Depressie

Lieve anoniem, Wat een ontzettend heftig verhaal zeg. Ik vind het echt heel stoer van je dat je het hier wil delen. Ik heb zelf ook het contact met mijn moeder verbroken toen ik 18 was nadat ik heel vaak gekwetst en teleurgesteld was door haar mede door de invloed van haar vriend. Dit deed mijn vader erg veel pijn maar hij besloot wel achter mij te staan en mij te steunen. Ondanks dat iedereen in mijn omgeving mijn beslissing begreep heb ik heel lang gedacht dat ik de verkeerde keuze had gemaakt en dat ik mn moeder moest vergeven en normaal moest doen tegen haar. Mede door dit schuldgevoel werd ik zelf ook depressief. Ik haatte mezelf en niets wat ik deed voelde goed genoeg. Ik ben via mijn arts bij een psycholoog gekomen en zij heeft mij laten inzien dat ik zo slecht niet ben als dat ik dacht. Ik weet natuurlijk niet hoe jij er in staat, maar het heeft mij heel erg geholpen om erover te praten met een buitenstaander. Misschien vind je de stap naar de huisarts te groot, en heb je genoeg aan een luisterend oor. Dan kun je je misschien aanmelden bij het Buddy-project. Dit zijn jongeren die er voor jou zijn en jou willen helpen. Www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Hier kun je meer info vinden of je aanmelden. Een vertrouwenspersoon op school kan je vaak ook helpen. Hoe jij de band met je vader kan fixen kan ik je niet vertellen maar ik denk zelf dat het het belangrijkste is dat je hem verteld hoe jij je voelt. Wat het met jou doet als hij zo kritisch is en dat jullie band zo slecht is. Lieve anoniem, weet dat je niet alleen ben en dat er altijd mensen zijn die je willen helpen. Ik hoop dat ik je een beetje geholpen en dat je je gauw weer beter gaat voelen Lieve groetjes, Charlotte

Lieve anoniem, Wat fijn dat jij je verhaal met ons durft te delen! Wat vervelend om te horen dat jij je zo voelt. Ik moet eerlijk toegeven dat ik jouw situatie heel erg herken. Zelf heb ik ook een hele tijd in een enorme dip gezeten, en daar werk ik eigenlijk nog altijd aan. Bij mij kwam dit heel erg doordat ik me erg schuldig over de scheiding voelde, maar ook omdat ik het gewoon niet goed kon verwerken. Ik zat helemaal niet goed in mijn vel en was erg stil. Ik had enorm veel stemmingswisselingen en had eigenlijk geen zin om met vrienden af te spreken. Ik had heel erg het gevoel dat ik me aanstelde, omdat mijn moeder me ook niet serieus nam. Wat voor mij persoonlijk erg hielp en nog steeds erg veel helpt is om er over te praten. Vorig jaar deed ik dit altijd met mijn favoriete docent, maar nu ben ik van die school af. Toen ik niemand meer had om mee te praten voelde ik me steeds weer wat rotter, maar gelukkig heb ik nu ook weer zo mijn mensen bij wie ik terecht kan. Zo heb ik van Villa Pinedo een Buddy gekregen, dat helpt mij enorm, maar ik praat ook veel op school. Zo weet mijn nieuwe mentor altijd van mijn situatie af. Ik had ook altijd het gevoel dat mijn ouders me niet serieus namen hierin, waardoor de situatie eigenlijk totaal niet verbeterde. Ik zei wel eens tegen mijn moeder dat ik me niet goed voelde, maar dan kreeg ik als antwoord, 'Nou en, ik voel mij ook rot.' en daar moest ik het maar mee doen. Na een tijd hier mee geworsteld te hebben ben ik voor het eerst op mijn docent afgestapt, omdat ik graag met een volwassenen wilde praten. Dit deed ik vooral omdat ik zelf steeds banger werd dat ik me maar aanstelde en ik het gevoel had dat ik de mening van een volwassen iemand hierin nodig had. Mijn docent vertelde mij juist het tegenovergestelde en vertelde me ook dat het goed is om je emoties te laten zien. Ik hoefde me bij hem absoluut niet in te houden. Ik heb heel vaak met hem gesproken en dat luchtte voor mij enorm erg op. Na een paar gesprekken met hem gehad te hebben heeft hij me geholpen om verdere hulp te zoeken. Ik ben naar de huisarts gegaan samen met mijn oma en loop nu nog altijd daar bij de praktijkondersteuner. Ik sta nu op de wachtlijst bij een psycholoog. Ik voel me al een stuk beter, maar ik heb de afgelopen tijd zelf wel erg aangevoeld dat het voor mijzelf belangrijk is om iemand te hebben om mee te praten. Nadat ik verdere hulp heb gezocht nam mijn moeder me steeds iets serieuzer. Ik kreeg nog wel eens stomme dingen