Contact ouders

Hoi anoniem! Wat goed dat je dit forum hebt gevonden om hier je vraag te stellen. Wat een vervelende situatie waar je je in bevindt. Ik kan me goed voorstellen dat je graag contact wilt met beide ouders. Ik vind het zelf ook belangrijk om met allebei mijn ouders goed contact te hebben. Ik heb ook een aantal jaar geen contact gehad met mijn vader. Ik vond dit lastig om te bespreken met mijn moeder, maar uiteindelijk heb ik dit toch gedaan. Ze begreep dat ik graag contact met hem wilde en ze steunde dit ook. Nu was het bij mij maar een paar jaar dat ik geen contact had, bij jou is het natuurlijk al een stuk langer. Ook weet ik niet wat de reden is dat het contact destijds verbroken is of waarom je denkt dat je moeder het lastig zal vinden als je het contact weer wilt oppakken. Maar ik vind dat het je goed recht is om contact te willen met je vader. Ik zou je daarom aanraden om er een keer over te praten met je moeder, misschien zal ze het in het begin lastig vinden en aan het idee moeten wennen. Maar de meeste ouders begrijpen wel dat contact met de andere ouder ook heel belangrijk is en dat veel kinderen hier op latere leeftijd toch behoefte aan krijgen. Ik hoop dat je iets aan mijn advies hebt. Als je hier vaker over zou willen praten, of als je behoefte hebt aan een luisterend oor, dan kun je je ook aanmelden om een buddy te krijgen! Met een buddy kun je chatten over alles wat je bezig houdt over de scheiding. De link vind je hier: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy Liefs, Sanne

Lieve anoniem, Wat dapper dat jij je verhaal en vraag hier durft te delen op dit forum! En wat een vervelende en lastige situatie voor jou. Mijn ouders zijn inmiddels ook een aantal jaar uit elkaar. In het begin van mijn puberteit botste ik ook veel meer met mijn moeder dan dat ik nu zou botsen. Ik vond dit toen ook enorm vervelend, maar bij mij lag het destijds vooral aan twee zaken die een beetje met elkaar gecombineerd werden. Ik zat allereerst midden in de puberteit en daarbij kwam ook nog kijken: de scheiding. Veel emoties reageerde ik altijd af op mijn moeder, waardoor het dan botste. Is dit misschien bij jou ook het geval? Ik werd vaak boos of verdrietig ' om niks', althans dat dacht ik. Achteraf kwam ik er ook wel achter dat het voor mij vaak een uitlaat klep was voor de scheiding. Heb jij de scheiding al wel deels kunnen verwerken of er überhaupt wel met mensen over gepraat? Ik kan het me goed voorstellen dat je misschien wel opgekropte frustraties of emoties hebt. Ik woon sinds een tijdje ook alleen bij mijn moeder en niet meer bij mijn vader. Hierdoor is het contact met mijn vader ook enorm verwaterd, eigenlijk best zonde. Af en toe appen wij wel eens, of dan spreken we elkaar in het echt of aan de telefoon.Ik lees dat jij het ook jammer vindt dat je je vader niet meer spreekt.. Ontzettend vervelend natuurlijk! Heb je er wel eens aan gedacht om het hier met hem over te hebben? Ik weet natuurlijk niet hoe je situatie er precies uit ziet, maar als je hem mist en je hebt de mogelijkheid, dan zou ik zeker proberen om weer eens contact te zoeken. Je kan dit bijvoorbeeld doen bij hem thuis, maar je kan ook een neutrale plek kiezen, aan de hand van een drankje doen in een restaurantje of een wandeling maken in het bos. Er zijn dan dingen die je met hem kunt bespreken bijvoorbeeld. Verder is het denk ik sowieso wel belangrijk om je moeder op de hoogte te stellen van hoe jij alles het liefste voor je ziet. Als ik een keer een discussie of ruzie had met een van mijn ouders, probeerde ik mij altijd te verplaatsen in een van hun. Misschien dat dit jou ook helpt om tot een keuze te komen? Je beide ouders verdienen het denk ik wel om op de hoogte te zijn van jouw beslissingen. Als jij ook maar doet wat voor jou goed voelt en doet wat jou gelukkig maakt! In principe weet je nog niet 100% zeker hoe je moeder gaat reageren, want misschien reageert ze juist wel heel begripvol! Ik probeerde altijd zo neutraal mogelijk in gesprek te gaan, want daarmee geef je de ander ook een kans! Wat ik vaak ervaar , is dat als ik al met een negatieve gedachte een gesprek in ga, het gesprek ook vaak negatief verloopt. Wanneer je een gesprek in gaat met een neutrale of positieve gedachte, dan loopt het gesprek waarschijnlijk ook iets soepeler. Je kan je moeder vertellen in dat gesprek hoe jij je voelt, wat jij ervaart en hoe jij de situatie het liefste voor je ziet. Je kan haar natuurlijk ook vertellen dat je bang bent dat zij geen contact met jou wilt als je naar je vader toe gaat en dan kun je zien hoe zij reageert. Ik denk dat het voor jou best een opluchting kan zijn als je je moeder alles verteld en dan ziet hoe zij reageert, want zoals ik al zei, wie weet reageert zij veel positiever dan je denkt. En stel het is wel zo zoals jij verwacht had, dan mag jij ook ontzettend trots zijn op jezelf dat je het een kans gegeven hebt en dat je het gesprek begonnen bent! Dat is al een hele stap en ontwikkeling op zichzelf. Heb je ook al gehoord van de open brieven? Ik zal daar een linkje van neerzetten onder het bericht, want misschien dat deze ook heel zinvol kunnen zijn voor bij het gesprek met bijvoorbeeld je moeder. Je kan deze ook aan haar geven, zodat de brief het gesprek misschien op gang kan brengen :) Als je het nou heel lastig vindt en er liever iets langer en vaker over wil praten met iemand die in een soort zelfde situatie zit en die een luisterend oor kan bieden voor jou, kun je ook een buddy aanvragen! Het aanvragen gaat heel gemakkelijk en in een chat met de buddy kun je alles vragen of vertellen! Ik hoop dat ik je een beetje heb kunnen helpen en dat jij je snel fijn voelt in een fijne situatie! Je bent natuurlijk ook altijd welkom op het forum om hieronder vragen te stellen of opnieuw in een ander bericht! Liefs, Selena De open brieven: https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-gescheiden-ouders/ Een buddy aanvragen: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/