Bij vader wonen

Lieve anoniem, Allereerst: wat goed dat je ons hier om hulp vraagt! Je hebt je verhaal duidelijk verwoord, dat is erg fijn! Je geeft aan dat je op dit moment co-ouderschap hebt maar dat je eigenlijk liever bij je vader wilt wonen en dat je om de week 2 nachten naar je moeder wil gaan. Dat lijkt me erg redelijk. Wat vervelend dat de band met je moeder zo is, ik begrijp erg goed dat je op dit moment wat minder behoefte hebt aan veel contact met haar. Wat lastig voor jou dat ze niet fijn op je reageert als je een gesprek met haar probeert aan te gaan. Ook erg vervelend dat ze dat ze op deze momenten ook zegt dat het van je vader af zou komen. Je moeder geeft aan dat je bij haar zou moeten wonen, omdat de meeste kinderen dat doen. Dat betekent natuurlijk niet dat dat voor jou op dit moment het fijnste is. Zelf heb ik ook ongeveer 5 jaar bij mijn vader gewoond, dat was het beste, het maakt dan natuurlijk niet uit wat de meeste kinderen doen. Zou je het fijn vinden om hier met iemand uit je omgeving over te praten? Misschien heb je bijvoorbeeld op school een fijne mentor of vertrouwenspersoon. Het is erg lastig voor jou omdat je moeder niet naar je lijkt te luisteren. Samen met iemand anders zou je kunnen kijken hoe je aan haar duidelijk kunt maken dat je bij je vader wil wonen, waarbij ze je ook serieus neemt. Je zou ook kunnen kijken op onze site of je het fijn vindt om met iemand te praten die je niet kent. Wij hebben 'online-buddy's', waarmee je in een chat-app kunt praten. Zo kun je alles kwijt bij iemand die er speciaal voor jou is, hij of zij heeft zelf ook gescheiden ouders. Je kunt hier meer informatie over vinden op www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/. Ik hoop dat je hier iets mee kunt, veel succes! Liefs, Nicole

Lieve Anoniem, Wat fijn dat je je verhaal met ons deelt, ik denk dat er heel veel kinderen zichzelf herkennen in jouw situatie. Ik wil je allereerst complimenteren met het feit dat je hebt aangegeven wat je wil. Dat is al een hele grote en soms moeilijke stap! Je wil natuurlijk nooit je ouders afvallen en dat ze gescheiden zijn is al niet de ideale situatie, maar goed aangeven wat je zelf fijn vindt is daarom juist zo belangrijk. Topper! Het is nu natuurlijk wel extra vervelend dat je mama hier anders over denkt, en dit heel lastig vindt. Ik kan me voorstellen dat ze misschien wel bang is dat jullie band dan (nog) slechter wordt, of dat ze geen deel van je leven meer uitmaakt. Dit is voor ouders natuurlijk helemaal geen fijn idee. Misschien kan het helpen om haar duidelijk te maken dat je juist wil dat jullie band beter wordt en je daarom deze keuze wil maken? En misschien kan je haar wel wat vaker zien dan alleen om het weekend. Heen en weer reizen met je spullen is natuurlijk verschrikkelijk irritant, maar een tussenweg is er denk ik wel; wat nou als je elke week, of in de week dat je in het weekend bij je vader blijft, bij je moeder gaat eten? Dan hebben jullie echt eventjes tijd voor elkaar, en hoef je geen spullen mee te zeulen. (Dit moet natuurlijk wel haalbaar zijn qua afstand, en je moet je er uiteraard zelf ook goed bij voelen!) Het kan wel helpen om haar het gevoel te geven dat je ook echt naar haar kant van het verhaal luistert, en probeert een manier te vinden die voor jullie allebei fijn is. Ik snap uit je verhaal dat met je beide ouders erover praten niet echt een optie is, en de psycholoog dus ook niet meer. Is er misschien iemand anders dichtbij die je hierbij kan helpen? Een lieve oom of tante bijvoorbeeld? Het zou zo fijn zijn als jullie er samen uitkomen! Heel veel succes lieve Anoniem, ik hoop dat je een manier vind waar jij je fijn bij voelt! Liefs en zonnige groet, Madelief