te horen zoals; 'Jij hebt geen depressie. Het gaat prima met je.' maar uiteindelijk leek ze zich toch zorgen te maken. Nu kan ik hier best goed met mijn moeder over praten en als er alsnog een slechte energie rond haar hangt, dan loop ik weg naar mijn kamer. Niet omdat ik niet wil luisteren, maar omdat dit beter voor mij is. Natuurlijk merk ik er nog veel van, want elke dag in een depressie is anders, maar ik merk wel een enorme vooruitgang. Ik hoop dat ik je met mijn verhaal kan meegeven om hier wat meer met iemand over te praten, want misschien werkt dit voor jou ook heel goed. Een depressie is natuurlijk niet iets waar je 1 2 3 vanaf bent, maar kleine stapjes kunnen wel erg goed helpen. Misschien heb je een volwassenen in je buurt waar je goed mee kan praten? Denk bijvoorbeeld aan een docent of een familielid. Dit hoeven niet persé je ouders te zijn.Ik begrijp maar al te goed hoe moeilijk het soms kan zijn om iemand over je problemen te vertellen, want dat heb ik zelf ook meegemaakt, maar uiteindelijk ben ik me zoveel beter gaan voelen. Als je het misschien nog wat eng vind om hier over met iemand te praten kan ik je ook een Buddy aanraden. Een Buddy is iemand die zelf ook gescheiden ouders heeft met wie je kan chatten via een app. Voor mij helpt dit erg goed, omdat ik een luisterend oor heb. Als je wilt kan je hier een Buddy aanvragen; https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Wat mij ook enorm helpt in de vervelende tijden is om van me af te schrijven. Soms schrijf ik op hoe ik me voel, maar soms schrijf ik ook totaal iets anders voor afleiding. Ik kan al mijn gevoelens kwijt op papier, misschien dat dit jou ook een beetje helpt. Wat betreft het contact met je vader, ook daar kan ik me wel in vinden. Mijn vader heeft ook een nieuwe vriendin waar ik het niet altijd even goed mee kon vinden. Hierdoor ben ik ook gestopt om in de weekenden naar mijn vader te gaan, waardoor ik hem een stuk minder zag. Ik vond het erg lastig, omdat hij maar niet door leek te hebben dat ik er zoveel moeite mee had. Alles ging namelijk erg snel. Ik heb uiteindelijk samen met de praktijkondersteuner en mijn vader samen gesproken en mijn hart toen gelucht. Nu is onze band heel goed en steunt hij me enorm erg. Natuurlijk is het erg fijn dat je contact zoekt met je vader, maar persoonlijk denk ik dat je dat zou moeten doen omdat je dat zelf erg graag wilt en niet omdat je moeder dat wilt. Het is natuurlijk fijn dat ze meedenkt, maar de keuze hierin is vooral aan jou. Waar voel jij jezelf goed bij? Misschien kan je het langzaam opbouwen met hem als je dit wilt? Zo kan je bijvoorbeeld af en toe met zijn tweetjes afspreken, zonder dat zijn vriendin hier bij is. Dit vind ik zelf ook erg fijn. Als je wilt kan je er eens met je vader over praten. Je zou hem kunnen vertellen dat je hem graag wilt zien, maar al zijn kritiek niet fijn vind. ALs je dit lastig vindt zou je ook een brief aan hem kunnen schrijven. Zo kan jij je hart luchten en weet je vader ook wat jou dwars zit. Ik wil je vooral een hart onder de riem steken en vertellen dat je echt niet de enige bent die zich zo voelt. Je staat er ook helemaal niet alleen voor. Natuurlijk mag je ook altijd je vragen hierop het forum stellen! Ik hoop dat je iets aan mijn verhaal hebt en dat je je langzaamaan weer wat beter zult voelen. Heel veel liefs en sterkte,

Lieve Anoniem, Wat ben ik trots op jou dat jij jouw gevoelens zo durft te delen op ons forum! Wat ontzettend naar dat je zo'n lastige band met je vader hebt en last hebt van depressie en de suïcidale gedachten die daarbij komen kijken. Ik heb een flinke tijd zelf ook met deze gevoelens gezeten en die suïcidale gedachten en ik weet hoe verschrikkelijk dit kan voelen. Ik hoop dat je mij gelooft wanneer ik zeg dat het echt beter wordt. Na een lange tijd in het diepste dal te hebben gezeten ben ik er eindelijk uit en ben ik gelukkiger en sterker dan ooit. Ik weet zeker dat dit voor jou uiteindelijk ook zal gebeuren, ondanks dat het nu zo donker en pijnlijk is. Je hoeft dit absoluut niet in je eentje te doen lieve Anoniem. Het is super goed dat jij jouw gevoelens zo deelt op ons forum, echt knap van jou dat je er over durft te vertellen. Praten kan zo ontzettend