Contact vader en vriendin

Hoi Kenza, Ik heb je verhaal gelezen en herkende er bepaalde elementen uit in mijn eigen geschiedenis. Allereerst is het goed dat je naar een psycholoog bent gestapt, om je te kunnen uiten over je gevoelens rondom de situatie die je schetst en andere dingen waar je mee worstelt. Ik herken ook de ogenschijnlijke worsteling van je vader, die zijn vriendin heeft en wel naar je zou willen luisteren, zoals hij zegt. Ik heb ook een vader met een vriendin. Zij kregen een relatie al lang na de scheiding van mijn ouders, gelukkig. Helaas is er veel verstoord door haar komst. Wat verder ook de rede is waarom mijn vader met haar wil zijn, daar heb ik helaas en gelukkig niks mee te maken. Het is belangrijk dat hij gewoon een vriendin kan hebben, van wie hij zegt te houden. Daarnaast is het ook belangrijk dat ik mijn persoonlijke grenzen bewaak in contact met anderen, met wie het ook moge zijn. Dat ik op een bepaald punt heb besloten geen echt contact met haar te willen, waardoor het contact met mijn vader bijgevolg ook verslechterde, is toch een verstandige keuze geweest. Hij zou graag willen dat ik goed contact met haar heb, omdat wij dan ook beter contact zullen hebben. Toch kan hij dat niet van mij vragen. Hij mag zijn vriendin hebben en ik mag zelf bepalen of ik haar dichtbij laat komen of niet. Ik ben een keer met mijn vader naar een psycholoog gegaan, maar dat wierp niet echt vruchten af. Hij was ook niet in staat echt te luisteren naar mijn verhaal. Hij zegt wel dat hij van me houdt en hij wilt me aandacht geven. Daarentegen wilt of kan hij niet luisteren naar mijn uitleg over uit de hand gelopen-ruzies met zijn vriendin of kritiek. Ik heb van een therapeut een keer deze uitleg gehoord over hoe een (algemene) vader zich aanpast aan een nieuwe gezinssamenstelling: Het is een theorie en niet 'de waarheid', maar ik herken en kan er zelf iets mee, dus hopelijk jij ook. In een 'normaal gezin' heb je een vader, een moeder en een aantal kinderen (wij). Wanneer de ouders bij elkaar zijn, richt de vader zich op de moeder. De moeder richt zich vervolgens op de kinderen. De vader vertrouwt erop dat de moeder voor de kinderen zorgt, omdat zij om haar kinderen geeft, die net zoveel van haar zijn als van de vader. De kinderen richten zich op elkaar en beide ouders. Dit is een harmonieuze situatie. Wanneer de ouders scheiden en de vader (in dit geval) een nieuwe partner krijgt, wordt die partner de 'nieuwe moeder', maar is eigenlijk vooral de partner van de vader. De moeder is nu weg uit het gezinsbeeld, wanneer het kind bij de vader met zijn vriendin is. Toch gaat de vader in zijn en ons nieuwe samengestelde gezin uit van de vrouw als zorgende moeder. Hij richt zich met name op haar en legt het vertrouwen in haar dat zij de zorgende rol op zich neemt. Er is alleen een disbalans. De vriendin geeft niet zoveel om de kinderen van haar man, omdat het niet haar eigen kinderen zijn. De kinderen zien de vriendin in eerste instantie ook niet als moeder, omdat ze een moeder hebben. De kinderen willen ook niet dat de vriendin hun bemoedert. De kinderen willen wel nog steeds aandacht van hun vader, dus zijn op hem gericht, maar hij is via de vriendin op de kinderen gericht. Als vervolgens de kinderen geen goede band hebben met de vriendin, zoeken zij naar contact onafhankelijk van haar met de vader. Maar de vader richt zich vooral op de vriendin. De vader verlangt dat het contact met de nieuwe moeder goed is. ....... Nu belandt de vader in een soort spagaat, omdat hij met zijn vriendin wil zijn, maar ook om zijn kinderen geeft en die kennelijk niet bij elkaar kan voegen. Als hij niet de situatie accepteert zoals hij is, namelijk dat hij een relatie heeft met zijn vriendin, die losstaat van zijn relatie met het kind, blijft hij in die spagaat. Dit is wel zijn eigen probleem. Ik heb mijn vader laatst (voor de zoveelste keer) proberen uit te leggen dat ik een relatie met hem heb en dat die losstaat van zijn relatie met zijn vriendin, dus dat hij oa mijn grenzen moet accepteren ten aanzien van haar. Als ik jou advies mag geven, zou ik proberen niet te haatzaaiend te praten over zijn vriendin tegen hem. Ook hoef je hem niet te bewijzen wat zij allemaal verkeerd doet. Daardoor voelt hij zich waarschijnlijk in het nauw gedreven. Probeer je te richten op contact alleen met hem en vraag of jullie af en toe leuke dingen samen kunnen doen, of waar jij behoefte aan zou hebben. Probeer wat je voelt en nodig hebt vooral bij jezelf te houden. Heel basic is dat, Ik voel me... Ik heb... nodig. Kunnen we zorgen dat we dat samen op die manier kunnen doen? Een giftige situatie, waarin je veel negatieve energie voelt bij die vriendin en zij zoals je zegt bij jou, is niet gezond voor jou en voor haar en ook niet voor je vader. Het is eventueel ook goed om haar aan te spreken en te vragen waarom ze zich zo gedraagt, als je dat durft. We zijn allemaal maar mensen. Misschien is ze onzeker of....? Ik heb nu persoonlijk geen behoefte aan contact met die vriendin, maar doe het nu met de momentjes af en toe met mijn vader bij mij in mijn studentenkamer, uit eten of een plek waar we met zijn tweeën zijn. Soms krijgen we discussies over dit soort dingen. Het wordt nu vaker uitgepraat. Soms hebben we het gewoon gezellig. Ik hoop dat je er wat aan hebt en je mag me nog een vraag stellen als je wil.

