Contact (stief)zus

Hey Joëlle, Wat een verhaal zeg! Kan me goed voorstellen dat het een lastige situatie voor je is. Goed dat je het hier deelt. Ik vind het knap dat je nog een keer gaat proberen om het contact te herstellen. Het klinkt echt alsof het allemaal heel rot gelopen is en dit zo niet de bedoeling was. Hoewel ik zelf geen ervaring heb met stiefbroertjes of -zusjes, vind ik je verhaal wel tot op zekere hoogte herkenbaar als ik het vergelijk met het contact met een hele goede vriendin. Het lijkt me dat het voor jou nog een extra lading heeft, omdat het gaat om de dochter van de bijna-vrouw van je vader en jullie dus (stief)zusjes zijn en elkaar de rest van jullie leven zullen blijven tegenkomen. Het allerlastigste is dat het niet helemaal in jouw handen ligt. Ik begrijp uit je berichtje dat je écht heel graag weer een goede band met haar wilt hebben, zoals het eerst ook was. Het zou ontzettend mooi zijn als dat zou lukken, maar als zij dat niet wil, dan houdt het gewoon op en dan heb je dat (best wel grof gezegd ...) maar gewoon te accepteren. Je hebt het niet allemaal in handen helaas ... maar ik kan me voorstellen dat je het wél graag weer goed wil hebben en dat je je ook afvraagt waarom het gelopen is zoals het gelopen is, en wat voor haar de reden was om jou niet meer te willen zien. Toen ik zelf na een hele lange tijd weer contact opnam met een vriendin die eigenlijk op een vergelijkbare manier het contact me verbroken had, ben ik daar heel open ingegaan. Zonder verwijten, zonder confronterende vragen, maar gewoon oprecht geïnteresseerd hoe het met haar was. Dat zou ik jou ook mee willen geven. Probeer het gewoon even luchtig te houden. Het zou mooi zijn als jullie een onderwerp van gesprek kunnen vinden dat jullie allebei interessant vinden. Misschien is dit een veel te grote stap, maar ik dacht eraan dat het misschien leuk zou zijn als jullie samen iets zouden kunnen kopen/doen voor de bruiloft van jullie ouders. Ik geef je maar gewoon mee wat me te binnen schiet! Liefs en heel veel sterkte! Anne

Lieve Joëlle, Ik ben blij dat je ons forum gevonden hebt en dit met ons wil delen. Over confronterend gesproken, dit komt voor mij niet alleen dichtbij maat gewoon overeen hahah. Mijn moeder is 10 jaar geleden getrouwd met mijn stiefvader. Zelf heb ik al een zus, en nu kreeg ik er dus nog een stiefzus en 2 stiefbroers bij. Ongeveer 2 jaar geleden is er iets wat niet waar is gezegd over mijn stiefbroer en mij. Wij waren de enige 2 van de 5 kinderen die nog thuis woonden dus elkaar ontlopen ging niet altijd. Ik probeerde de leuke broer/zus relatie die we altijd hadden gehad aan het begin te behouden door te doen alsof er niets gezegd was over ons. Helaas werd ik inderdaad ook helemaal aan de kant gezet. Dit deed mij ook altijd veel pijn. Dus uiteindelijk terwijl hij ook in mijn huis woonde zei ik niet meer dan 2 woorden per week tegen hem, als we geen ruzie aan het maken waren dan. Hij is dit jaar uit huis gegaan in februari en ik had hem net als jij alleen op familie dingen gezien maar dan spraken we elkaar ook niet. Nu heb ik 2 maanden geleden de stap gezet om bij hem en zijn nieuwe vriendin langs te gaan om het nog eens uit te praten. Om eerlijk te zijn was dat gesprek lang niet niet wat ik ervan verwachte of wat ik wilde hoe het zou gaan. Maar ik ben wel geweest! Jij maakt nu dezelfde stap en dat is een enorme stap in de juiste richting! Ik heb geen echte tips voor je behalve: wees jezelf, heb geen verwachtingen en neem genoegen met wat je krijgt. Wel ik zeggen dat als zij wel afzegt of als ze het niet leuker wil hebben met jou dan dat het nu is. Dan is dat niet jou schuld! Jij neemt de moeite om er nog iets van te maken en als je daar niets van terug krijgt dan is het uiteraard heel jammer maar helaas. Als je maar weet dat je het wel geprobeerd hebt en dat zegt heel veel meer over jou! Lieve Joëlle, Ik hoop voor jou dat het weer goed komt tussen jullie! Veel liefs en succes, Charlotte

Hoi Joëlle, ik herken me enorm in jouw situatie en ik kan me heel goed voorstellen dat je je vervreemd voelt van jouw (stief)zus. Goed dus ook dat je het hier wil delen! 12 jaar geleden kreeg ik een stiefzusje van dezelfde leeftijd en een stiefbroer die een jaar ouder is. Mijn stiefzusje en ik waren ook altijd erg close, maar toen we beiden gingen studeren in een andere stad, groeiden we heel erg uit elkaar. Net als jij wilde ik het heel graag weer goed hebben tussen ons, want ik was mijn maatje kwijt, maar ik zag haar nog wel vaak met verjaardagen en feestdagen, wat het niet alleen pijnlijk, maar ook ongemakkelijk maakte. Toen zij 21 werd, en haar 21 diner vierde, heb ik de kans gepakt en in een speech alle leuke dingen en herinneringen verteld va vroeger, samen met allerlei foto's van ons vroeger. Uiteraard hoeft dit niet met een speech of op een verjaardag, maar bijvoorbeeld een brief of een plakboekje (omdat jullie nu écht zussen worden). Dat kan ze vast waarderen, en terwijl jullie herinneringen ophalen, is de sfeer vast heel luchtig! Heel veel succes, stoer dat je de confrontatie aan wil gaan.