veel opluchten, vind je ook niet? Tijdens mijn depressie praatte ik er heel veel over met mijn ouders en vrienden. Ik denk dat het voor jou ook belangrijk is om deze gevoelens en gedachten te delen met iemand die jij vertrouwd. Heb je dat al gedaan? Ik heb het bijvoorbeeld op mijn studie ook gedeeld met mijn mentor, is dit een optie voor jou? Je kan ook hier bij Villa Pinedo een Buddy aanvragen. Een Buddy is een jongeren die zelf ook gescheiden ouders heeft en een luisterend oor is voor jou. Je kan alles bespreken met jouw Buddy. Lijkt jou dat wat? Via deze link kan je er een aanvragen: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ . Je bent natuurlijk ook altijd welkom om hier op het forum een vraag te stellen! Naast dat ik het met mijn ouders/vrienden en mentor heb gedeeld was ik ook in therapie. Mijn psycholoog heeft mij heel erg geholpen bij mijn depressie. Zit jij ook al in therapie? Zou jou dat fijn lijken? Voor mij was het heel fijn dat ik professionele hulp kreeg zodat deze gevoelens en gedachten zo snel mogelijk minder werden. Ik kon alles delen en het voelde zo goed dat er iemand was die samen met mij ervoor ging zorgen dat ik mij weer beter ging voelen. Ik denk dat het voor jou ook veel zal helpen en ik gun jou het ook heel erg dat deze gevoelens en gedachten minder worden. Nogmaals; je hoeft absoluut niet alleen met deze gevoelens en gedachten te zitten! Via de huisarts kan je doorverwezen worden naar een psycholoog. Als laatste wil ik je vertellen dat ik ook met gevoelens over de dood heb gezeten. Ik wilde ook dood, maar niet écht dood. Ik wilde dat alles gewoon zou stoppen en dat al mijn zorgen weg zouden zijn. Heb jij dit ook? Lieve Anoniem, ik kan je met alle zekerheid zeggen dat de dood niet de oplossing is. Je hebt nog zoveel om voor te leven, ook al lijkt dat soms niet zo. Wat mij ontzettend hielp op die momenten is chatten met 113online. Dit is een organisatie die met jou over deze suïcidale gedachten kan praten. https://www.113.nl/ Lieve Anoniem, je bent sterker dan je denkt. Ik hoop dat mijn verhaal jou iets geholpen heeft. Vergeet nooit dat je niet alleen bent en dit ook niet alleen hoeft door te maken. Heel veel liefs, Zara

Hallo, Bedankt voor je bericht en wat triest om te horen. Ik heb soortgelijke situatie mee gemaakt. Mijn vader was jarenlang gewelddadig tegenover mijn moeder, zussen, broer en mij. Mijn moeder werd hierdoor depressief en na de scheiding heb ik ervoor gekozen om de contact met hem te verbreken. Ik heb hier ook geen spijt van! Het is heel jammer om te horen dat je vader je alweer een slecht gevoel gaf, ondanks dat je het weer probeerde. Dat is echt heel jammer, maar ik vind het wel heel dapper en goed voor jezelf dat je hem weer zag. Want nu weet je dat het nog steeds niet goed zit tussen hem en jou dus is het een bevestiging. Ik leed ook, doordat ik geen goede en normale band met mijn vader had en ik ook veel dingen heb mee gemaakt. Ik werd er ook net zoals jij heel somber van. Daardoor ben ik ook naar de huisarts gegaan en deze heeft mij vervolgens naar een psycholoog doorverwezen. Ik heb een therapie gedaan (EMDR therapie), waarbij ik een koptelefoon op kreeg die de hele tijd piepende geluiden maakte. Deze geluiden werden steeds harder en terwijl ik aandacht naar de piepjes luisterde, moest ik mij terug verzetten in bepaalde situaties die ik heb mee gemaakt. Ik moest de dingen die ik had mee gemaakt terugzien. Doel was om dat nare gevoel uit mij te krijgen en niet meer veel te voelen bij het zien van mijn eigen beelden . Dit heeft ervoor gezorgd dat ik de dingen die voor de scheiding zijn gebeurd, een plekje kon geven. De band met mijn vader is niet verbeterd, maar doordat ik naar een psycholoog ben gegaan, voel ik mij wel beter. Ik ben niet meer somber en ik zit er niet meer mee dat ik het niet goed met mijn vader kan. Misschien is het voor jou ook een idee om naar de huisarts te stappen, zodat hij of zij voor jou een goede therapie kan gaan uitzoeken. Het is jammer dat je moeder ook niet luistert, maar daarom is het misschien ook goed om met een persoon buitenaf dus geen familie/vrienden te praten.Zij kunnen vaak hele goede tips mee geven en je op verschillende wijzen verder helpen. Het is misschien wel goed om je gevoelens tegenover je moeder te uiten. Dit heb ik toen ook gedaan bij mijn moeder en zij heeft mij ook gesteund tijdens het proces met de psycholoog. Het is namelijk wel fijn als iemand achter je staat en er wel bij is, als je daar zelf behoefte aan hebt. Ik wens je veel liefs, Anne

