Altijd ruzie

Beste Anoniem, Wat ontzettend rot dat jullie eigenlijk altijd ruzie hebben. Toch denk ik dat je goed moet overwegen of contract verbreken echt de goede keuze is. Als jullie echt niet met elkaar verder kunnen, kan je altijd beslissen om elkaar een tijd niet te zien en alleen bijvoorbeeld eens in de zoveel tijd een whatsappje naar elkaar te sturen of een mail. Maar misschien kun je voor je zo'n stap zet eerst proberen samen met je vader rustig aan tafel te gaan zitten en het gesprek aan te gaan. Als dat kan natuurlijk. Laat elkaar uitpraten en probeer samen uit te zoeken hoe het nou komt dat jullie zo vaak ruzie hebben en er niet uitkomen. Misschien is er wel iemand anders die jullie daarbij wil helpen. Ik zou in ieder geval alles proberen voordat je beslist om het contact helemaal te verbreken. Het kan namelijk altijd zijn dat jullie totaal niet met elkaar over weg kunnen in deze periode van jullie leven (en dat je vader bijvoorbeeld even een wat minder goede vader is ) maar dat dit vanzelf met de jaren weet verbeterd. Ik hoop toch dat jullie er samen uitkomen, Veel succes ermee! Je kunt hier altijd nog een tweede berichtje plaatsen als je er verder over wilt praten. Liefs Pascalle

lieve anoniem, wat goed dat je jouw vraag deelt op ons forum. wat vervelend om te lezen dat je het contact met je vader wilt verbreken. hij heeft enigszins wel gelijk, hij voedt je natuurlijk ook wel op, maar dit zal wel op een goede en leuke manier moeten gaan wat ook goed is voor jou. heb je al geprobeerd om er met je vader over te praten? geef misschien aan hoe jij het graag zou willen zien en wat he t met je zou doen. geef hierbij dan ook duidelijk je gevoel aan bij hoe je het nu vindt gaan. misschien dat jullie op deze manier tot een oplossing kunnen komen. hopelijk helpt het! liefs, kaylee

Hee lieve anoniem, Goed dat je je vraag hier op het forum stelt! Dankjewel daarvoor! Wat vervelend dat je zo vaak ruzie hebt en zelfs zo erg dat je het contact helemaal wil verbreken. Dat is best wel een heftige oplossing. Ik kan je gedachten begrijpen, want altijd ruzie is ook niet leuk. Maar ik denk dat er wel andere oplossingen zullen zijn. Is het niet een idee om hier met je vader over te praten, en dan samen te kijken hoe jullie ervoor kunnen zorgen dat jullie minder ruzie hebben en jij het leuker gaat vinden om weer naar je vader te gaan? Zo te lezen vinden jullie de ruzies allebei niet leuk namelijk. Ik had vroeger nooit echt ruzie met mijn vader, maar mijn vader beloofde heel veel en kwam die dingen nooit na, zo veel en zo erg dat ik er ook over na had gedacht dat ik er gelukkiger van zou worden als ik geen contact meer met hem zou hebben. Maar ergens wilde ik dat ook niet. Ik wilde dan misschien die teleurstellingen niet meer, maar mijn vader wilde ik ook niet kwijt. Uiteindelijk heb ik nooit de stap kunnen zetten om het contact te verbreken en daar ben ik nu heel blij mee. De band met mijn vader is, nadat we erover gepraat hebben en een tijdje even wat minder contact hebben gehad, uiteindelijk veel beter geworden namelijk. Het verbreken van het contact was eigenlijk meer wegrennen voor het probleem,maar niet het probleem zelf oplossen. En misschien is dat bij jou ook wel zo. Ik denk dat het vee beter is om het probleem zelf aan te pakken. Eventueel kun je, wanneer dat niet meteen lukt, tijdelijk wat minder contact hebben. En verder denk ik dat jullie er toch echt samen over moeten praten, en dat jullie samen moeten denken over oplossingen. Geef daarbij goed aan wat je denkt en voelt en denk ook over momenten die daar wel fijn zijn. Momenten waarop jullie geen ruzie hebben, hoe kun je ervoor zorgen dat die er meer zijn? Als jullie er allebei voor willen gaan dan komen jullie er echt wel uit! Geef het tijd en een kans, anders krijg je er later waarschijnlijk spijt van. Ik hoop dat je hier wat aan hebt! :) Liefs, Samantha