Lieven Kenza, Fijn dat je ons forum hebt gevonden en je vraag durft te stellen. Wat lastig en verdrietig dat je je zo verlaten voelt en dat het niet zo lekker loopt met de je vader en zijn vriendin. Toen mijn ouders gingen scheiden voelde ik mij ook enorm verlaten. Mijn vader had ook al snel een nieuwe vriendin en ik voelde me echt ingewisseld voor een, in zijn ogen, betere versie. Daar ben ik heel erg verdrietig over geweest en kon dat toen helemaal niet met hem bespreken. Hij wilde mijn verdriet en verwijten niet horen, terwijl hij een nieuw leven met haar probeerde op te bouwen. Ook ik kon dat goed met mijn moeder (en zusje) delen. Fijn dat je iemand hebt om troost te vinden. Uiteindelijke realiseerde ik me hoeveel ik mijn vader miste. Ondanks mijn verdriet wil ik mijn vader in de buurt en goed contact. Dat was een hele opgave en het heeft echt wel tijd, ruzie en tranen gekost voordat ik dat verdriet een plekje kon geven. Ik heb in de afgelopen jaren ontdekt dat ik niet alles van hem kan verwachten wat ik wens. Dat maakt me soms erg verdrietig. Wel zie ik dat hij zijn best doet en daar probeer ik me aan vast te houden. Het is helemaal niet raar dat dit je raakt en dat dit in vlagen voor verdriet en/of boosheid zorgt. Mij helpt het dan om troost te zoeken bij mijn moeder, zusje of vriend(in). Over de relatie met de partner van je vader heb ik minder ervaring. Wel had ik dit met mijn stiefbroer en -zus. Het voelde niet altijd oprecht. Ik heb altijd veel tijd en energie gestopt in het opbouwen van een goede relatie met hen, maar kreeg daar weinig voor terug. Uiteindelijk heb ik aangegeven dat ik heel erg mijn best doe, maar dat niet terugkrijg van hen. Ik heb gevraagd hoe zij er zelf in zitten. Als zij geen behoefte hebben aan een diepere band dan ga ik daar ook niet nog meer in investeren. Maar als zij dat zelf wel willen, dat we er dan wel samen wat van moeten maken en ik ook wat van hen verwacht. Daar waren zij toen erg van geschrokken en we hebben daarna een heel mooi gesprek gehad. Zij gaven aan dat ze het allemaal erg snel vonden gaan en moesten wennen met anderen in huis. Ik heb daarna wat afstand gehouden om hen op hun eigen manier in beweging te laten komen of niet. Het mooie is dat ik na twee maanden een uitnodiging van hen kreeg om iets leuks te gaan doen. Het was super gezellig en voelde echt als broer en zus, zoals met mijn eigen zusje. Dat had ik nooit verwacht. Wat ik hieruit heb geleerd is om dit soort gevoelens bespreekbaar te maken. Misschien zijn er onuitgesproken frustraties die makkelijk op te lossen zijn. En ook als ze niet echt op te lossen zijn, is er misschien een tussenweg te vinden waar iedereen beter mee kan leven. Denk jij dat je dit met je stiefmoeder zou kunnen bespreken? Dat jij zou kunnen aangeven wat je graag van haar zou willen om het voor jouw prettiger te maken? Als je het spannend vindt kun het misschien opschrijven of van tevoren oefenen met bijvoorbeeld je moeder. Ik wens je heel veel sterkte en succes! Hopelijk vind je een fijne manier om met je vader en zijn vriendin te zijn. Liefs, Sasha