Verdrietig

Lieve Isa, Wat goed dat je hier met je probleem komt! Ik lees dat je sip bent en dat je daar moe van wordt, dat vind ik heel erg voor je. Super goed dat je al maar een psycholoog gaat en fijn het een beetje helpt. Ik heb zelf een tijdje niet lekker in m’n vel gezeten en wat voor mij toen hielp was om dat aan mijn omgeving te vertellen. Thuis heeft mama rekening met mij gehouden en mijn vrienden vroegen regelmatig hoe het met me ging, dat was fijn. ik heb ook gezorgd voor afleiding: door mezelf bezig te houden had ik even rust van die negatieve gedachten. Ik vind het bijvoorbeeld super fijn om te gaan hardlopen, dan kan ik mn hoofd helemaal leegmaken. Maar ook tekenen, schrijven, muziek maken if luisteren kunnen als goede afleiding dienen. Ik hoop dat dit een beetje helpt en dat je snel uit die negatieviteit komt. Je verdient het om weer dat vrolijke kind te worden! Ook kinderen met gescheiden ouders mogen happy zijn en ik vind het heel knap dat je dit al aan het verwerken bent met hulp van de psycholoog. Misschien kan je de psycholoog ook laten weten dat het wel een beetje helpt maar dat je nogsteeds verdrietig bent. Dat is heel normaal want je hebt gewoon tijd nodig om daarvan te herstellen, maar als je het aangeeft zou hij/zij misschien iets anders kunnen doenbwat nog beter werkt. Je hoeft er in ieder geval niet alleen voor te staan! Je kan natuurlijk altijd hier terecht en je kan ook een buddy aanvragen. Dat is een jongere van gescheiden oudsrs met wie je dan kunt praten, dat kan ook heel fijn zijn. https://www.villapinedo.nl/buddy/#zoek-een-buddy Heel veel sterkte nog, liefs, Amélie

Hoi lieve Isa, Wat dapper dat jij je vraag hier durft te stellen! De situatie die je beschrijft herken ik (helaas) heel erg, en die is inderdaad alles behalve fijn. Ik kan me goed voorstellen dat je het graag anders wilt en er klaar mee bent, ik heb dat vroeger ook lang gedacht. Scheidingen van ouders zijn niet makkelijk, en brengen een heeeeleboel emoties met zich mee, die wij als kind vervolgens maar moeten verwerken. Soms worden alle emoties bij elkaar wat veel, alsof het vol is in ons hoofd. Je wil dan wel blij zijn en bent dat ergens ook wel, maar omdat er zoveel negatieve emoties voor zitten komen die er eerst uit, zelfs op momenten waarop je eigenlijk helemaal niet heel verdrietig bent. Hoe suf het ook klinkt, die negatieve emoties zullen eruit moeten en verwerkt worden wil je er geen last meer van hebben, en dat kost tijd, veel tijd. Ik snap goed dat je het liefst wilt dat het nu stopt, maar ik denk dat je er doorheen moet. Ik dacht vroeger altijd dat het nooit op zou houden, misschien dat jij daar ook bang voor bent, maar na heeeel veel praten en geduld ben ik me uiteindelijk beter gaan voelen, dus ik weet bijna zeker dat dat bij jou ook gebeurt als je het genoeg tijd geeft. Ik vind het wel al heel goed dat je praat met een psycholoog. Dat heb ik ook gedaan en heeft mij goed geholpen. Heb je een goed gevoel met hem of haar? Een soort klik? Want ik denk dat dat belangrijk is. Ik heb met verschillende psychologen gepraat, maar pas toen er echt een klik was wilde het echt goed helpen. Als je dat al hebt is dat heel fijn, dan zou ik zeggen blijf open en eerlijk tegen hem of haar over alles wat er in je om gaat :) Verder hielp het mij goed om te schrijven over mijn gevoelens, een soort dagboek. Door mijn gevoelens op te schrijven, werd het een stuk leger in mijn hoofd. Ik hoefde het dan niet meer continu mee te dragen, waardoor er meer plek kwam voor fijne dingen. En wat mij nog meer goed hielp is door bewust te letten op de fijne dingen in het leven. Wanneer je je niet fijn voelt ben je vaak snel geneigd om te letten op de negatieve dingen, die vallen dan automatisch meer op, tterwijl er ook elke dag wel iets fijns gebeurt. Door elke dag voor jezelf 3 dingen op te schrijven die fijn waren die dag, wordt je je er meer bewust van, waardoor je je langzaam ook steeds wat beter gaat voelen. Ik hoop dat je hier wat aan hebt! En je mag altijd nog hier op het forum vragen stellen of je verhaal kwijt, wij zijn er voor je :) Liefs, Samantha

Lieve Isa, Je verhaal raakt me best wel erg. Ik vind het heel naar voor je. En ik herken het ook heel erg. Ik had ook soms dat ik van buiten heel vrolijk leek maar eigenlijk me vanbinnen best wel kut voelde en nergens zin in had. Wat vervelend ook dat je psycholoog toch niet echt genoeg helpt. Merk je dat je het wel fijn vindt om er over te praten? Wat mij persoonlijk heel erg hielp, waren twee dingen: veel erover praten en schrijven. Ik had het met mijn vriendinnen of moeder erover als ik verdrietig was, en huilen kan ook heel erg helpen. Daarnaast schreef ik als ik zoiets voelde mn gevoelens op en probeerde alles op een rijtje te krijgen omdat alles anders zo'n chaos leek. Ik heb ook voor mezelf een opschrijfboekje waarin ik dingen opschrijf waar ik gelukkig of blij van word, en waar ik dankbaar voor ben. Dan kun je je focussen op die positieve dingen, en zorgen dat je leven daar meer gevuld mee is dan de negatieve dingen. Dus doe veel dingen die je leuk vindt! Ik snap dat je er genoeg van hebt, en dat je het liefst zo snel mogelijk weer je oude, vrolijke zelf bent, maar helaas heeft het tijd nodig. Mijn mama zegt altijd: tijd is je ergste vijand maar ook je beste vriend. Omdat je wil dat alles snel gaat en daarom is de tijd je vijand, maar tegelijkertijd gaan dingen vaak steeds iets beter als de tijd verder gaat, en daarom kan de tijd ook je beste vriend zijn als je dat probeert te accepteren. Maar dat is heel moeilijk helaas. Misschien dat het wel fijn voor je zou zijn om met een buddy te praten, en ook om eens de kindertelefoon te bellen: https://www.kindertelefoon.nl. Op deze website staat het telefoonnummer, maar je kunt ook met ze chatten. Zij kunnen je goed helpen met advies. Je mag ons altijd nog een vraag stellen of hieronder reageren! Ik wens je ontzettend veel sterkte lieve Isa, ik hoop heel erg dat je je snel beter voelt! Heel veel liefs, Jasmijn