Eenzaam

misschien kan je proberen om met je mentor te praten of je opa of oma dat kan vast heel erg helpen of je kan contact opnemen met de kindertelefoon ik hoop dat je hier iets aan hebt

Beste Anoniem, Wat super knap dat je je verhaal hier neer durft te zetten! Ik begrijp dat het lastig is om een jaar later erachter te komen wat er speelde bij je ouders. En wat super lastig dat jullie als gezin allemaal een 'masker' op doen om je broertje niets te laten merken. Dat kost veel energie! Kan je met je zusje praten over de situatie, hoe denkt zij erover? Daarnaast kan je het misschien met je ouders erover hebben om een nieuw huisdier, zodat je weer een vriendje (of vriendinnetje) krijgt. Ik denk dat het ook goed is om mensen in je omgeving te vertellen wat er in jou omgaat, en mocht je dat niet fijn vinden, dan kan je ook altijd naar je huisarts. Zij hebben een beroepsplicht, dus zij mogen niet zomaar dingen met je ouders delen als jij dat niet fijn vindt. Ik wil je heel veel succes wensen en veel sterkte, want het is lastig om in deze situatie te zitten. Ik hoop dat je hier wat aan hebt.