Depressie

Hoi lieve Anoniem, Echt heel goed dat je om hulp vraagt door hier een berichtje te plaatsen. Het is echt heel belangrijk dat je met iemand in je omgeving gaat praten hierover, een volwassene die je vertrouwt en die jou misschien ook kan helpen. Het is super belangrijk dat je met deze nare gevoelens niet alleen blijft lopen. Op sommige momenten in je leven heb je echt andere mensen nodig. En de scheiding van je ouders is een heel moeilijke periode waarbij het sowieso belangrijk is dat je iemand hebt om mee te praten en waar je aan kan vertellen hoe je je voelt, en waar je mee zit. Ik ben zelf ook een tijdje depressief geweest na de scheiding van mijn ouders, ook omdat er veel andere dingen speelde. Ik dacht een tijdje ook vaak na over de dood en wilde eigenlijk niet meer leven omdat ik het allemaal te zwaar vond en me heel erg eenzaam voelde. Ik dacht toen dat het niet meer goed zou komen. Maar geloof mij, betere tijden komen er echt aan. Je weet nooit hoe het gaat lopen, waarschijnlijk kan het nu alleen maar beter gaan. Mijn leven is na die periode ook langzaamaan veranderd in een veel fijner en gelukkiger leven. Geloof me, het wordt echt beter. Ik hoop dat je gauw met iemand kan gaan praten. Veel liefs, Pascalle

Lieve anoniem, Wat ontzettend dapper dat jij hier op het forum je vraag durft te stellen! En wat vervelend om te lezen dat je door de scheiding van je ouders en het gepest op school depressief bent geworden, en zelfs zo erg dat je het liefst dood wilt. Helaas herken ik je situatie heel erg van vroeger, waardoor ik me goed kan voorstellen hoe je je voelt. Helaas kan ik de depressie niet voor je weghalen en heb ik ook niet de gouden tip voor je waardoor je het leven ineens wel weer helemaal leuk vindt, maar ik kan wel met je delen hoe ik het vroeger heb ervaren en hoe ik ermee om ben gegaan, in de hoop dat je er wat aan hebt. Toen mijn ouders gingen scheiden was ik nog veel te jong om het te beseffen, ik had er toen ook nog geen last van. Pas naarmate ik ouder werd, en het steeds meer ging begrijpen en beseffen, en de ruzies tussen mijn ouders alleen maar erger werden, begon het voor mij steeds meer een probleem te worden. Ik kreeg steeds meer het gevoel dat mijn ouders gelukkiger zouden zijn als ik er niet meer was, omdat ze dan geen ruzie meer om mij zouden hoeven maken. Daarbij was ik door de hele situatie ondertussen zo ongelukkig geworden dat ik sowieso al niet veel zin meer had in het leven. Lange tijd heb ik deze depressieve gedachtes voor mezelf gehouden, ik wilde niet andere mensen met mijn problemen opzadelen en ik had het gevoel dat toch niemand mijn problemen op zou kunnen lossen. Daardoor ging ik me steeds eenzamer voelen en ik ging me steeds meer afsluiten van alles en iedereen, waardoor ik in een neerwaartse spiraal kwam en het alleen maar erger werd. Ik merkte steeds meer dat ik wilde wegrennen voor mijn gedachten en gevoelens, en dood was in mijn hoofd dan een makkelijke oplossing. Doordat ik zo depressief was zag ik niet in hoe leuk het leven naast de nare gevoelens en problemen nog was en kon zijn. Ik weet natuurlijk niet wat jouw gedachten allemaal zijn, want dat kan natuurlijk ook heel anders zijn dan het bij mij was. Maar je schrijft dat je het liefst dood wil, net als wat ik dacht. Maar diep van binnen wilde ik eigenlijk helemaal niet dood als ik er zo over terugdenk. Diep van binnen wilde ik alleen maar heel graag een klein beetje geluk, ik wilde dat alles normaal zou zijn, ik wilde weg van mijn gedachten en gevoelens, maar echt dood had ik niet gewild. En misschien is dat bij jou ook wel zo. Denk eens goed na bij jezelf. Stel dat je geen problemen zou hebben, dat je niet gepest zou worden, dat je niet depressief zou zijn, zou je dan nog steeds dood willen? Ik denk dat je dan een heel leuk leven zou hebben en heel gelukkig zou zijn, ik weet het eigenlijk zelfs bijna zeker :) Ik hoor je nu bijna denken, 'natuurlijk zou ik wel willen leven als mijn leven leuk zou zijn, maar dat is mijn leven niet en dat wordt het niet'. Tenminste, dat was wat ik altijd dacht als mensen zoiets tegen me zeiden. Maar ondertussen ben ik 8 jaar ouder, ben ik niet meer het buitenbeentje van de klas, heb ik een betere band met allebei mijn ouders, heb ik door middel van therapie geleerd hoe ik met mijn negatieve gedachten en gevoelens om moet