Hoi! Dapper dat je je berichtje deelt op het forum (-; Wat een moeilijke situatie! Waarschijnlijk kun jij ook wel begrijpen dat je vader nog contact met je wil houden. Maar jouw mening telt natuurlijk ook, kun je je gevoel en onderbouwing opschrijven? Misschien is dat makkelijker en kun je dat dan aan hem geven. Ik zou er ook nog even goed overnadenken, dat heb je vast al gedaan; maar is er denk je een tussen oplossing? Zou je hem minder kunnen zien ipv helemaal niet? Het kan zijn dat die wat minder moeilijk doet als je laat merken dat je ook naar hem luistert en open staat voor ideeen. Ik hoop dat we je een beetje verder geholpen hebben. Liefs Emmeline

Lieve Anoniem, Bedankt voor je berichtje op het forum, erg fijn dat je je verhaal met ons wilt delen! Wat ontzettend vervelend om te lezen dat je zo veel ruzie hebt met je vader dat je het contact zou willen verbreken. Zelf heb ik in een vergelijkbare situatie gezeten, waardoor het me bekend in de oren klinkt. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik nog erg jong was, waarna ik om het weekend naar mijn vader ging. Door de jaren heen zijn er in die weekenden soms hele vervelende dingen gebeurd en is de band met mijn vader soms erg moeizaam geweest. Toen ik jong was, was ik geneigd om het snel te proberen te vergeten en het volgende weekend weer als een nieuwe kans te zien. Zonder dat we ook maar iets uitgepraat hadden. Naarmate ik ouder werd, een beetje rond jouw leeftijd, begon ik me er eigenlijk steeds meer aan te storen. Ik ging al niet meer elk weekend naar mijn vader omdat ik in de weekenden bijvoorbeeld moest werken en feestjes had en de moeizame band maakte dat de afstand steeds groter werd tussen ons. Op een gegeven moment had ik er soms zo veel verdriet van, dat ik op een punt kwam waarop het me beter leek om minder contact met mijn vader op te nemen. Dan kon ik ook niet teleurgesteld worden. Op dat moment was dat voor mij de makkelijkste weg en leek mij dat de beste keuze, maar achteraf vraag ik me af of dat wel echt zo is. Enerzijds zou je kunnen zeggen dat de afstand ons wel goed gedaan heeft. Ik denk dat mijn vader mij toch wel is gaan missen en dat dat heeft gezorgd dat hij zich wat meer is gaan inzetten voor mij. Maar anderzijds is de band niet veel beter geworden en kunnen we de verloren tijd niet meer inhalen. Ik denk dat ik me altijd af zal blijven vragen hoe het gegaan zou zijn als ik me meer had ingezet om het goed te laten werken tussen ons en als ik geprobeerd had erover te praten met hem. Misschien was onze band dan nu veel beter geweest? Dus ondanks dat ik me echt goed voor kan stellen dat je er zo klaar mee bent dat je het contact wilt verbreken, wil ik je toch meegeven dat je hier goed over na moet denken! Ondanks dat het voor jou nu misschien de beste keuze lijkt, net als voor mij toen. En eigenlijk vind ik het heel fijn klinken dat je vader zegt dat hij de ruzie ook niet wil, maar dat het erbij hoort en dat hij jou ook opvoedt. Dat laat wel zien dat hij jou liever niet wil missen, ondanks dat jullie zo botsen. Ik hoop dat je hier iets aan hebt en dat jullie er nog eens over kunnen praten met elkaar. Heel veel succes! Liefs, Zoë

