De hele dag huilen

Lieve Michelle, Wat goed dat je hier een berichtje op het forum plaatst, nu je in deze super lastige situatie terecht bent gekomen. Ik kan me heel goed voorstellen dat alles nu voor jou nog extra heftig is, omdat het zo kort geleden is. Je schrijft dat je ouders gisteren zijn gescheiden, dat je daar veel pijn en verdriet van hebt, dat je jezelf soms snijdt en dat je aan zelfmoord denkt. Dat zijn hele serieuze signalen en ik hoop dat je jezelf daarin serieus kunt nemen. Je verdient het niet om jezelf te snijden en je bent het waard om een gelukkig leven te hebben. Toch kan snijden, of jezelf op andere manieren pijn doen een 'logische' reactie zijn op wat er allemaal gebeurt. Ik probeer daarmee te zeggen dat het niet gek of raar is en dat je er niet alleen mee bent. Toen ik net zo oud als jij was, zat ik ook niet lekker in mijn vel en heb ik mezelf een tijd gesneden. Het was een manier om pijn en verdriet niet te hoeven voelen, en ook een manier om gezien te worden. Ik vond het namelijk heel erg moeilijk om uit te spreken dat ik hulp nodig had. Ik ben benieuwd hoe dat voor jou is en wat voor functie het snijden voor jou heeft. Dat kan namelijk voor iedereen heel anders zijn. Uiteindelijk is hulp vragen van een ander wel de sleutel die alles weer wat beter gaat maken. Dat is héél moeilijk, dat weet ik, maar wel iets wat écht helpt. Is er iemand tegen wie je zou durven vertellen over het snijden, de zelfmoordgedachten of de scheiding van je ouders? Een docent op school misschien? Persoonlijk heeft me dat heel erg geholpen. Een plek waar je je verhaal kan doen is al zo belangrijk! En je verdient het om gehoord te worden. Wat betreft de scheiding van je ouders: het is inderdaad een klote situatie en iets om ontzettend verdrietig van te worden. Mijn ervaring is wel dat het op een bepaalde manier went, hoe lastig het soms ook blijft. Het helpt om dingen uit te spreken, als je het ergens mee eens of oneens bent. En om ook met je ouders over de situatie te blijven praten. Zeker nu, nu alles nog zo kort geleden is. Als je met iemand van Villa Pinedo zou willen praten kun je een buddy aanvragen via deze link:https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Ten slotte wil ik je nog meegeven dat ik denk dat je hulp nodig hebt. Lieve Michelle, neem alsjeblieft iemand in vertrouwen! Je kunt ook altijd bij de huisarts terecht. Hulpverleners kunnen je helpen om het leven weer de moeite waard te maken. Je kunt ook eens kijken op www.113.nl. Daar kun je chatten of bellen als je aan zelfmoord denkt. Ze hebben ook een online behandeling die je kunt volgen. Ik heb daar zelf positieve ervaringen mee en kan het je aanraden! Liefs, Anne

Lieve Michelle, Wat vind ik het knap van jou dat je hier om hulp vraagt. Want ik weet hoe het voelt om zo verdrietig te zijn, om alleen maar te huilen de hele dag. Dat voelt als de dag van gisteren, terwijl het voor mij al bijna 10 jaar geleden is. Mijn ouders gingen uit elkaar en het voelde alsof mijn leven helemaal verwoest was. Alles werd anders. Ik vond het zo raar dat mijn ouders niet meer bij elkaar wilden zijn en dat ze ook nog eens ruzie maakten. Heel veel ruzie. Ik snapte erg niks van, want daarvoor waren we jarenlang een hecht gezin. We gaven elkaar knuffels, vertelden altijd wat we die dag gedaan hadden en. We hoorden bij elkaar. Als dat dan breekt, voel je je heel verdrietig en wil je 'niks' meer. Maar lieve Michelle, ik heb juist in die tijd de grootste les geleerd van mijn leven tot nu toe. Ik wilde de hele tijd alleen zijn. Ik zocht afleiding en ging met mijn handen tegen bomen slaan zodat ik de pijn van binnen niet voelde. De pijn van buiten is minder erg dan de pijn van binnen. Maar mijn fout was dat ik dacht dat ik alles zelf kon oplossen. Soms heb je de hulp van anderen nodig. En als je die stap hebt gezet, is het zo fijn om te zien dat er altijd mensen zijn die willen helpen. Ik zocht contact met een psycholoog en leerde te praten over mijn gevoelens. Ik schreef een brief aan mijn ouders waarin ik al mijn gevoelens eerlijk vertelde, zonder dat ik meteen het gesprek hoefde aan te gaan. Dat vond ik te snel en te spannend. Alles gaat stap voor stap. In die tijd dacht ik dat ik me altijd zo zou voelen. Maar ik ging aan mezelf werken en leerde eerlijk te zijn tegen papa en mama. En tegen andere mensen. Ik leerde mijn gevoelens te uiten. Huilen is niet erg, huilen is juist krachtig omdat je ruimte geeft aan je emoties. Ook als er iemand bij is. Als je je gevoelens alleen maar binnenhoudt, komen ze er later drie keer zo hard uit. Lieve Michelle, ik wil je meegeven dat je niet alleen bent. Mensen laten vaak alleen het positieve zien, alsof ze altijd gelukkig zijn, maar de meeste diepe emoties zien we niet. Zorg ervoor dat je niet alleen bent, maar juist durft te praten met iemand die je vertrouwt over hoe je je voelt. Er is altijd iemand die jou wil helpen. En hoe verdrietig het ook is, het heeft ook tijd nodig. Een scheiding en alles wat erbij hoort is pijnlijk, er verandert heel veel en het kost tijd om dit te verwerken. Stap voor stap ga je je beter voelen, zolang je erover praat met iemand. Ik ben er sterker uit gekomen, en ik weet zeker dat jij straks ook sterker bent:-) P.s. misschien kan je onze open brief laten lezen aan je ouders? Die verwoordt goed hoe veel kinderen zich na de scheiding voelen: https://www.villapinedo.nl/open-brief-voor-ouders/ Liefs, Yannick