Buitenstaander

Beste Duncan, Wat ontzettend knap dat jij je verhaal durft te delen met ons, en wat bevind jij je in een ontzettend lastige en vervelende situatie. Ik kan me heel goed voorstellen dat dit niet leuk is voor jou en dat je je een buitenstaander voelt. Het is daarom ook hartstikke begrijpelijk dat jou dit dwarszit. Hoe je ze kan vertellen dat dit jou dwarszit zijn verschillende manieren voor. Je kan natuurlijk een gesprekje aangaan, dan geef je gewoon aan dat je het graag ergens over wilt hebben, maar ik kan me voorstellen dat dit erg spannend is om te doen. Mocht je dit doen zou ik er erg opletten dat je geen (directe) verwijten gaat maken, dan kunnen mensen zich aangevallen voelen en ontstaat er vaak in plaats van een gesprek een ruzie of vallen er heen-en-weer allerlei verwijten. Je kan dan vanuit je gevoel spreken, hoe jij je voelt en wat jij observeert. Dus bijvoorbeeld: 'ik heb het gevoel dat jullie ... (stiefzus) vaker willen weg brengen dan mij, en hierdoor voel ik mij een buitenstaander'. Als je praat vanuit je gevoel kan niemand je vertellen dat het niet klopt wat je zegt, want het is voor jou hoe JIJ het ervaart. Mocht je dit nou toch te lastig vinden, dan kan je misschien een brief schrijven. Zo heb je alles in één keer op papier wat je kwijt wil en weet je zeker dat je alles hebt gezegd wat je wil zeggen. Ook hierbij moet je dan oppassen dat het niet overkomt als verwijten, dingen als 'jullie doen dit fout', zou ik altijd vermijden als ik jou was! Waarschijnlijk als je een brief schrijft willen ze hier wel met je over praten, maar dan weten ze al wel hoe jij je voelt en is in ieder geval alles een keer gezegd en is het misschien wat minder eng en spannend. Ik hoop dat je wat aan mijn advies hebt en dat je je snel geen buitenstaander meer voelt binnen jullie gezin. Jij hoort er net zo goed bij! Heel veel sterkte en succes! Liefs, Laila

Beste Duncan, vervelend dat je je een buitenstaander voelt bij je eigen vader. Ik snap precies hoe je je voelt. Mijn vader heeft een lange periode een vriendin gehad in Amsterdam en zij had twee zonen. Hierdoor waren alleen ik en mijn stiefmoeder de vrouwen in huis. Mijn vader ging heel vaak sporten met alle jongens en mijn stiefmoeder wilde dan graag bij haar zonen kijken waardoor ik mezelf ook een buitenstaander voelde. Het is niet geheel dezelfde situatie als waarin jij zit. Maar ik heb het opgelost door papa een brief te schrijven. Ik vond het namelijk enorm moeilijk om het hem te vertellen want ik wist hoe leuk hij het vond om met de jongens te gaan sporten. Uiteindelijk heeft papa meer tijd vrijgemaakt om leuke dingen met mij te gaan doen. Hij pakte het heel goed op dat ik in de brief aangaf hoe ik me voelde. Hij schreef me zelfs een mooie brief terug! In de brief gaf hij aan hoe erg hij het vond dat ik me zo voelde en dat dat nooit zijn bedoeling is geweest. Misschien kun jij ook een brief schrijven? Of als je heel stoer bent het gewoon tegen papa zeggen? Dan ben je wel heel stoer! Liefs Melissa

Beste Duncan, Wat goed dat je ons forum hebt gevonden en deze vraag stelt. Ik ben zelf ook opgegroeid in een stiefgezin. In mijn eigen stiefgezin heb ik ervaren dat alle kinderen altijd gelijk behandeld werden. Dat jouw stiefmoeder je ongelijk behandelt en zegt dat ze geen 'taxichaffeur' is, is niet oké. Ik zou het er zeker met haar of met je vader over hebben. Ik zou tegen hen zeggen dat je je buiten gesloten voelt, omdat ze meer moeite doen voor je stiefzus wat betreft wegbrengen en ook vaker over haar praten. Vraag je stiefmoeder waarom ze zegt dat ze geen 'taxichaffeur' is en of ze kan begrijpen dat dit voor jou heel vervelend klinkt. Ze zou het ook op een andere manier kunnen zeggen, bijvoorbeeld: 'ik heb nu even geen tijd'. Als je het moeilijk vindt om het tegen ze te zeggen zou je het ook kunnen opschrijven. Als je het fijn vindt om vast contact te hebben met iemand van Villa Pinedo, dan zou ik je het gratis buddy programma willen aanraden: https://www.villapinedo.nl/vind-een-buddy/ Ik hoop dat je iets hebt aan mijn tips! Ik wens je veel sterkte, liefs Iris

Lieve Duncan, Bedankt voor jouw vraag! Wat een vervelende situatie. Ik snap hoe jij je voelt. Toen mijn vader een lange tijd geleden een nieuwe vriendin kreeg, deed ze ook vaak kortaf tegen mijn zus en mij. Ze gaf ons ook vaak de schuld van dingen die haar eigen dochter deed. Mijn zus en ik vonden dit heel vervelend. Ik was op dit moment heel jong en heb er daarom nooit echt met mijn vader over gepraat. Ik denk dat je het beste tegen jouw vader en jouw stiefmoeder kan zeggen wat jou precies dwars zit. Leg hen uit dat jij je een buitenstaander voelt en dat je het niet leuk vindt dat jouw stiefmoeder zo kortaf doet. Ik hoop dat je wat aan dit advies hebt! Vertel jouw vader en jouw stiefmoeder wat er op je hart ligt! Als je behoefte hebt om met iemand te praten die jou begrijpt, kan je je ook aanmelden voor het Buddy-Project van Villa Pinedo! Je wordt dan gekoppeld aan een buddy. Deze buddy heeft ook gescheiden ouders en snapt dus hoe jij je voelt. Meer informatie over het Buddy-Project kan je vinden op: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ . Veel liefs, Veronique

Beste Duncan, wat fijn dat je jouw verhaal deelt met ons. ik vind het fijn om te lezen dat je het graag wilt vertellen dat het je dwars zit maar niet zo goed weet hoe. het is namelijk erg goed om het uit te spreken als iets je dwars zit. dit is ondanks al niet echt het makkelijkste, dat vind ik ook nog steeds moeilijk. misschien helpt het als je het positief ziet, misschien hebben je stiefmoeder en vader het niet door dat ze zo tegen jou doen, en komt het zo voor jou wel over. dit is natuurlijk mogelijk. misschien is het voor jouw gevoel fijner om hier eerst alleen met je vader over te praten en daarna pas tegen je stiefmoeder te vertellen, dan hoef je het niet gelijk tegen 2 personen te vertellen en is de spanning voor hun reactie al gehalveerd. het vertellen van jouw gevoel is daarin tegen nooit slecht en als tip wil ik je meegeven om het positief te zien, als je vader en je stiefmoeder weten wat je dwars zit kunnen ze hier ook iets mee doen. liefs, kaylee