Contact op een goede manier

Lieve Thijs, Bedankt voor je berichtje op het forum, wat ontzettend fijn dat je je verhaal met ons wilt delen. Allereerst wil ik je even laten weten dat het me best wel raakt wat je schrijft, het is niet niks wat je allemaal beschrijft. Ook jammer dat je vader voor alsnog niet mee wil werken. Toch kom je op mij over als een echte doorzetter, en dat vind ik ontzettend mooi om te lezen! Hou dat vol, zou ik zeggen... Ik denk dat ik tot op zekere hoogte iets vergelijkbaars heb meegemaakt en hoop dat ik je wat kan helpen door mijn ervaring met je te delen. Waar ik me vooral in herken, is dat je schrijft dat jouw moeder heel erg haar best doet om het zo goed mogelijk te doen, terwijl jouw vader een "kamp mama" en "kamp papa" creëert. Zo is dat bij mij ook heel lang gegaan. Mijn moeder zette zich altijd in en was altijd heel positief in het contact naar mijn vader, ondanks dat dit andersom vaak niet zo was. Het meest vervelende aan dat 'twee verschillende kampen'-gevoel, vond ik dat ik echt een beetje het gevoel had in twee verschillende werelden te leven. Waarbij ik in mijn ogen de taak had om deze gescheiden te houden. Zo dacht ik bijvoorbeeld na wat ik over (de tijd bij) de ene ouder vertelde tegen de andere. Ik kon niet onbezonnen vertellen over wat ik meemaakte in mijn leven en dat vond ik soms erg moeilijk. Verder maakte het gedrag van mijn vader mij ook gewoon erg boos. Ik begreep niet waarom, piekerde er soms best veel over en voelde me dan erg rot. Net als jij heb ik weleens geprobeerd met mijn vader te praten over wat me dwars zat, maar dat mocht niet zo baten. Dat frustreerde me dan ook weer en ik wist uiteindelijk ook niet meer zo goed wat ik nog kon doen. Uiteindelijk besloot ik het van me af te zetten, en dat klinkt misschien makkelijker gezegd dan gedaan, dat was ook wel zo. Maar ik zag 'accepteren dat ik het niet kan veranderen' toen eigenlijk nog als enige uitweg en dit heeft me uiteindelijk wel veel rust gegeven. Me boos maken om mijn vader's gedrag hielp mij namelijk totaal niet, integendeel. En het veranderde ook niets aan de situatie. Het maakte het juist moeilijker om op een goede manier contact met hem te hebben. Onze band was in die tijd niet zo goed. Nadat ik het geaccepteerd had (klinkt echt heel simpel, maar ik weet niet zo goed hoe ik het anders moet verwoorden), ik meer rust had en me zodoende beter voelde, werd onze band ook weer wat beter. Ik probeer me nu meer te focussen op het positieve en wat wel goed gaat tussen ons. Dit is misschien niet helemaal een tip, of niet de tip waar je in eerste instantie op gehoopt had. Ik zou natuurlijk ook het liefst iets veranderen aan de situatie voor je, maar dat gaat helaas niet. Toch hoop ik dat je iets waardevols uit mijn ervaring kunt halen! Ik wens je in ieder geval heel veel goeds toe en hoop dat de situatie snel wat verbetert voor je. Stuur gerust nog eens een berichtje als je nog eens iets kwijt wil of nog wat advies nodig hebt. Heel veel liefs, Zoë

Beste Thijs, wat moeilijk dat je in deze situatie zit, ik snap dat je graag advies zou willen. Ik herken het vormen van kampen, mijn moeder deed (en soms doet nog steeds) hetzelfde als jouw vader. Ik vond dat ook ontzettend vervelend. Het komt doordat er zoveel is dat die ouder dwarszit, dat zij dit niet meer voor zich kunnen houden. Mijn moeder zei zelf ook dat ze lange tijd geprobeerd had om niks over mijn vader te zeggen maar op een gegeven moment kon ze dit niet meer volhouden. Wat het bij jou natuurlijk moeilijker maakt, is dat jouw vader autisme heeft. Het werkt denk ik voor hem het beste als je heel duidelijk bent. Dat je bijvoorbeeld zegt: Als ik bij jou ben, dan praat jij niet meer over mama. Ik heb een vriendin die autisme heeft, en soms praat zij heel negatief. Dan zeg ik bijvoorbeeld, ik vind het niet fijn als jij zo negatief praat dus als je met mij bent, doe je dat niet meer. En dit helpt! Zelf hebben mensen met autisme het inzicht niet, maar als je heel duidelijk zegt ( houd het simpel) hoe je het wel wil dan kan dat helpen. En houdt in je achterhoofd dat hij er niks aan kan doen dat hij niet ziet hij jij je voelt. Het is niet expres. Dat maakt het helaas niet makkelijker voor jou.. Mijn zusje zei een keer tegen mijn moeder: ik wil dat je nooit meer over papa praat waar ik bij ben. En dat heeft ze toen bij haar nooit meer gedaan. Ik hoop dat dit bij jouw vader ook helpt. En anders kun je misschien met iemand praten die weet hoe personen met autisme denken? Wie weet dat je dan verder komt. Heel veel succes, ik hoop dat je een goed contact met je vader kunt opbouwen. liefs Pascalle