Contact moeder

Lieve Isa, Wat fijn om te zien dat je onze website hebt gevonden en ik vind het heel moedig dat jij een deel van jouw verhaal met ons wil delen. Mijn excuses dat je wat langer op een antwoord hebt moeten wachten, want goh. Ik moest jouw verhaal even laten inzinken. Ik herken helaas niet alles, maar ik zal mijn best doen om zo goed mogelijk antwoord te geven op de onderdelen waar ik wel ervaring mee heb. Ik zal eerst een stukje over mijn ervaring vertellen. Mijn vader is namelijk ook vreemd gegaan. Vlak na de scheiding is hij met zijn nieuwe vriendin snel gaan samenwonen. Mijn zus vond het heel moeilijk om bij mijn vader en stiefmoeder thuis te zijn, dus is zij naar mijn moeder gegaan. Hier heeft zij gelukkig rust gevonden waardoor ze nu weer de mogelijkheid ziet om het contact rustig aan op te bouwen. Ik ben zelf drie jaar later pas bij mijn vader weggegaan. Ik denk dat ik mij toch op een bepaalde manier verantwoordelijk voelde voor het geluk van mijn vader (en stiefmoeder). Nu ik op mezelf woon, merk ik dat ik wat meer afstand heb kunnen nemen van de situatie bij mijn vader. Ik hoop dat het contact met mij vader nu weer opgebouwd kan worden. Waar ik mij in herken, is dat ik het heel erg moeilijk vond om ‘afscheid’ te nemen van mijn zus. Mijn vertrouwde uitlaatklep zag ik dus steeds minder, ondanks dat ik wist dat het wel beter voor haar was. Ook zie ik mezelf terug in het feit dat mijn vader mij heeft afgekapt, nadat ook ik had aangegeven liever bij mijn moeder te willen zijn. Na ons laatste gesprek over het feit dat hij het niet eens was met de manier waarop ik de mededeling gedaan had, hebben we elkaar denk ik voor iets langer dan een jaar niet gesproken. Dat heeft mij veel verdriet gedaan, zeker op het moment dat hij wel weer contact begon te zoeken. Ik merk, net zoals jij zegt, dat ik het moeilijk vind om de dingen die er in het verleden gebeurd zijn, los te laten. Nu ben ik ietsje ouder en na veel steun en gesprekken met coaches en andere betrokkenen van Villa Pinedo heb ik geleerd dat ouders altijd het allerbeste voor je willen, maar zichzelf hier soms de ruimte niet voor geven omdat ze zelf nog aan het worstelen zijn met emoties. Wat ik zelf veel deed op zo’n moment dat ik dan wel contact had met mijn vader, is aan het begin van het gesprek alvast benoemen dat ik het belangrijk vond als hij echt naar me luisterde. Hij hoefde geen reactie te geven op mijn verhaal, omdat hij het eerst nog even een plekje moest geven. Ik wilde alleen een bevestiging dat hij me gehoord had. Dus een: “dank je wel voor het vertellen” was op dat moment voor mij al voldoende. Ik kon op deze manier makkelijker loslaten dat mijn vader mij 'negeerde'. Wat ik je wel wil vertellen, is dat ik hier heel erg lang moeite mee heb gehad. Soms vind ik het nog steeds moeilijk. Ik wil je dan ook zeker zeggen dat dit helemaal oké is! Zorg dat je mensen om je heen hebt waar je je veilig bij voelt en die je vertrouwt. Het belangrijkste dat ik je zo willen meegeven is dat je, ondanks dat je het er soms moeilijk mee hebt, er wel over blijft praten (of schrijven of tekenen). Weet dat je ook altijd bij ons (Villa Pinedo) terecht kan. Je kan bijvoorbeeld een buddy aanvragen. Die heeft vaak iets soortgelijks meegemaakt. https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Lieve Isa. Ik vind je ontzettend sterk. Ik hoop dat je wat hebt aan mijn lange verhaal. We zouden het leuk vinden om nog eens wat van je te horen. Je kan hier altijd terugkomen, mocht je nog ergens mee zitten. Ik wens je heel veel sterkte in deze situatie en al het gelukt voor de toekomst! Liefs, Renée

Hee lieve Isa, Dankjewel voor jouw vraag, wat knap dat je dit met ons wil delen zeg! Het klinkt als een heftige periode die jij hebt meegemaakt zeg, ik snap heel goed dat je daar nog mee zit. Hopelijk heb je dan ook iets aan mijn berichtje:). Mijn verhaal is iets anders want ik ben juist opgegroeid bij mijn moeder met mijn twee broertjes. Wel heeft mijn moeder ons ook altijd heel erg proberen te manipuleren om geen contact met onze vader te hebben en er zo min mogelijk heen te gaan. Gelukkig was er wel een omgangsregeling dus zagen we hem wel 2 keer per maand. Maar die vier dagen per maand dat we hem dan zagen zorgde mijn moeder er wel altijd voor dat we er met heel veel negativiteit heen gingen en weer met veel tegenzin terug moesten naar haar. Wat jij zegt snap ik dus echt hee goed. Ook ik ken heel erg dat gevoel dat ik mijn moeder gewoon echt niet meer 'normaal' kan accepteren als moeder na wat zij heeft gedaan. Mijn tip voor jou zou ook echt zijn om dit uit te spreken naar haar en als het even kan, het liefste met iemand (je broers bijvoorbeeld) erbij. Zo sta je er niet alleen voor en kunnen jullie elkaar steunen. Ook zou je deze dingen kunnen uitspreken door middel van een brief. Op die manier kun je haar uitleggen waar jij mee zit. Wat dan wel belangrijk is is dat je niet schrijft "jij hebt dit en dat fout gedaan" maar het heel erg bij jezelf te houden. Dus bijvoorbeeld te schrijven "ik heb dit toen zo ervaren en daarbij voelde ik mij zo". Daarmee zeg je dus niet wat goed of fout is maar blijf je echt helemaal bij jezelf. Wat mij ook echt heel erg heeft geholpen is om het er met mijn broertjes over te hebben. Op deze manier voel ik mij heel erg gesteund en hebben wij elkaar. Als mijn moeder bijvoorbeeld een appje stuurt laten we die altijd aan elkaar lezen en hebben we het erover. Of als we bij haar op bezoek gaan doen we dat ook altijd samen. Niet omdat we het allemaal zo super gezellig bij haar vinden maar omdat we er voor elkaar kunnen zijn op die manier. Wij doen dit dus niet voor haar maar voor elkaar. Zou dit iets zijn waar jij/jullie ook iets mee kunnen? Ik geloof er echt heel erg in en merk ook echt dat je samen veel sterker staat. Één voor allen en allen voor één haha. Lieve Isa, weet dat als je nog meer vragen hebt je echt altijd bij ons terecht kan! En als je langer wil praten met iemand over deze situatie weet dat je dan ook altijd een Buddy kan aanvragen:). Weet in ieder geval dat je niet alleen bent! Heel veel liefs, Beau