gaan en ben ik eigenlijk heel gelukkig. Toen ik zo oud was als jij had ik me niet kunnen voorstellen dat dat mogelijk zou zijn, maar dat is het dus wel. Als ik nu terug denk aan die tijd ben ik zo blij dat ik toen niet heb opgegeven, dat ik uiteindelijk de stap heb genomen om met mensen te gaan praten en hulp te zoeken. En dan vraag je je vast af hoe het zo is gekomen dat ik nu zo anders in het leven sta dan een aantal jaar geleden. Wat mij het meeste heeft geholpen is door met mensen te gaan praten, door mijn gevoelens te delen met mensen. In het begin vond ik dat echt dooooodeng, maar na een tijdje wordt het vanzelf makkelijker. Zijn er mensen om je heen die je vertrouwt? Of met wie je wel goed omgaat? Een goede vriend of vriendin bijvoorbeeld? Ik zou eens met zo'n iemand gaan praten. Zij kunnen je problemen dan waarschijnlijk niet oplossen, maar je hoeft ze dan niet alleen te dragen. Door het met mensen te delen wordt het wat minder zwaar voor jezelf. En misschien durf je zelfs wel je emoties te uiten op een gegeven moment. Ik vond het vaak in het begin wel lastig, maar uiteindelijk luchtte het altijd wel op. Zeker een hele middag gewoon even alle gedachten eruit gooien en mijn tranen laten lopen, kon er echt voor zorgen dat ik me daarna weer even wat fijner voelde. En het delen van mijn emopties en gedachten zorgde er sowieso voor dat ik me minder alleen voelde :) Als je echt praten met mensen nog te lastig vind, wat ik me wel kan voorstellen, kan het ook helpen om je gedachten en gevoelens van je af te schrijven. Ik hield altijd een soort dagboek bij, waarin ik letterlijk scheef wat ik dacht. Door het op te schrijven was het in ieder geval wat minder druk in mijn hoofd en kreeg ik voor mezelf meer overzicht in mijn gedachten, misschien dat jij dat ook zou kunnen proberen. Verder heeft het mij uiteindelijk heel erg geholpen door met mijn ouders zelf te gaan praten, alleen heeft het wel lang geduurd voordat ik dat durfde. Maar dat is dus misschien ook nog een idee. Pas als jij je gaat uitspreken, weten mensen wat je denkt en voelt en kunnen ze je helpen de situatie beter te maken voor je. Er zijn zeker weten genoeg mensen om je heen die je willen helpen en er voor je ziin, je zult ze alleen zelf om hulp moeten vragen. Je hoeft ook niet in 1 keer alles te vertellen wat je denkt of wat je voelt, of wel als je je daar fijner bij voelt natuurlijk, maar stapje voor stapje steeds een beetje zal al heel veel helpen denk ik. Als laatste tip, die kreeg ik ook ooit van iemand anders en dat heeft mij altijd wel geholpen, is dat je moet proberen om elke dag minimaal 3 dingen voor jezelf te bedenken of op te schrijven die fijn waren die dag. Dat hoeven geen grote dingen te zijn, dat kan ook al zijn dat het bijvoorbeeld lekker weer was, of dat iemand je een complimentje gaf, maar in ieder geval 3 positieve dingetjes. Wanneer je je depressief voelt ben je namelijk snel geneigd om alleen nog maar te letten op alle negatieve dingen om je heen, waardoor je je niet beter gaat voelen. Door heel bewust te letten op de positieven dingen om je heen zorg je ervoor dat je wat minder in de negatieve spiraal blijft hangen. Uiteindelijk worden de kleine positieve dingetjes vanzelf groter en meer, waardoor jij je ook steeds beter zal gaan voelen. Sorry voor dit hele lange verhaal. De conclusie is dus eigenlijk dat je het leven nu dan misschien niet zo leuk vindt, maar dat dat altijd kan veranderen, dus opgeven is nooit een goed idee. Alle problemen zijn er om opgelost te worden, hoe onmogelijk dat misschien ook lijkt, er zijn genoeg mensen die je willen helpen hiermee. En probeer je gedachten enen gevoelens met mensen te gaan delen, praten praten en nog eens praten, dat zal je gaan helpen! En onthoud, als je je nu het gevoel hebt op de bodem van de put te zitten, dan betekent dat dat je niet verder kunt zakken en het hierna alleen maar beter zal worden :) Ik hoop dat je iets hebt aan mijn verhaal. Weet dat je hier op het forum altijd meer dan welkom bent. Je mag hier altijd je vraag komen stellen of verhaal komen delen. (Misschien ook nog wel makkelijker als je nog niet in het echt met mensen om je heen durft te praten? Dan is het forum of een buddy (www.villapinedo.nl/buddy) misschien een goede eerste stap? Weet dat wij er in ieder geval altijd voor je zijn! Heel veel liefs, Samantha