Doordeweeks bij mama

Lieve Hugo, Wat ontzettend dapper dat je deze vraag met ons wilt delen. Heel goed van je ook, want ik weet zeker dat er meer kinderen zijn die met deze vraag rondlopen, maar het niet durven te zeggen. Toen mijn ouders gingen scheiden (ik was 9) woonde ik ook week om week bij beide mijn ouders. Ik heb toen ik tiener was ook een poos ervoor gekozen om eerst bij mijn vader te wonen, maar rond mijn eindexamens koos ik ervoor om bij mijn moeder te wonen. Ik weet hoe moeilijk het was om deze keuze te maken, ik wou mijn ouders niet teleurstellen. Maar ik wou ook gewoon mijn vrienden kunnen zien! Ik heb toch best goed de keuze kunnen maken, omdat ik bij mijn ouders goed aangaf waar ik behoefte aan had. Toen ik bij mijn vader woonde had ik heel erg de behoefte om vaak mijn vrienden te zien, en toen ik bij mijn moeder woonde had ik de behoefte om mijn examens goed te maken. Mijn ouders begrepen deze dingen wel, en hielpen me daardoor met de keuze! Misschien kun je dus voorzichtig bij je vader aangeven wat je behoeftes zijn. Bijvoorbeeld door te zeggen dat als je bij hem bent je soms je vrienden mist. Dit is super normaal, en kan hij vast goed begrijpen. Ik denk dat hij je dan vast wel wilt helpen om het voor jou leuk te maken. Hopelijk heb je wat aan mijn advies, en wordt het snel beter! Liefs, Arne

Hi lieve Hugo, Goed dat je een berichtje plaatst op ons forum! Ik kan me voorstellen dat als je hele sociale leventje bij je moeder is je het fijner vind om dan doordeweeks bij je moeder te zijn en in het weekend bij je vader. Maar dat het dan ook jammer is dat je je vader, stiefmoeder en half-zusje veel minder ziet. Ik zelf heb altijd de regeling gehad dat ik op maandag, dinsdag bij mijn vader was en op woensdag, donderdag en vrijdag bij mijn moeder. De weekenden was ik steeds om de week bij de één en dan bij de ander. Zo was ik evenveel bij allebei mijn ouders, maar moest ik wel vaak heen en weer, gelukkig wonen ze niet zo ver van elkaar vandaan. Voor mij was dit een fijne manier in de omgang, maar ik kan me best voorstellen dat als jij al je vriendjes bij je moeder hebt, je het leuker vind om daar wat meer te zijn. Misschien kan je een keertje hier met je ouders in gesprek over gaan? Ik vond het zelf altijd fijn om te praten met mijn ouders als er dingen me dwars zaten over de scheiding. Ik denk dat je ouders het best begrijpen dat je nu graag wat meer met je vrienden wilt zijn. :) Veel succes Hugo! Liefs, Sanne

Lieve Hugo, Bedankt voor je berichtje op het forum, heel erg fijn dat je je verhaal met ons wilt delen. Ik denk dat de situatie die jij schrijft voor heel veel jongeren heel herkenbaar is! Voor mij in ieder geval zeker. Zelf heb ik altijd bij mijn moeder gewoond en ging ik om het weekend naar mijn vader. Toen ik ongeveer 14 of 15 was, kwam ik in een soortgelijke situatie terecht als die van jou. Ik werd ouder. kreeg steeds meer bezigheden in het weekend en die moest ik dan vaak missen wanneer ik naar mijn vader ging. Dat vond ik super jammer. Ook wilde ik op een gegeven moment graag gaan werken in het weekend, maar dat kon dus ook niet altijd. Hier heb ik best een tijdje mee gezeten, omdat ik het moeilijk vond dit tegen mijn vader te vertellen en ik me afvroeg hoe het zou zijn om hem minder te zien. Uiteindelijk heb ik besloten om dit, samen met mijn moeder, met mijn vader te bespreken en hij begreep het gelukkig wel! We hebben toen afgesproken om de regeling wat soepeler te maken. Zodoende wisselden we soms van weekend, kwam ik wat eerder of later en sloegen we soms een weekendje over. Dat jij je sociale leventje mist als je bij je vader bent kan ik me dus heel goed voorstellen! Ik denk dat het goed is om hierover te praten met hem. Eigenlijk kun je het dilemma dat je hier beschrijft dan ook met hem delen: dat je je sociale leven mist, maar dat je het ook wel lastig vindt om je vader, halfzusje en stiefmoeder minder te zien. Misschien kunnen jullie dan samen kijken hoe jullie dit kunnen oplossen voor jou! Wie weet is het dan inderdaad een goede oplossing om in de weekenden naar je vader te gaan. Het zou kunnen dat hij er niet meteen om staat te springen en eigenlijk is dat alleen maar logisch en ook heel fijn, want dat betekent dat hij jou liever niet wil missen toch? Als je het spannend vindt kun je het misschien ook eerst met je moeder bespreken, net als ik, en eventueel samen aan je vader voorleggen. Ik hoop dat je hier iets aan hebt en dat jullie samen tot een mooie oplossing kunnen komen. Heel veel succes! Liefs, Zoë