geduurd en er zijn nog steeds momenten dat het eenzame gevoel weer terug komt. Ik probeer dit ook altijd bespreekbaar te maken met iemand die ik hierin vertrouw. Het is namelijk helemaal niet erg om je eenzaam te voelen.   Verder heb je het nog over paniekaanvallen, hoe zwaar zijn je paniekaanvallen? Ik heb ook weleens last van paniekaanvallen maar deze zijn gelukkig vrij mild. Op de momenten dat ik een aanval heb kan ik aangeven dat het even teveel wordt en dan zorg ik ervoor dat ik even tot rust komt. Ik kan je ook hierin aanraden om het gesprek hierover aan te gaan met iemand die je vertrouwt.   Als je verder nog vragen hebt of het ergens over wil hebben dan kun je altijd terecht op het forum. Ik hoop dat je hier iets aan hebt en dat jouw situatie snel verbeterd.   Met vriendelijke groet,   Sangita        

Haai lieve Annemieke,   Heeel knap van je dat je dit hier durft te delen. Dankjewel!!   Ik herken heel veel dingen uit jouw verhaal. Je geeft aan dat je ouders gescheiden zijn voor heel wat jaren. Toen de scheiding gebeurde, werd er niet over gesproken. Ik heb zelf ook heel lang niet geweten waarom mijn ouders niet bij elkaar waren. Ik wist dat er niet zulke leuke dingen waren gebeurt, maar wat precies wist ik niet. Het praten over de scheiding was er ook niet bij ons. Mijn moeder dacht dat ik het wel normaal zou vinden, omdat ik een half jaar oud was toen het gebeurde. Ik vond dit echter niet. Iedereen bij mij op school had een vader en moeder bij elkaar, alleen ik niet. Als ik dan vragen stelde, werden deze bijna niet beantwoord. Ik hield hier dus mee op, ook over de vervelende gebeurtenissen daarna met mijn vader en het contact.   Je geeft ook aan dat je in een burn-out zit. Dit vind ik heel vervelend om te horen. De burn-out gaat gepaard met paniekaanvallen. Ik heb deze ook gehad. Ik was 14/15 toen ik deze kreeg en op mijn 16e stopte ze, omdat ik andere uitvluchten had. Ik beschouwde mijn paniekaanval altijd als een manier waarop mijn lichaam zegt stop je hebt te veel stress en neemt te veel hooi op je vork. Ik heb veel last gehad van de scheiding van mijn ouders. Ik weet niet of de paniekaanvallen daar vandaan kwamen, maar ik weet wel dat ik rustig aan moest doen. Uiteindelijk zijn deze gestopt, omdat ik op een andere manier vluchtte in mijn emoties. Ik heb dit aangepakt door in therapie te gaan. Therapie heeft mij veel inzicht geboden in de scheiding, de andere gebeurtenissen na de scheiding en ook over hoe ik daar nog mee zat.   Ik kan niet zeggen over jou paniekaanvallen daarvan komen. Ik kan alleen maar zeggen praat er zoveel mogelijk over. Praat zoveel mogelijk over hoe je je voelt en wat er allemaal in je hoofd omgaat. Zodra je dit niet doet wordt alles erger, wat niet hoeft. Ik ben blij om te lezen dat je ouders er nu een heel stuk meer zijn. Maar vergeet niet dat als je met iemand anders wilt praten kan dat ook. Er zijn genoeg professionals die kunnen praten over scheiding, maar misschien heb je lieve vriendinnen waarbij je terecht kunt en helpt dit al genoeg. Ik raad wel aan om te blijven praten. Ook met je ouders over hoe het vroeger is gelopen. Vertel ze hoe je er mee hebt gezeten. Dat kan ook al een hoop opluchting geven.   Ik wil je heel veel kracht meegeven. You can do this!! Je kan altijd hier terecht voor je vragen of als je je verhaal even kwijt wilt.   Veel liefs Jaimy :)