Hallo, Wat vervelend dat je niet serieus wordt genomen. Ik herken dit ook wel. Ik heb ook het contact met mijn vader verbroken. Niemand kan jou dwingen om contact te hebben met je vader. Als jij dit echt niet wilt dan is dit zo.' Geef voornamelijk aan wat je voelt en denkt en dat je het niet leuk vindt dat zij jou niet serieus nemen. Je zou het ook op papier kunnen zetten, als je dit makkelijker vindt. Ik wens je veel liefs, Anne

Hoi anoniem, Bedankt voor het delen van je bericht op het forum. Wat lastig dat je zo veel ruzie hebt met je vader. Ik weet natuurlijk niet waar jullie ruzie over krijgen maar soms helpt het om op te schrijven waar je allemaal mee zit en waar je tegen aan loopt zodat je dit eventueel aan hem kunt laten lezen. Soms is dat net wat makkelijker dan praten. Ruzie maken met ouders gebeurd bij de meeste kinderen/jongeren denkik wel. Het is alleen niet goed dat dit altijd het geval is. Je vader heeft wel gelijk in dat het erbij hoort maar je kunt best aan hem uitleggen dat wanneer het steeds is je niet graag bij hem bent. Contact verbreken is uiteindelijk iets wat best een grote stap is denkik. Maar wanneer jij het gevoel hebt dat dat moet gebeuren is dat misschien iets wat je met beide ouders moet bespreken. De manier waarop is lastig in te schatten voor mij omdat ik natuurlijk niet weet hoe de omgang nu is en of hij in de buurt woont etc. Wat misschien een optie is aangeven dat je een tijdje rust wilt omdat je last heb van de ruzies. Succes met het maken van de keuzes. Ik hoop dat de situatie tussen jou en je vader beter wordt uiteindelijk. Liefs Maj

Hey anoniem, Ik snap heel goed hoe je je voelt want ik heb dit zelf ook meegemaakt. Volgens de wet mag je vanaf je 16e zelf bepalen of je wel of niet nog naar je (in dit geval) vader gaat. Dus bij deze: als jij het contact met jou vader wilt verbreken mag jij dit doen (ik heb dit zelf ook gedaan dus ik weet waar ik het over heb). Mijn moeder vond dit in het begin ook vrij lastig en ze hoopte dat het nog goed zou komen tussen mijn vader en mij. Zelf weet ik niet of ik dat wil maar dat is aan mij om over te beslissen later. En zo zit dat dus ook bij jou. Mijn vader deed in het begin ook heel erg moeilijk over het feit dat ik het contact had verbroken. Maar nu na bijna een jaar heb ik bijna niks meer van hem gehoord. Wat ik wil zeggen is dat je ouders het waarschijnlijk best wel moeilijk vinden dat je het contact met jouw vader wilt verbreken. En ik weet natuurlijk niet heel jou verhaal over hoe jouw relatie met jou ouders is, maar ze kunnen en mogen eigenlijk vrij weinig aan jou keuze van het contact verbreken doen. Voor nu sterkte de komende tijd en ik hoop dat je hier iets aan hebt. -A

Dankje A.C. voor je reactie hierboven, en wat goed dat je je ervaring deelt! Ik heb er niet zo heel veel verstand van helaas, maar ik weet wel dat het gebruikelijk is dat kinderen eigenlijk pas vanaf 18 jaar mogen kiezen bij wie ze willen wonen... Misschien zijn er wel uitzonderingen op de regel, zoals bij jou denk ik. Voor meer informatie kun je op https://kjrw.eu/ kijken, Anoniem! En daar kun je ook al je vragen stellen die met rechten te maken hebben en zo. Ik hoop dat je hier iets aan hebt! Liefs, Julia