Hoihoi Anoniem, Dankjewel voor jouw berichtje op het forum. Eigenlijk herkende ik mij gelijk in jouw verhaal. Je schreef dat je veelal bij je moeder woont, dit was bij mij ook het geval. Ik was om het weekend bij mijn vader. Toen ik 16 was, ben ik verhuisd naar mijn vader. De band met mijn moeder was door omstandigheden ook niet goed en ik wilde daar graag weg. Mijn moeder gaf mijn vader in het begin vaak de schuld van het feit dat ik niet meer bij haar woonde en bij haar weg wilde. Nu ben ik ouder en snapt ze mijn kant wat beter. Hiermee wil ik zeggen dat sommige dingen ook gewoon tijd kosten, hoe moeilijk dat soms ook is. Voor jou is het nog niet zover dat de knoop is doorgehakt. In mijn situatie had mijn vader deels de knoop doorgehakt en aan mijn moeder duidelijk gemaakt dat het voor mij beter zou zijn als ik bij hem zou komen wonen. Bij jou zou het denk ik ook helpen als je vader een wat grotere rol speelt in het maken van deze keuze. Hij kan je hier wellicht in helpen door een gesprek met jouw moeder. Ook al kunnen zij niet goed met elkaar overweg, kan hij jouw moeder wellicht in laten zien dat het een goede keuze is voor jou, want het draait uiteindelijk om JOU. Je moeder zal er misschien positiever tegenover staan als jullie samen afspraken kunnen maken. Hierin kan je bijvoorbeeld samen bepalen hoe vaak je dan nog bij je moeder bent, wat jouw moeders rol kan zijn in jouw verhuizing, hoe jij het zelf graag zou willen. Dit kan jullie allebei wat overzicht geven van de situatie en is een eerste stapje in de richting van jouw verhuizing. Ik hoop dat je hier een beetje mee geholpen bent! Veel sterkte en succes gewenst. Lieve groetjes, Sandra

Hallo anoniem, Dit klinkt misschien heel simpel maar het maakt niet veel uit voor jouw beslissing want je moeder ervan vind. Jij wil bij je vader wonen dus dat moet kunnen. Praat er nog een keer me je moeder over en wees een beetje streng voor haar. Ik bedoel maar jij wil bij je vader wonen en njet bij je moeder. En dat moet zei respecteren. Praat er ook nog een keer met je vader over want die kan ook met je moeder praten want mijn ouders kunnen ook niet goed met elkaar praten maar ze proberen het wel. Ik hoop dat je hier wat aan heb. Liefs, Sophie

Beste anoniem, wat goed dat je jouw verhaal deelt met ons. Ik vind het ook zo dapper van jou dat je al aangeeft met je ouders besproken te hebben dat je eigenlijk graag bij de andere ouder wil wonen. Wat vervelend om te lezen dat je moeder hier zo negatief op reageert. Het zou natuurlijk veel meer rust geven als je moeder het gewoon goed zou keuren en je wat minder bij haar bent. Wellicht dat jullie band dan ook verbeterd. Het is natuurlijk enorm vervelend dat papa je eigenlijk niet verder kan helpen omdat hij en mama niet goed met elkaar kunnen omgaan... Heb je een opa, oma, oom of tante die je misschien kan helpen? Iemand die ervoor kan zorgen dat je moeder gaat inzien dat jij er veel gelukkiger van wordt als je wat meer rust vind bij je vader thuis. Iemand die je moeder duidelijk kan maken dat jullie band alleen maar slechter gaat worden als ze je zo vast blijft houden en dat het veel beter is voor jullie beide als er wat ruimte komt... Ik hoop dat jullie er gezamenlijk uit komen. Liefs Melissa