Contact stiefvader

Lieve Annika, Wat fijn dat je het forum hebt gevonden en stoer dat je je vraag durft te stellen. Je verdriet en boosheid herken ik heel erg toen mijn ouders zijn gescheiden. Mijn vader emigreerde naar het buitenland om met zijn nieuwe vriendin samen te wonen. Hij is ook altijd mijn maatje geweest en ondanks dat ik boos en verdrietig was, miste ik hem ook. Uit mijn eigen ervaring zou ik je adviseren met elkaar in gesprek te gaan. In het begin kon ik alleen maar boos en verdrietig zijn en wilde ik ook niets van mijn vader horen om de scheiding "goed te praten" . Ik heb toen dus ook een hoop ruzie gemaakt, maar omdat ik hem ook erg miste ben ik uiteindelijk toch met hem in gesprek gegaan. Omdat het niet meer zo vers was konden wij er toen allebei vanaf een afstandje naar terugkijken. Zelf heb ik aangegeven wat mij zoveel pijn heeft gedaan en wat ik van hem had verlangt. Dat vond hij heel moeilijk om te horen en kon daar niet zo goed mee omgaan. Echter heeft het mij wel geholpen om te zien hoe moeilijk dat voor hem was en hoeveel hij om mij geeft (ookal zegt hij dat niet met zoveel woorden). Op zijn beurt heeft hij ook uitgelegd hoe dit voor hem was. Hij was echt ongelukkig en had zoveel geprobeerd om anders te doen. Mijn ouders waren te ver uit elkaar gegroeid om het gat te overbruggen. En toen ontmoette hij zijn huidige vriendin... Hoe stom ik het ook vind ik snap nu wel hoe moeilijk het ook voor hem is geweest. Hij wilde niemand pijn doen, maar heeft uiteindelijk voor zijn eigen geluk gekozen. Dat heeft voor iedereen (ook voor hem) voor veel verdriet gezorgd. Het is niet bij dit enige gesprek gebleven, maar we praten er vaker over. Ik merk dat nu ik ouder ben, ik ook meer begrijp van relaties, en omdat ik volwassener wordt, mijn vader ook meer met me deelt. Dit helpt mij om de scheiding in perspectief te zien en langzaamaan een plekje te geven. Ja, het doet me nog steeds pijn, maar ik heb ook mijn vader in mijn leven. Ik hou heel veel van hem en geniet van de dingen die we samen ondernemen. Of je gesprek nu eenmalig is om het voor jezelf af te sluiten of dat het een begin van een waardevolle relatie is, erover praten kan geen kwaad, denk ik. Als het je niets oplevert, heb jij er in ieder geval alles aan gedaan om het af te sluiten. Je kunt vooraf nadenken wat jij van hem zou willen bij zo'n gesprek. Wil je de waarheid horen die pijn doet? Of wil je dat hij zegt wat jij wil horen, die minder pijnlijk is? Mijn ervaring is dat allebei pijn doen. Maar de pijn die je kunt delen (met je stiefvader of alleen met je broer) wordt verlicht door erover te praten. Zou het je helpen om vooraf een brief te sturen, waarin staat wat je van hem vraagt? Dan kan hij ook zijn best doen en heeft hij tijd om zich erop voor te bereiden. Ik wens je heel veel succes met je keuze. Ik weet hoe spannend het is, maar vertrouw op je gevoel en de steun van elkaar. Hopelijk kun je het een plekje geven en wellicht haal je er nog een fijn contact uit. Liefs, Sasha