Lieve Anoniem, Bedankt voor je bericht. Wat een ontzettend dapper dat jij jouw verhaal en gevoelens hier met ons deelt! Heftig zeg, wat er allemaal gebeurd is. Heel knap dat je ervoor hebt gekozen om geen contact meer te hebben met je vader, je koos voor jezelf en ik denk dat dat meer dan terecht is! Ondanks dat het waarschijnlijk wel de juiste keuze was, kan ik me ook voorstellen dat dit een moeilijke keuze geweest kan zijn. Wat rot dat het etentje met je vader zo vervelend is gelopen, dat is vast niet waar je op gehoopt had. Wat ontzettend naar voor je en verdrietig om te lezen dat je je na jullie contact (weer) zo somber voelt en last heb van suïcidale gedachten. Ik vind het heel fijn dat je ons gevonden hebt om dit mee te delen, ik wil er heel graag voor je zijn en hoop met heel mijn hart dat we iets voor je kunnen betekenen lieve Anoniem. Lastig dat je je door je moeder niet serieus genomen voelt (lees ik dat goed zo?), ik hoop dat je weet dat ik (en wij allemaal) je super serieus nemen! Je vraagt allereerst hoe je de band met je vader kan fixen en hoe begrijpelijk ik die vraag ook vind, vind ik eigenlijk dat je het heel erg verdiend hebt om eerst voor jezelf te zorgen en dat iemand voor jou zorgt! Wanneer jij je dan beter voelt komt die band met je vader misschien wel, maar ik zou het zo fijn vinden voor je als je je snel een beetje beter voelt. Je vraagt hiernaast hoe je je moeder kan vertellen over je suïcidale gedachten en ik denk dat het inderdaad belangrijk is en ook heel fijn kan zijn dat je met iemand deelt dat je je zo voelt en dat je die gedachten hebt. Zelf heb ik me ook een tijdje best wel somber gevoeld. Soms leek het zelfs alsof ik niks voelde, alsof het leeg was van binnen. Heel naar. Dat hield ik in eerste instantie heel erg voor mezelf. Eigenlijk vond ik het ook gewoon eng om erover te praten. Alsof het echter werd als ik er iets over zei, nu kon ik nog een beetje doen alsof het niet bestond dacht ik. Hoewel mijn gevoel natuurlijk echt wel bestond en ook heel naar was. Daarnaast was ik bang voor wat anderen ervan zouden vinden. Geloofden ze me wel, begrepen ze me wel? Dit nare gevoel is bij mij denk ik ook (gedeeltelijk) ontstaan vanuit allerlei moeilijkheden die ik ervaarde met mijn ouders. De band met mijn vader was niet goed, ik werd steeds weer teleurgesteld door hem. En ook tussen mij en mijn moeder voelde ik afstand en ik voelde me niet serieus genomen door haar. Uiteindelijk merkte ik dat voor mezelf houden niet de oplossing was. En na veel wikken en wegen besloot ik het toch met iemand te delen. Dat was ontzettend spannend, maar ook ontzettend fijn. Het luchtte heel erg op. Alleen door het eruit te laten voelde het al minder zwaar. Alles uit mijn hoofd eruit laten. Daarom denk ik dus dat het voor jou ook belangrijk en fijn kan zijn om iemand te hebben waar je het mee kunt delen. Dit kunnen verschillende mensen zijn, je zou een familielid in vertrouwen kunnen nemen bijvoorbeeld maar ook een docent. Zelf vond ik het altijd wel prettig om het te delen met iemand die er wat verder vanaf stond; op de middelbare school deelde ik mijn verhaal met mijn mentor en nu deel ik het vaak met mijn vriend. Zij zijn beide niet zo dicht betrokken bij mijn ouders als ik dat ben of als andere familieleden dat zijn. Het delen met iemand is misschien niet de gehele oplossing, maar het kan je wel het gevoel geven dat je het niet (meer) alleen hoeft te dragen. Bij mij verlichtte dat dus wel. En dan kan die persoon waarmee je het deelt een beetje op je passen en met je meedenken! Ik hoop dat je hier iets aan hebt lieve Anoniem. Ik wil je nog bedanken voor het delen van je verhaal, want ik denk dat je een stoer voorbeeld zult zijn voor een heleboel anderen die misschien wel dezelfde of soortgelijke gevoelens ervaren. Hopelijk voel je je snel iets beter! Stuur gerust nog eens een bericht als je nog iets kwijt wilt. Heel veel liefs, Zoë